ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ไม่มีพิษ!

        ผลสแกนไม่พบพิษ!

        หานอวิ๋นซีอ้าปากค้างจ้องมองที่ใบชาอย่างว่างเปล่า แผ่นหลังของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อชั่วขณะ

        ไม่มีพิษ!

        คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีพิษ!

        ทำไมถึง…

        ในตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่านางเพิ่งทำอะไรลงไปแต่เมื่อเห็นนางกำลังจ้องมองใบชาด้วยสีหน้าไม่ดี และหลี่ซื่อก็รีบกดดันทันที“หวังเฟย จะเริ่มการทดสอบพิษได้หรือยัง?”

        หานอวิ๋นซีเงยหน้าขึ้นเห็นแววตาเย้ยหยันแวบเข้ามาในดวงตาของหลี่ซื่อเห็นได้อย่างชัดเจนว่านางตั้งใจมองมาที่นาง หลี่ซื่อต้องเป็นฆาตกรตัวจริงแน่ๆแต่ใบชานี้...

        “หวังเฟยท่านรีบทดสอบเร็วเข้า!” หานรั่วเสวี่ยเร่งเร้าเช่นกัน

        มู่หลิวเยวี่ยที่ไม่มีความอดทนมากขนาดนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “หานอวิ๋นซี เจ้าพูดมาสิ! ทำไมเจ้ายังไม่พูดอีก? ทำไมล่ะ พูดเสียดิบดีว่าต้องการจะตรวจพิษจริงๆเจ้าจะเปลี่ยนคำพูดอีกหรือไร? เจ้ากำลังทำให้ผู้คนหวาดกลัว!กำลังหลอกลวงผู้คนอยู่สินะ? อย่าคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เพียงเพราะเป็นฉินหวังเฟยข้าจะบอกเจ้าไว้เลยนะ ถ้าวันนี้เจ้าไม่พบอะไรข้าจะไปหาไท่เฮาเพื่อฟ้องเรื่องของเจ้า!”

        ทันทีที่ได้ยินคำว่า“ไท่เฮา” อี้ไท่เฟยก็ยิ่งอารมณ์ไม่ดี ความโกรธพุ่งขึ้นมาและพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองว่า“หานอวิ๋นซี เจ้าเป็นอะไรไป สรุปเจ้าจะตรวจสอบหรือไม่?”

        หานอวิ๋นซีมองไปที่พวกนางขมวดคิ้วแน่นมู่ชิงอู่และฉู่ซีเฟิงกระวนกระวายราวกับมดที่อยู่ในกระทะที่เผาไฟจนร้อนแม้จะไม่รู้ว่าเมื่อครู่หวังเฟยเพิ่งทำอะไรลงไป แต่จากสีหน้าของหวังเฟยแล้วเดาได้ว่า...เดาได้ว่าคงรู้ว่าใบชานี้ไม่มีพิษ

        โอ๊ยก่อนหน้านี้ก็พูดไปแล้ว ทำไมนางถึงไม่เชื่อกันนะ? ตอนนี้จะทำอย่างไรดียิ่งแก้ไขปัญหายากเข้าไปใหญ่!

        ทันใดนั้นก็มีคนในฝูงชนตะโกนขึ้นว่า“โปรดหวังเฟยตรวจพิษด้วยเถิด อย่าใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์เลย”

        ทันใดนั้นผู้คนจำนวนมากก็พูดพร้อมกันว่า “โปรดหวังเฟยตรวจพิษด้วยเถิดอย่าใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์เลย”

        หานอวิ๋นซีตกเป็นเป้าการวิจารณ์ของทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัยนางกัดฟันแน่น ทุกคนต่างคิดว่านางไม่มีทางเลือก แต่ใครจะรู้หลังจากนั้นไม่นานนางก็สั่งด้วยเสียงเย็นชาว่า“ใครก็ได้ เทน้ำร้อนแล้วต้มใบชานี่! ข้าจะตรวจสอบยาพิษให้ทุกคนดูเดี๋ยวนี้!”

