เื่ ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่
ของขวัญวิเศษ
ผู้แต่ง Cydrag
----------------
ระหว่างนั่งพัก...
"ท่านรุ้งขอรับน้ำดื่มดับกระหายขอรับ!"
ผึ้งบับเบิ้ลหยุดบินตรงหน้ารุ้ง และเดินโอบกอดอะไรบางอย่างมา เขาบินมาจากที่ไหนไม่รู้พวกเขาไม่ได้สังเกต แต่ในมือเล็กสองข้างของเขาได้โอบกอดวัตถุบางสิ่งคล้ายกระบอกน้ำและยื่นส่งให้รุ้ง
"ขอบคุณจ้ะบับเบิ้ลนี่น้ำอะไรหรือ?อืม...สดชื่นดีจัง"
เธอส่งยิ้มหวานขอบคุณบับเบิ้ลแล้วยกขึ้นดื่ม
"นี่คือ น้ำอัญมณี จากการนำน้ำในธารน้ำตกสร้อยคอทองคำลงกลั่นในบ่ออัญมณีหลากชนิด จนได้น้ำสะอาดบริสุทธิ์และมีสารที่มีคุณค่าต่อร่างกายอย่างมหาศาลซึ่งแหล่งน้ำอัญมณีนี้อยู่ไม่ไกลจากที่ที่พวกเขานั่งพักมากนัก ช่วยดับกระหายคืนความสดชื่น และฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็วขอรับ!"
บับเบิ้ลพูดอธิบายด้วยความสุภาพและจริงใจ
"ว้าว! ที่นี่มีน้ำอัญมณีด้วยหรือ? หายากมากเลยนะ! เคยได้ยินแต่ชื่อไม่ใช่ห้องวิเศษส่วนตัวของทุกคนจะมี! น้อยคนนักจะมี! ขอกุ๊งกิ๊งดื่มด้วยได้ไหม?"
กุ๊งกิ๊งได้ยินแล้วสนใจมากเพราะเขายังไม่เคยดื่มน้ำอัญมณีเลย รุ้งจึงยื่นมือส่งกระบอกน้ำวิเศษให้กุ๊งกิ๊งแต่...
"ของท่านกุ๊งกิ๊งก็มืขอรับนี่...ขอรับ!"
บับเบิ้ลพูดพลางเอื่อมมือไปด้านหลังพลางยกกระบอกน้ำอีกหนึ่งกระบอกที่แบกไว้ด้านหลังส่งให้กุ๊งกิ๊ง
"ขอบคุณนะบับเบิ้ล! อืม...อร่อยรู้สึกสดชื่น รู้สึกร่างกายมีพลังมากขึ้นจริงด้วย!"
กุ๊งกิ๊งดีใจมากและประทับในความรอบคอบของบับเบิ้ลมาก
"บ่อน้ำอัญมณีอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้งั้นหรือ? งั้นเหล่าต้นไม้ดอกไม้พวกเขาจะได้ดูดซึมน้ำอัญมณีด้วยไหม?"
รุ้งนึกสงสัยขึ้นอีกจึงเอ่ยถามขึ้น
"ถูกต้องขอรับท่านรุ้ง!ใต้พื้นดินของห้องวิเศษนี้มีน้ำจากธารน้ำตกสร้อยคำทองคำไหลเวียนและหล่อเลี้ยงทุกสิ่งในห้องนี้ทำให้ทุกสิ่งที่นี่แข็งแกร่งพิเศษกว่าห้องวิเศษของคนอื่นขอรับ!"
บับเบิ้ลตั้งใจพูดอธิบายอย่างสุภาพอย่างผู้ชำนาญการประจำห้องวิเศษห้องนี้
"อย่างต้นไม้ใบสีชมพูต้นนี้ท่านจะเห็นว่า ส่วนที่เป็ลำต้น กิ่ง ก้าน และเส้นใบ ล้วนเป็สีทองนั่นเพราะต้นไม้ได้ดูดซึมซับเอาสารชนิดพิเศษของน้ำอัญมณีเข้าไปขอรับ!"
"หรืออย่างพื้นดินของห้องนี้ก็เช่นกันขอรับ!ท่านรุ้งลองเอาก้านของดอกลิตเติ้ลแฟนปักลงบนพื้นดินสิขอรับ!ดอกลิตเติ้ลแฟนจะไม่เหี่ยวแห้ง แต่จะยืนต้นเติบโตต่อไปได้เลยขอรับ!"
