ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ตอนนี้เวลาผ่านไปสองวัน พวกบ่าวในจวนต่างพากันวุ่นวายจัดเตรียมงานแต่งของท่างอ๋องกับหญิงสาวผู้หนึ่ง
ฟ่านเว่ยเดินตรวจงาน เดินอย่างอารมณ์ดี อยากเป็นหงส์นักเขาก็จัดให้ อี้หลงมาถึงจวนแล้วเขารีบเดินไปหาฟ่านเว่ยใจเต้น ฟ่านเว่ยสวมชุดสีดำปลายขลิบทอง ยิ่งดูสง่างาม ฟ่านเว่ยน้ำลายไหล ทำไมไม่ใช่งานแต่งของเขากับฟ่านเว่ยกัน ฟ่านเว่ยให้ยาบางอย่างอี้หลง อี้หลงก็กินถึงไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรถึงเป็นยาพิษถ้าฟ่านเว่ยเป็นคนมอบให้เขาก็ยินดี
ฟ่านเว่ยเดินไปในห้องโถง เดินไปนั่งตำแหน่งของประธานโบกพัดในมือไปมายกยิ้มขึ้น ในห้องโถงนั้นประดับประดาไปด้วยสีแดงหรูหรา แต่บรรยากาศนั้นกลับเงียบวังเวงไม่มีแขกมาร่วมงานมีเพียงอี้หลง มู่ซาน หยางอิน และพวกบ่าวที่สงบนิ่ง เขาไม่ให้หลงเปาเข้าร่วมมันไม่ค่อยดีกับเด็กที่กำลังโต
"เริ่มพิธี"ฟ่านเว่ยเอยอย่างเสียงสดใสไร้เดียงสา ยกถ้วยชามาจิบ ก่อนที่จะมีบ่าวร่างสูงใหญ่สองคนกำลังลากหญิงสาวเข้ามา นางสวมชุดแดงทั้งตัวเนื้อผ้าอย่างหรูหราสวยงามที่นางเคยใฝ่ฝัน นางกรีดร้องตลอดทางตลอดสามวันมานี้นางอยู่ในคุกที่ทั้งหนาวเหน็บและหิวโหย
บ่าวจับร่างนางลากเข้ามาถีบหลังเข่านาง จนนางล้มลง นางกัดฟันอย่างเจ็บปวดคุกเข่าตรงหน้าของฟ่านเว่ย นางหวาดกลัวภายใต้ผ้าคลุมสีแดงนางเหมือนเห็นสายตาของปีศาจจับจ้อง
นางสั่นกลัว ก่อนที่จะอีกร่างหนึ่งเข้ามานอนลงข้างนาง นางตกใจกลัวปิดตาลง ก่อนที่จะค่อยลืมตามันคือเสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮยที่นอนแน่นิ่งสภาพที่ซีดเซียว นางก็กรี๊ดร้องเรียกเสี่ยวเฮย
"เสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮย เจ้าต้องการอะไรกันแน่ เหตุใดต้องมาขัดขวางความรักของเราสองคนด้วย"ฟ่านเว่ยได้ยินเช่นนั้น เขาก็กระตุกยิ้มก่อนเหลือบตามองทางหยางอิน หยางอินรับรู้สายตาเขมเดินถอยออกไปจุดเทียน กลิ่นหอมของเทียนเริ่มประจายกลิ่นออกมา
"ความรัก นั้นคือความรักจริงๆนะหรือ"ฟ่านเว่ยหรี่สายตาคม หลี่อันหวาดผวาในใจดวงตาที่เหมือนมีดกรีดดวงใจนาง เหมือนตอบย้ำ
เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ได้ เธอได้เกิดใหม่อีกครั้ง ชาติก่อนนางเป็นเพียงเด็กยากจนที่ครอบครัวแตกแยก เธอพยายามถีบตัวเองกลายเป็นนักแสดงแต่มันไม่รุ่ง เธอจึงต้องยอมเป็น สิ่งที่พูดไม่ได้ กับนักลงทุน เธอเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งก็เริ่มแอบคบกับแฟนหนุ่มที่เป็นดารา จนแฟนหนุ่มของเธอกับเพื่อนรักทรยศเธอ