        หากไม่สามารถสแกนสารพิษได้แสดงว่าไม่มีพิษ อย่างไรก็ตาม มีความเป็นไปได้อีกอย่างนั่นคือวิธีการวางพิษของหลี่ซื่อนั้นยุ่งยาก แม้แต่ระบบการล้างพิษก็สแกนไม่ได้

        นางจำได้รางๆว่าเคยเห็นวิธีการทดสอบพิษงูหมื่นตัวในตำราโบราณไม่ว่าพิษงูจะมากเพียงใดก็สามารถทดสอบได้ทั้งหมดในคราวเดียว

        ในยุคปัจจุบันพิษงูหมื่นตัวนั้นไม่มีแล้วนางจึงไม่เคยตรวจสอบมาก่อนและไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือไม่ แต่เวลานี้ นางไม่ได้สนใจอะไรมากมายขนาดนั้นด้วยเพราะไร้หนทาง นางจึงได้แต่กัดฟันทำไป

        ในเมื่อสู้แล้วก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด!

        ตามความเข้าใจของคนทั่วไปการชงชาเพื่อตรวจพิษนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าการหาคนดื่มชาเพื่อตรวจพิษซึ่งเป็นวิธีที่ง่ายมาก เพียงแต่เมื่อการทดสอบเสร็จสิ้นผลลัพธ์ที่ออกมานั้นทำเอาทุกประหม่าขึ้นมา

        อย่างไรก็ตามหลี่ซื่อกลับเย้ยหยันอยู่ในใจแน่นอนว่านางรู้ว่าหานอวิ๋นซีคงไม่โง่ถึงขนาดใช้วิธีที่ง่ายที่สุดในการดื่มชาและทดสอบพิษ

        นางเป็นคนที่ช่วยชีวิตมู่ชิงอู่นางคงรู้ว่าเมื่อพิษงูหมื่นตัวเข้าสู่ร่างกายแล้วพิษจะไม่ปรากฏออกมาหากไม่มีการสะสมนานหลายปี

        นางคิดว่าหานอวิ๋นซีอาจมีอาวุธลับบางอย่างในการชงชาเช่น เข็มทดสอบพิษที่ทรงพลังมาก หินพิษทดสอบหรืออะไรทำนองนั้น

        หากพิษไม่ได้เข้าสู่ร่างกายมนุษย์แม้แต่ปริมาณเล็กน้อยก็ยังสามารถทดสอบได้โดยเครื่องมือทดสอบพิษเหล่านั้นแต่พิษที่นางวางนั้นต่างออกไป

        แม้แต่หินทดสอบพิษที่ทรงพลังที่สุดในโลกก็ไม่อาจทดสอบพิษงูหมื่นตัวที่นางวางพิษไปได้!

        การเยาะเย้ยดูถูกปรากฏบนริมฝีปากของหลี่ซื่อและรออย่างอดทน

        ในไม่ช้าคนรับใช้ก็นำน้ำร้อนและถ้วยชามาให้ แต่ใครจะรู้ว่าหานอวิ๋นซีกลับพูดว่า“ไม่ต้องเอาถ้วยชา ไปเอาชามใบใหญ่มา”

        ชามใบใหญ่?

        นางกำลังจะทำอะไรกัน?

        ทุกคนเองก็งงงวยเช่นกันการเยาะเย้ยดูถูกที่ปรากฏบนริมฝีปากของหลี่ซื่อก็รุนแรงขึ้นนางชงชาในชามใบใหญ่เพราะหวังว่าจะพิษจะออกมามากขึ้น ช่างเป็นความคิดที่โง่จริงๆ!

        ดูเหมือนว่าไม่เพียงแต่จะประเมินหญิงผู้นี้สูงเกินไปแต่ยังรวมถึงนางด้วย

        คนรับใช้เปลี่ยนเป็นชามขนาดใหญ่ทันทีและรีบชงชาชามใหญ่อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วางไว้บนโต๊ะเล็กแล้วยกมา

        ทุกคนต่างมองและรอดูว่าหานอวิ๋นซีจะทำอะไรต่อไปจะขอให้ใครสักคนดื่มชาเพื่อทดสอบพิษ หรือหยิบหินทดสอบพิษออกมาเพื่อลอง

        แต่ใครจะรู้หานอวิ๋นซีพูดขึ้นอีกครั้งว่า “ใครก็ได้ ไปจับปลาทองมาหนึ่งตัวจับมาทั้งที่มีชีวิตอยู่!”