บับเบิ้ลพูดอธิบายขยายความหร้อมยกตัวอย่าง เพื่อให้พวกเขาเข้าใจชัดเจนมากขึ้น
"ว้าว...จริงด้วยก้านดอกลิตเติ้ลแฟนเชื่อมกับพื้นดินแล้ว วิเศษมากเลย! "
เธอทำตามที่บับเบิ้ลบอกเอาก้านดอกปักลงบนพื้นดิน แล้วก้านดอกได้หยั่งรากเชื่อมติดกับพื้นดินทันที
สายลมพัดผ่านหมู่ไม้พลิ้วไหว...
"จริงด้วยซิกุ๊งกิ๊ง!อากาศที่นี่สดชื่นมากเลยนะ ที่นี่มีออกซิเจนพิเศษนั่นด้วยใช่ไหม?"
รุ้งััได้ถึงลักษณะอากาศพิเศษของที่นี่ั้แ่แรกเข้ามาแต่เพิ่งนึกได้ตอนที่นั่งพัก เพราะไม่ต้องมองดูสิ่งแปลกใหม่รอบตัว
"ใช่แล้ว!อากาศที่นี่คือโอโซนบริสุทธิ์ล้านเท่า ที่กุ๊งกิ๊งเคยพูดไปอากาศคุณภาพเยี่ยมที่สุด และฟื้นฟูร่างกายได้ดีที่สุด!"
กุ๊งกิ๊งพูดตอบเธอเขาสังเกตเห็นว่าเธอมีอาการเหนื่อยจากการใช้พลังฝึกเยอะั้แ่วันแรก
"ท่านรุ้ง เราต้องฝึกพลังในห้องนี้ต่อเนื่องสิบวันนะ!ก็คือ สิบนาทีบทโลก ท่านโอเคไหม?"
เขา้าถามความเห็นและความสมัครใจของเธอก่อนเพื่อจะได้ฝึกโดยไม่ต้องกังวลสิ่งใด
"ได้นะ! แค่สิบนาทีบนโลกงั้นก็ไม่มีปัญหา! รุ้งก็อยากฝึกให้จบเร็วๆ นี่ก็ใกล้เปิดเทอมแล้วด้วย!"
เธอคิดคำนวณเวลาไว้ก่อนแล้วั้แ่ตอนที่เดิมชมวิวทิวทัศน์ที่นี่ จึงตอบเขาอย่างไม่ต้องคิดนาน
เมื่อทราบดังนั้น...
กุ๊งกิ๊งยืนขึ้นยื่นมือสองข้างแตะไปที่หน้าท้อง เกิดแสงสีฟ้าแวบขึ้นตรงบริเวณหน้าท้องของเขาเขาเรียกกระเป๋าวิเศษทรงเหลี่ยมของเขาให้ปรากฏขึ้นนั่นเอง รุ้งได้เห็นกระเป๋าวิเศษของกุ๊งกิ๊งเป็ครั้งที่สองเธอจ้องดูด้วยความสนใจ อยากรู้ว่ากุ๊งกิ๊งจะหยิบเอาอะไรออกมา
เขาก้มหน้าล้วงหาบางสิ่งในกระเป๋าหน้าท้องอยู่พักหนึ่งจนในที่สุด เขาได้ล้วงเอาอะไรบางอย่างออกมา นั่นคือ...ขนมสีชมพู...นั่นเองรุ้งทำหน้าออกอาการเสียดายหน่อย ในใจนึกว่าเขาจะหยิบของแปลกใหม่มาให้เล่นเสียอีกเขายื่นขนมสีชมพูให้เธอกินเพื่อเพิ่มพลัง
"นี่ก็เย็นแล้ว ท่านรุ้งคงหิวแล้วเรามาทานเพาเวอร์บันกันเถอะ!"
เขายื่นขนมสีชมพูให้เธอ
"ขอบคุณจ้ะกุ๊งกิ๊ง!ว่าแต่ว่า...เราต้องกินขนมสีชมพูนี้ทั้ง 10 วันหรือเปล่า?"