เธอถูกฆ่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นในร่างของหลี่อันหญิงสาวขี้โรคที่โดนถอนหมั้นมาแล้วห้าครั้ง อายุเลยมาแล้วยี่สิบสองปี ครอบครัวนางก็ดูเหมือนกับครอบครัวของชาติก่อน นางเจ็บแค้นใจโดนรังแก จนวันหนึ่งนางเผลอวิ่งเข้าไปในป่าลึกตรงลงไปในถ้ำแห่งหนึ่ง
ถ้ำนั้นมีบางอย่างอยู่ มันเป็นผลึกใสๆสวย และกระดาษแปลกๆที่ฉีกขาด นางนำมากลับมาด้วยเมื่อถึงบ้านนางก็ตกใจครอบครัวที่เกลียดชังนางกลับรักใคร่นางอย่างสมบัติ คอยเอาอกเอาใจประคบประหงมนาง ปกตินางต้องคอยทำอาหาร เก็บผัก แต่ตอนนี้นางไม่ต้องทำ
นางไปเดินเล่นแถวแม่น้ำจนเจอร่างของชายผู้หนึ่งดูท่าทางสง่างามสลบอยู่ นางจำนิยายและละครที่นางดูได้ พระเอกของเรื่องที่สูงศักดิ์มีฐานะกับนางเอกที่เป็นชาวบ้านพบรักกัน นางเหลือบมองตราหยกที่ห้อยอยู่เอวจึงแน่ใจ นางแอบยิ้มในใจตนจะได้บินเป็นหงส์
นางได้แอบบอกครอบครัวของนาง ครอบครัวต่างพร้อมใจกันช่วยนางใฝ่ฝันอยากเกาะต้นขานั้น นางได้แต่ยิ้มเหยียดครอบครัวนี้ เมื่อฟ่านซวินฟื้นขึ้น เขาความจำเสื่อมลืมทุกอย่าง นางจึงโกหกว่าเขาชื่อเสี่ยวเฮยเป็นคู่หมั้นของนาง เขาบังเอิญตกน้ำนางได้เข้าไปช่วย นางต้องการแต่งกับเสี่ยวเฮยโดยด่วนใฝ่ฝันเป็นหญิงสูงศักดิ์ เสี่ยวเฮยเองเพื่อตอบแทนและเป็นคู่หมั้นของนางจึงตกลงแต่งกับนาง นางนึกถึงผลึกที่เปลี่ยนแปลงชีวิตนางอีกครั้ง แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ
มันควรเป็นทางที่โรยกลีบกุหลาบสิ แต่เหตุใดคนคนนี้ถึงมาขัดขวางนางได้ นางกัดฟันและหวาดกลัวตอนนี้สมองของนางมึนงงก่อนที่สายตาจะไปเห็นบางอย่าง สิ่งนั้นหล่นมาตรงหน้ากลิ้งมาชนเข่านาง
นางเห็นอย่างเลือนลาง ก่อนยกมือขึ้นมาเลิกผ้าคลุมขึ้นและนางหยุดนิ่งค้างไปก่อนกรีดร้องออกมา สิ่งๆนั้นคือศีรษะของมนุษย์ นางสะดุ้งกอดเข่าตัวเองแน่น ฟ่านเว่ยเห็นก็หัวเราะออกมา
พ่อบ้านเดินเข้ามานำพวกบ่าวรีบยกร่างฟ่านซวินออกไป และแบกหามบางอย่างเข้ามา บ่าวแบกโลงศพที่ดูหรูหรามาวางไว้ข้างหลี่อัน หลี่อันตกใจกลัว
ฟ่านเว่ยเพียงแค่ยกยิ้ม ส่งสายตาให้พ่อบ้าน พ่อบ้านได้แต่ยิ้มอย่างชินชา ก่อนเหลือบไปมองหญิงสาวในชุดแดงหรูหราอย่างเย็นชา อยู่ดีไม่ว่าดีดันไปปลุกปีศาจน้อยมาเสียได้
แต่ช่างเถอะเขาเพียงชมละครอย่างสนุกก็พอ คุณชายสี่ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ใครจะเป็นบ่าวรับใช้ของคุณชายสี่ได้ ต้องโหดเหี้ยมถึงจะอยู่รอดได้