        นางไม่ใช้คนหรือเครื่องมือทดสอบพิษแต่นางใช้ปลาทองอย่างนั้นหรือ?

        อย่างไรก็ตามหลักการของการทดสอบพิษนั้นเหมือนกัน หลี่ซื่อซียังคงนิ่งสงบอยู่ความต้านทานของปลาทองก็ต่ำกว่าของมนุษย์มากแต่อย่างไรเสียหานอวิ๋นซียังคงต้องผิดหวังอยู่ดี

        ในไม่ช้าคนรับใช้ก็นำปลาทองที่มีชีวิตมาทันทีและทุกคนที่รอมานานก็แทบรอไม่ไหวที่จะเห็นผลลัพธ์

        หานอวิ๋นซีจับปลาทองเดินไปที่ด้านหน้าของน้ำชาและสูดลมหายใจเข้าลึกๆอีกครั้ง

        นางรู้ว่าในขณะนี้ทุกคนต่างประหม่าแต่นางประหม่ามากกว่าใครๆ

        ไม่ว่าบันทึกในตำราโบราณจะจริงหรือไม่จะได้ผลหรือไม่ ชะตากรรมของนางจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับสิ่งนี้หากปล่อยปลาตัวนี้ลงไป ทุกอย่างก็จะถูกตัดสิน!

        นางไม่รู้ว่าปลาในมือดิ้นมากเกินไปหรือเป็นเพราะมือของนางสั่นแต่นางไม่สามารถควบคุมมันได้ทันทีที่นางลดมือลงแล้ววางปลาลงในถ้วยน้ำชาอย่างใจแข็ง

        ทันใดนั้นสายตาจำนวนนับไม่ถ้วนก็มารวมกัน หานอวิ๋นซีเองก็ก้มมองลงเช่นกันมองเห็นปลาว่ายวนไปมา ในขณะเดียวกันก็เห็นใบหน้าซีดของนางสะท้อนอยู่ในน้ำชา

        ปลากำลังว่ายน้ำ...

        มันสามารถว่ายในยาพิษได้ด้วยหรือ? มันจะตายหรือไม่?

        ทุกคนจ้องมองอย่างตั้งใจแม้แต่มู่ชิงอู่กับฉู่ซีเฟิงก็ลืมที่จะเฝ้าดูหลี่ซื่อไปชั่วขณะหนึ่งพวกเขามองดูอย่างกังวลใจ อี้ไท่เฟยเดินเข้าไปใกล้และจ้องมอง

        หัวใจของหานอวิ๋นซีเต้นแรงตึกตักตึกตัก ในขณะที่ปลาว่ายอยู่ หัวใจของนางก็เต้นเร็วขึ้นและเร็วขึ้นเร็วจนนางหายใจลำบาก

        ผ่านไปขณะหนึ่งปลาว่ายบ้าง นิ่งบ้าง เป็นปกติดีทุกอย่าง

        การเยาะเย้ยค่อยๆปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหลี่ซื่อ “หวังเฟย การตรวจสอบของท่านจะสิ้นสุดเมื่อไร?”

        “เดาว่าคงจะทดสอบจนถึงรุ่งสางเลยกระมัง? ฮ่าฮ่า” มู่หลิวเยวี่ยหัวเราะออกมา ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว หากมีพิษปลาทองคงตายไปนานแล้ว ใบชานี้ไม่มีพิษเลย หานอวิ๋นซีโกหก!