เธอยื่นมือรับขนมสีชมพูมาแต่มีหน้าตาวิงวอนหน่อยๆ ว่ามีอย่างอื่นให้ทานด้วยไหม
"เพาเวอร์บัน หรือ ขนมสีชมพูนี้นะ ยังมีความพิเศษอีกอย่าง นั่นคือ สามารถเปลี่ยนรูปรสได้แค่ใช้พลังจิตส่งไปยังขนมสีชมพู ตั้งใจนึกถึงสิ่งที่อยากกินแล้วขนมนี้ก็จะเปลี่ยนรูปร่างและรสชาติได้ตามที่ใจ้า"
กุ๊งกิ๊งนั่งลงข้างๆเธอ ยกมือยกไม้ ทำท่าทาง อธิบายเพื่อให้เธอเข้าใจ
"สามารถแปลงร่างได้ด้วยหรือ? ว้าว...เยี่ยมไปเลย!แล้ว...เป็ก๋วยเตี๋ยวได้ไหม?ไม่ได้กินนานแล้ว"
รุ้งทำตาโตตื่นเต้นสงสัย และหน้าตาอ้อนวอนในเวลาคราวเดียวกัน พลางพลิกดูขนมไปมา
"ได้นะ แต่ต้องมีชามไว้รองเพราะขนมไม่สามารถเปลี่ยนสภาพเป็จาน ชาม หรือวัตถุได้เปลี่ยนได้เพียงแค่ตัวเนื้ออาหารเท่านั้น"
กุ๊งกิ๊งยังคงอธิบายด้วยความภูมิใจในขนมสีชมพูนี้
"งั้นรุ้งลองส่งพลังจิตดูนะ"
รุ้งวางขนมไว้ตรงกลางระหว่างมือทั้งสองข้างส่งพลังจิต
แล้วนึกถึง...
เกิดแสงสีชมพูเป็ประกายระยิบระยับล้อมรอบขนมจนมองไม่เห็นตัวขนมบนมือเธอ ในพริบตาเดียว เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างหนักๆ ร้อนๆวางอยู่บนมือของเธอ เพาเวอร์บันได้กลายเป็ไก่ย่าง เนื้อแน่น ตัวใหญ่ กลิ่นหอมฟุ้งจนกุ๊งกิ๊งกับผึ้งน้อยต้องขอทานด้วย เธอฉีกแบ่งให้ทั้งสามทานด้วยกันใต้ร่มไม้อย่างเอร็ดอร่อย แน่นอนถึงแม้ขนมสีชมพูได้กลายสภาพเป็ไก่ย่างไปแล้วแต่คุณค่าทางโภชนาการและสารเทคโนโลยีสุดพิเศษของเพาเวอร์บันยังอยู่ครบถ้วนทุกประการ
แม้เธอจะตกตะลึงกับความมหัศจรรย์ของขนมสีชมพูเพาเวอร์บันที่สามารถแปลงร่างได้แต่การได้ทานอาหารร่วมกับกุ๊งกิ๊งและผึ้งน้อยเพื่อนพิเศษในบรรยากาศห้องฝึกพลังวิเศษเช่นนี้ย่อมเป็สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขมากกว่า
สักพัก...
ระหว่างทานอาหารกันอยู่กุ๊งกิ๊งยื่นมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าวิเศษของเขาอีกครั้งรุ้งที่กำลังเคี้ยวอาหารกับมือข้างขวาถือน่องไก่อยู่ แต่สายตาของเธอกลับจ้องเขม็งมองตามมือที่กำลังขยับในกระเป๋าของเขาอย่างสนใจ
"นี่...ให้รุ้งนะ!"
เขายื่นของบางอย่างส่งให้เธออย่างระมัดระวัง
"นี่แว่นตาอะไรหรือ?"