"เปิดโลงได้"พ่อบ้านหันไปสั่งพวกบ่าว บ่าวทำตามเปิดฝาโลงออก กลิ่นข้างในอบอวนไปด้วยกลิ่นเหม็น พวกบ่าวพากันยกร่างข้างในออกมา ร่างมันนั้นเต็มไปหนองไหล หลี่อันอาเจียนออกมาทนกลิ่นนั้นไม่ไหว ฟ่านเว่ยเบือนหน้าหนีขมวดคิ้ว
"เอาตัวเข้ามา"ฟ่านเว่ยสั่งเสียงเย็นพวกบ่าวที่ได้ยินรับเดินออกไปก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมคนกลุ่มหนึ่ง หลี่อันที่พึ่งอาเจียนก็เงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นพ่อแม่พี่น้องญาติของตนทั้งหมดแปดกำลังถูกลากมา ร้องไห้ตัวสั่น
"พ่อ! แม่!"หลี่อันตระโกนขึ้นมา พ่อแม่ของหลี่อันที่ได้ยินก็รู้สึกเกลียดชัง เงยหน้าขึ้นสบตากับหลี่อัน นางตกใจ พ่อแม่นางไม่เคยมองนางแบบนั้นมาก่อนตั้งแต่ได้ผลึกมา
"ท..ท่านพ่อ ท่านแม่"นางน้ำตาไหลนอง ที่จริงนางก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
"นายท่าน นายท่าน พวกเราไม่มีลูกสาวได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ"พ่อของหลี่อันพูดอย่างร้อนรน แม่ของหลี่อันเองก็พยักหน้ารัวๆ หลี่อันตกตะลึง
"ใช่ๆ เจ้าค่ะ พวกเราไม่มีลูกสาว"แม่หลี่อันยิ้มประจบเหล่าพวกญาติต่างพงกหัวพร้อมเพรียง ฟ่านเว่ยค่อนข้างแปลกใจนิดหน่อย ตอนงานแต่งเป็นเดือนเป็นดาลแทนนางแทบตาย แต่ตอนนี้เขาหรี่ตาลง
"ม..ไม่จริง ไม่จริง"หลี่อันเกลียดชังไอพวกสารเลว นางกำมือแน่นอยากฉีกพวกมันเป็นชิ้นๆ ฟ่านเว่ยที่ดูอยู่ก็กระดิกนิ้ว พวกบ่าวเห็นก็ผลักครอบครัวหลี่อันให้นั่งข้างๆนาง
"บ่าวสาวคำนับฟ้าดิน"ฟ่านเว่ยพูดเสียงช้าๆ หลี่อันตกใจ พวกบ่าวมาจับตัวนางไว้ก่อนกดให้คำนับนางกรีดร้อง คำนับ คำนับอะไรก่อนเหลือบตาไปเห็นบ่าวอีกกลุ่มจับร่างของศพมาคำนับข้างนาง
นางแทบสิ้นสติ แต่ก็รู้สึกเจ็บปวดที่ขาเสียก่อนหันไปมองเห็นฟ่านเว่ยกำลังถุยเมล็ดมาโดนนาง
"บ่าวสาวคำนับพ่อแม่"หลี่อันโดนให้คำนับไปทางพ่อแม่นาง เห็นสายตารังเกียจนั้น นางกรีดร้องอย่างเครียดแค้น
"บ่าวสาวคำนับกันและกัน"สิ้นเสียงของฟ่านเว่ย นางพยายามดิ้นรนไปมา นางควรเป็นหงส์ ควรเป็นคนที่อยู่สูงที่สุดของสตรี นางควรเป็นฮองเฮาของแผ่นดิน แต่เหตุใด นางกำลังแต่งงานกับศพที่น่าเกลียดนี้ น้ำตาคลอไหลออกมาอย่างเกลียดชัง
ทำไมนางไม่เกิดมาเป็นคุณหนูผู้สูงศักด์ ทำไมถึงไม่ได้แต่งกับเจ้าของแผ่นดิน ทำไมกัน นางอุตส่าได้แผ่นรองเท้าไว้ให้นางก้าวแล้วได้ไปเมืองหลวง จะได้เป็นหงส์ ทำไม ทำไม ทำไม!!!