        “ไอ้หยาปลาทองคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ในน้ำชาแบบนี้ได้จนถึงรุ่งสาง” หานรั่วเสวี่ยรู้สึกโล่งใจและเตือนด้วยรอยยิ้มว่าน้ำชาไม่ใช่น้ำเปล่าปลาทองจะอยู่ในน้ำชาได้สองหรือสามชั่วยามเท่านั้นก่อนที่จะตายไปโดยธรรมชาติ

        หานอวิ๋นซีกัดฟันแน่นไม่สนใจพวกนางและจ้องมองปลาทองต่อไปนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหงื่อจำนวนมากได้ไหลออกมาที่หน้าผากของนางแล้ว

        เวลาผ่านไปชาครึ่งถ้วยแล้วปลาทองยังมีชีวิตอยู่ เป็นไปได้หรือไม่ว่าบันทึกในตำราโบราณเป็นเท็จหรือว่าวันนี้ว่านางจะถูกตัดสินให้ตกอยู่ในเงื้อมมือของสตรีเหล่านี้?

        “หานอวิ๋นซีถึงเวลาที่เจ้าควรประกาศผลการตรวจพิษได้แล้ว!” อี้ไท่เฟยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาใจร้อนอยากจะเห็นหานอวิ๋นซีทำตามข้อตกลงของการเดิมพัน

        หานอวิ๋นซียังคงก้มหน้าและไม่ตอบ

        มู่หลิวเยวี่ยหัวเราะคิกคัก“โอ้ มันก็แค่การเดิมพันเท่านั้น ยอมรับความพ่ายแพ้ไปเสียเถิดท่านมัวแต่ยืดเวลาเช่นนี้ มันน่าเบื่อ!”

        “หานอวิ๋นซี!เจ้าได้ยินแล้วหรือยัง! ข้าสั่งเจ้า!” อี้ไท่เฟยตะคอกเสียงดังไม่ต้องการที่จะเสียเวลา

        ปลาทองกำลังว่ายอยู่ในน้ำชาอย่างมีความสุขหานอวิ๋นซีที่เฝ้าดู ในที่สุดก็หลับตาลง แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

        เมื่อเห็นเช่นนี้ทุกคนก็หัวเราะเยาะเย้ยหยัน

        แต่!

        ทันใดนั้นฉู่ซีเฟิงก็ตะโกนออกมาว่า “เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ หวังเฟยรีบมาดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

        เกิดเรื่องอย่างนั้นหรือ?

        หานอวิ๋นซีลืมตาขึ้นอย่างกะทันหันก้มหน้าลง เห็น...เห็นว่าปลาทองยังคงว่ายน้ำ แต่ดูเหมือนจะเสียการทรงตัวและเซไปด้านข้างหลายครั้ง

        ปรากฏการณ์นี้เป็นสัญญาณของการหงายท้องอย่างไม่ต้องสงสัย!

        หัวใจของหานอวิ๋นซีเต้นแรงอย่างช่วยไม่ได้ราวกับว่ามันกำลังจะกระโดดออกมาอย่างไรอย่างนั้น ได้เรื่องแล้ว! ได้เรื่องแล้ว!

        นางยกมือกุมหัวใจด้วยความตื่นเต้นไม่กล้ากะพริบตาและจ้องมองไปที่ปลาทอง ในเวลานี้ ทุกคนต่างตกใจและมองดูมันอีกครั้งแม้แต่หลี่ซื่อที่เต็มไปด้วยความมั่นใจก็ยังตื่นตระหนกมองไปอย่างไม่เชื่อและส่ายหัวอยู่ตลอด

        มันเกิดขึ้นได้อย่างไรนางไม่เชื่อ ไม่เชื่อ ปลาทองไม่มีทางตาย ไม่มีทาง!

        อย่างไรก็ตามไม่นานนัก ปลาทองก็หยุดว่ายหยุดอยู่ในน้ำและพลิกตัวครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับว่ามันกำลังต่อสู้กับความตายเป็นครั้งสุดท้ายโชคไม่ดีที่ภายในไม่กี่ครั้ง มันก็พลิกกลับด้วยท้องสีซีดเมื่อมันลอยขึ้นมาเหนือน้ำ ทันใดนั้นก็มีจุดสีดำเล็กน้อยโผล่ออกมาจากท้องสีขาวซีดและค่อยๆ มากขึ้นเรื่อยๆ ภายในเวลาไม่นาน ท้องปลาทั้งหมดก็กลายเป็นสีดำ

        พระเจ้า!