เธออ้าปากกว้างอย่างตื่นเต้นรีบเช็ดมือที่เลอะน่องไก่ทันที แล้วใช้สองมือรองรับแว่นตามาดูอย่างทะนุถนอมเหมือนกับท่าทางระมัดระวังที่เขายื่นส่งให้เธอ เธอพลิกดูไปมาอย่างสนใจมากเพราะเธอไม่เคยเห็นแว่นลักษณะเช่นนี้มาก่อน
แว่นตาอันใหญ่น้ำหนักเบา วัสดุเนื้อโลหะที่ไม่เคยพบเห็น สีเงิน มันวับ เลนส์แว่นเดียว ขนาดใหญ่คล้ายจอมอนิเตอร์อิเล็กทรอนิกส์ แถบคาดรอบศีรษะปรับระดับได้ช่วยให้มองเห็นชัดเจนในทุกสภาพการณ์ มองเห็นสิ่งที่ไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่าป้องกันลำแสงอันตราย ป้องกันก๊าซพิษและไวรัส มีระบบติดต่อสื่อสาร สามารถรับส่งและดูข้อมูลได้ผ่านหน้าจอมอนิเตอร์และยังสามารถขยายขนาดเป็หมวกวิเศษคลุมศีรษะได้อีกด้วยเมื่อใช้มือกดที่ขอบแว่นด้านซ้ายหรือขวาแว่นตาวิเศษนี้จะกลายสภาพเป็แว่นปกติสองเลนส์กับขาแว่นเกี่ยวหูพลาสติกสีดำธรรมดา
"นี่เป็แว่นตาวิเศษ!รุ้งจำท่านผู้นั้นได้ไหม ที่เคยเจอเมื่อสองปีก่อนเขาฝากส่งของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ให้ท่านรุ้ง?"
กุ๊งกิ๊งอธิบายให้เธอฟังถึงคุณสมบัติพิเศษมากมายของ แว่นอัจฉริยะ นี้และบอกเธอให้ทราบถึงผู้ที่มอบของขวัญวิเศษนี้ให้เธอ
"พี่คนนั้นหรือ? ดีใจจัง! ฝากขอบคุณพี่เขาด้วยนะ!ไม่ได้เจอเขานานแล้ว! คิดถึงเขามากเลย!"
รุ้งดีใจอย่างที่สุดชายปริศนาคนนั้น ยังจำเธอได้ ไม่ลืมเธอ แม้ตอนนั้นเธอจะเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจนแต่เธอยังคงคิดถึงเขาเสมอ ผู้มอบผลึกคริสทัลเพอร์เพิลให้แก่เธอ
เธอยกแว่นวิเศษชูขึ้นบนฟ้ามองผ่านเลนส์แว่นเพื่อมองหาว่ายังมีอะไรพิเศษอีกบ้าง เธอสวมเข้าศีรษะแล้วเลื่อนปรับระดับให้เหมาะกับใบหน้า
"โอ้โห...ในนี้มีกรอบแสงอะไรเยอะแยะเลยเหมือนหน้าจอคอมพิวเตอร์เลย มีตัวเลขเยอะแยะเต็มไปหมด! รุ้งเท่ไหม?"
เธอเอ่ยถามความเห็นของกุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลด้วยความตื่นเต้นกับแว่นอัจฉริยะนี้พวกเขาทั้งสองพยักหน้ายิ้มอย่างเห็นด้วยสุดๆ แล้วเธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้เริ่มเปลี่ยนเป็หน้างอน้อยใจเล็กน้อย
"แล้ว...กุ๊งกิ๊งไม่ให้อะไรรุ้งบ้างหรือ?"
รุ้งทำหน้างอนิดๆทวงของขวัญจากเพื่อนสนิท
"กุ๊งกิ๊งให้แล้วนะ!เพาเวอร์บันไง! ขนมวิเศษเพิ่มพลัง กุ๊งกิ๊งมีให้ทานตลอดเวลาเลย!"