"ส่งตัวเข้าหอ"ฟ่านเว่ยลุกขึ้น หัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน พวกบ่าวเองก็หัวเราะเสียงดัง หลี่อันเงยหน้าขึ้นก็รู้สึกหวาดกลัว ขาข้างหนึ่งได้ก้าวลงเหวไปแล้ว ภาพที่พวกบ่าวและฟ่านเว่ยหัวเราะรอบๆนั้นทำให้นางกรีดร้องออกมา
"ทำไม!!!!"นางพยายามลุกขึ้นจะไปตบฟ่านเว่ย แต่ฟ่านเว่ยรู้ตัวถีบนางเสียก่อนจนนางล้มลง
"ทำไม? ทำไมนะหรือ ก็ถ้าคนคนนั้นไม่ใช่พ่อของฉัน"ฟ่านเว่ยเอยเสียงเย็น ค่อยๆเดินไปทางนางใบหน้าเย็นชา บริเวณรอบๆก็เงียบลง หลี่อันเงยหน้าขึ้นมองอย่างเกลียดชัง
"หึ ฮาฮา เหตุใดเจ้าต้องมองข้าแบบนั้นด้วย เจ้าอยากเป็นหงส์ไม่ใช่หรือ"ฟ่านเว่ยหัวเราะออกมาก่อนเหลือบไปมองทางศพ หลี่อันก็มองตาม ใบหน้าบิดเบี้ยว
"อาโยว ข้าอุตส่าห์เป็นประธานจัดงานแต่งช่วยเจ้าให้กลายเป็นหงส์"ฟ่านเว่ยทำหน้าเสียใจ ทำท่าปาดน้ำตา หลี่อันกัดฟันกุมท้อง อี้หลงที่เห็นก็รู้สึกตื่นเต้นแอบกำหมัดแน่น
"ช่วยหรือ ฮาฮา แกอย่ามาให้ข้าขำตายเลย นี้หรือช่วยให้ข้าแต่งกับคนตายนี้หรือ"นางใจแข็ง รับไม่ได้กับความอัปยศนี้ ฟ่านเว่ยกระพริบตาปริบๆอย่างเด็กไร้เดียงสา เอียงหัวลงเหมือนเด็กที่ไม่ได้ทำไรผิด
"ก็คนที่เจ้าแต่งด้วยคืออดีตฮ่องเต้ของแคว้นที่ล่มสลายไปแล้ว เขายังไม่ได้แต่งฮองเฮา ข้าเห็นเจ้าอยากเป็นแม่ของแผ่นดินข้าก็เลยช่วย"ฟ่านเว่ยยิ้มแย้ม หลี่อันได้ยินก็ตกตะลึง นางอยากเป็นแม่ของแผ่นดินก็จริงแต่ต้องมีชีวิตอยู่สิ
"โอะ ไม่พอใจ เหตุใดต้องไม่พอใจด้วย"ฟ่านเว่ยขมวดคิ้ว หลี่อันรู้สึกโกรธจนตัวนางสั่นก่อนสลบไป
"อาโยว สลบไปแล้ว ลากนางไปห้องหอกับเจ้าบ่าวนาง ส่วน"ฟ่านเว่ยหยุดลงก่อนเหลือบสายตาไปมองญาติฝั่งเจ้าสาว ครอบครัวตกใจอย่างหวาดกลัว
"เอาไงดี"ฟ่านเว่ยอารมณ์ไม่ดีแล้วตอนนี้ เขาหรี่ตามอง หยางอินก้าวเดินออกมา
"นายท่าน คนพวกนี้"หยางอินเหลือบตามองก่อนหันมามองฟ่านเว่ย
"ได้เจ้าเอาไปเถอะ หวังโลภอยากเกาะขาทำลายชีวิตคู่ผู้อื่น"ฟ่านเว่ยเพียงหันหลังจ้องมองแค่หลี่อันที่ถูกลากออกไป ดวงตาจุดประกายบางอย่างก่อนยกยิ้ม อี้หลงเห็นก็รู้สึกอิจฉาตาร้อน
ในห้องที่มีแสงเทียนส่องอย่างริบรี่ หญิงสาวในชุดแดงหรูหราลืมตาขึ้น นางลุกขึ้นมานั่งอย่างงงวยขยี้ตา จนกระทั่งมือของนางไปโดนกับสิ่งหนึ่ง ก่อนที่สติของนางจะชัดเจนภาพลอยเข้ามาในหัว นางรู้สึกหวาดผวาในใจก่อนค่อยๆเลือนสายตาไปมอง น้ำตาคลอเบ้า
นางแค่อยากมีชะตาเป็นหงส์ อยากเป็นเหมือนนางเอกในนิยาย ละคร ที่ทะลุมาได้มีชีวิตเป็นหงส์ผู้สูงศักดิ์ ได้พบรักกับพระเอก เป็นแม่ของแผ่นดิน ถ้ามีโอกาสอีกครั้งนางจะทำทุกวิธีเพื่อแย่งชิงมาไม่ว่าวิธีไหนก็ตาม นางจะไม่มีวันยอม
นางหาโอกาสที่จะหลบหนีออกจากที่นี้ เสี่ยวเฮยก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน ถ้าเสี่ยวเฮยพานางไปเมืองหลวงละก็นางก็จะหาโอกาสไปตีสนิทกับคนอื่นๆต่อหลังจากนั้นก็ขึ้นเป็นฮองเฮาไอพวกที่ทำร้ายนางจะต้องพบกับจุดจบ-----------------ละครหลังฉากฟ่านเว่ย:"อี้หลงเรามาทำกันเถอะ"ดวงตาจุดประกายยิ้มร้ายอี้หลง:"อืม"ดวงตาระยิบระยับรีบโผงตัวโน้มลงบนตัวฟ่านเว่ยอย่างรวดเร็วฟ่านเว่ย:"... 'ไอ' 'สาร' 'เลว'"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 28

นิยายแนะนำ

ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 28

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้