        ชั่วขณะหนึ่งผู้ชมทั้งหมดอ้าปากค้าง ปลาทองตายและกลายเป็นสีดำ มันถูกวางยาพิษ!

        หานอวิ๋นซีประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้อย่างมากต้องรู้ว่านางไม่มั่นใจจริงๆ ว่าจะทำได้สำเร็จหรือไม่และตอนนี้นางก็ประหลาดใจอย่างมาก

        ตอนนี้เวลานี้หัวใจของนางยังคงเต้นแรงและไม่สามารถสงบลงได้

        แน่นอนว่านางไม่มีทางลืมเรื่องนี้เมื่อพิษปรากฏออกมา มันก็ง่ายมากที่จะทดสอบว่ามันคือพิษชนิดใดนางรีบหยิบเข็มทองและเก็บเลือดจากท้องของปลา

        “มีใครจะพิสูจน์หรือไม่ว่าพิษชนิดนี้คืออะไร!”หานอวิ๋นซีถามเสียงดัง

        คนในฝูงชนตอบทันทีว่า“ข้าเอง!”

        ชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาดูท้องของปลาทองอย่างจริงจัง แล้วเอานิ้วจิ้มเลือดพิษ หลังจากดมกลิ่นแล้วก็พูดด้วยความมั่นใจว่า “นี่คือพิษงูหลายตัวผสมรวมกันคนเรียกมันว่าพิษงูหมื่นตัว!”

        ช่างเป็นยอดฝีมือในหมู่ฝูงชนจริงๆ!

        หานอวิ๋นซีมีความสุขมาก“คิดว่าทุกคนได้เห็นกันชัดเจนแล้วชานี้มีพิษและเป็นพิษงูหมื่นตัวที่แม่ทัพใหญ่โดนวางยาพิษ!”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาทุกคนต่างฟื้นจากความตกใจและเริ่มพูดคุยทันที

        “พระเจ้าหากดื่มไปอีกหลายปี วันหนึ่งก็คงเป็นเหมือนปลาตัวนี้อย่างแน่นอน...”

        “ช่างน่ากลัวเหลือเกินวิธีนี้ร้ายกาจเกินไป! น่าขยะแขยง!”

        “สองแม่ลูกหลี่ซื่อเป็นฆาตกรจริงๆ!น่ากลัวเกินไปแล้ว! ไม่คาดคิดเลยจริงๆ!”

        …

        ทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจหลี่ซื่อที่ยืนอยู่ห่างๆ นางคิดว่าตนเองเก่งกาจเรื่องยาพิษแต่กลับไม่เคยคิดว่าปลาทองตัวเดียวจะเอาชนะพิษของนางได้

        ทักษะการวางพิษที่นางภาคภูมิใจที่สุดเหตุผลที่นางสงบนิ่งตั้งแต่ต้นจนจบล้วนพังทลายลงเป็นเสี่ยงๆนางอยากจะปฏิเสธโดยสิ้นเชิง แม้ว่าจะไม่อยากเชื่อ แต่ผลลัพธ์เช่นนี้นางก็ไม่มีอะไรจะพูดและต้องยอมรับมัน!

        หานรั่วเสวี่ยจ้องมองปลาทองที่ตายอย่างว่างเปล่ายังคงไม่อยากเชื่อสิ่งที่นางเห็นด้วยตาของตัวเองใบชามีพิษและท่านแม่ของนางใช้นางเพื่อวางยาแม่ทัพใหญ่?

        “ท่านแม่ท่าน...”

        หานรั่วเสวี่ยยังไม่ทันจะได้โจมตีหลี่ซื่อแต่จู่ๆ มู่หลิวเยวี่ยก็พุ่งเข้ามาจับผมของหานรั่วเสวี่ย “นังสารเลว!เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำเช่นนี้! ข้าเชื่อใจเจ้าขนาดนั้น เจ้ามันเลว!ข้าจะฆ่าเจ้า!”

        มู่หลิวเยวี่ยโกรธราวกับปีศาจร้ายพุ่งเข้ามาดึงผมของหานรั่วเสวี่ย