เขาตอบเธอด้วยหน้าตาทะเล้นแต่เขานึกดีใจที่เธอ้าของขวัญจากเขาด้วย
รุ้งทำหน้างอแก้มป่องสองข้าง ในใจเธอคิดว่า ต้องแกล้งงอนหน่อยเผื่อเพื่อนสนิทจะให้ของขวัญ
เขาเห็นรุ้งมีท่าทางเหมือนจะงอนจริงจึงเลิกแซวเธอ เขาเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าวิเศษที่หน้าท้องเขาอีกครั้ง ก้มหน้าก้มตาควานหาอะไรบางอย่างอยู่สักพัก แล้วดึงสิ่งที่เขาตั้งใจไว้ว่าจะมอบเป็ของขวัญวันเกิดให้เธอขึ้นมา
แสงเรืองรองหลากสีปรากฏขึ้นขณะที่เขาค่อยๆหยิบของบางสิ่งออกจากกระเป๋า เขามอบสิ่งนั้นให้กับรุ้ง
"สวยจัง! แหวนหรือ? อันนี้กุ๊งกิ๊งให้รุ้งใช่ไหม? ขอบคุณมากนะ! "
รุ้งดีใจมากรับมา กำไว้ในมือแน่น แล้วเอื้อมตัวไปโอบกอดกุ๊งกิ๊งด้วยความดีใจ
แสงเรืองรองหลากสียังส่องแสงสว่างแวววาวอยู่ในมือของเธอเธอค่อยๆ แบมือดูภาพแสงสวยงามอย่างไม่กะพริบตา แหวนวงไม่เล็กนักเหมาะสำหรับใส่บนนิ้วชี้ วัสดุคล้ายทำจากแก้ว ผิวเรียบ มีลวดลายเกลียวสีรุ้ง
"แหวนวงนี้ไม่ธรรมดานะ!ทำมาจากแสงของสายรุ้งจริง! ่ที่เกิดปฏิกิริยาหักเหของแสงจนเกิดเป็สายรุ้ง!กุ๊งกิ๊งไปเก็บรวบรวมมาจากทุกที่บนโลกถึงหนึ่งพันสายรุ้ง รวมไว้ในแหวนแก้วรุ้งวงนี้เพื่อเตรียมไว้เป็ของขวัญวันเกิดอายุครบสิบสองปีของท่านรุ้ง!"
กุ๊งกิ๊งมีอาการเขินหน่อยๆเมื่อรุ้งโอบกอดขอบคุณเขา และเขาดีใจมากเช่นกัน ที่รุ้งชอบของขวัญที่เขาตั้งใจทำและใช้เวลาในการตระเตรียมนานแสนนาน
"แน่นอน!แหวนวงนี้มีพลังวิเศษแฝงไว้มากมาย!ถึงแม้จะเป็เพียงการรวบรวมแหล่งพลังงานจากดาวโลกแต่ได้เสริมพลังพื้นฐานและพลังป้องกันตัวที่จำเป็สำหรับท่านรุ้งไว้อย่างมหาศาลสามารถช่วยคุ้มครองเ้าของแหวนได้อย่างรวดเร็วทันทีในเวลาคับขันโดยเ้าของไม่ทันรู้ตัว แล้วอีกอย่าง แหวนวงนี้สามารถเป็ที่เก็บของได้ด้วยนะอย่างพวกอาวุธที่ใช้ต่อสู้หรืออุปกรณ์ที่ไม่ใหญ่มาก เวลาจะใช้หรือเก็บเพียงแค่นึกถึง แล้วสิ่งของที่นึกถึงจะปรากฏบนมือทันทีรวมทั้งถูกออกแบบมาไม่ให้มนุษย์ธรรมดาสามารถมองเห็นได้ ดังนั้นท่านรุ้งจึงสามารถนำมาใส่ได้อย่างวางใจในชีวิตประจำวันนะกุ๊งกิ๊งจะได้หายห่วง่ที่ท่านรุ้งต้องไปโรงเรียน!"
เขาอธิบายเธอให้ทราบถึงคุณสมบัติพิเศษของแหวนทุกประการเพื่อให้เธอเข้าใจชัดเจนและใช้ป้องกันตัวได้ โดยเฉพาะ่ที่เธอต้องไปเรียนเธอได้เข้าเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งของโรงเรียนแห่งหนึ่งในตัวจังหวัดไม่ได้อยู่บนเกาะเหมือนตอนเรียนชั้นประถม และอย่างที่ทราบกันเกาะแห่งนี้อยู่ไกลแสนไกล เมื่อต้องเดินทางจากเกาะและเข้าเมืองยิ่งห่างไกลกันมากซึ่งเทอมที่จะถึงนี้คือเทอมที่สอง และเขาไม่ได้ไปอยู่ด้วย นั่นทำให้เขาเป็ห่วงเธอไม่ใช่เพราะเป็หน้าที่ของผู้คุ้มกัน แต่เพราะความห่วงใยที่มีให้รุ้งจริงๆแหวนวงนี้จะช่วยคุ้มครองเธอได้ และจะมีประโยชน์กับเธอหลากหลายหากใช้เป็
833
