ภายในบาร์หมู่บ้านโรส
หลังจากเกิดเหตุชุลมุนขึ้นมีลูกค้าบางส่วนหลบหนีออกทางประตูหลัง
"พ่อหนุ่มรีบหนีไปจากที่นี่เถอะได้ยินว่าหัวหน้าของกลุ่มป่าแดงแข็งแกร่งมาก"บาร์เทนเดอร์ผู้เป็เ้าของร้านร้องเตือน
"น้องชายพวกมันไม่ใช่โจรธรรมดาเดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะตามไปช่วยอีกแรง"ชายแขนเดียวตบอกตัวเอง
ชายถือขวานเล่มใหญ่ตอนนี้แขนซ้ายเขาใช้การไม่ได้แล้ว
ขวานถูกวางลงพื้นช้าๆเป็สัญญาณว่าขอยอมแพ้
"เอาล่ะกลับหลังหันค่อยๆเดินออกไป" ลูคัสสั่งแต่สายตายังจ้องเขม็งเพื่อป้องกันอีกฝ่ายเล่นตุกติก
ขณะนี้เด็กเดินตามหลังอีกฝ่ายมาอย่างระมัดระวัง
หลังจากพ้นประตูมาหลายร้อยก้าวเขาก็ถามขึ้นอีกครั้ง
"หัวหน้าของพี่อยู่ไหนล่ะ"
"อยู่ไม่ไกลอีกนิดเดียวก็ได้พบแล้ว" ระหว่างเดินนำหน้าชายขวานใหญ่กำลังยิ้มที่มุมปาก
เมื่อเดินห่างออกจากบาร์มาครึ่งไมล์
ฟุบ ฟุบฟุบ คนหลายสิบพุ่งตัวออกมาจากพุ่มไม้อาวุธครบมือ
"เขาหลงกลแล้ว" เป็แผนที่แยบยลลูคัสไม่รู้สึกถึงคนที่แอบซุ่มอยู่รอบบริเวณนี้สักนิด
ชายร่างใหญ่หยุดฝีเท้าก่อนหันกลับมาใช้ทักษะหมัดโจมตีใส่เด็กชายทันทีแต่ลูคัสก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องหลงเหลือลูกเล่นอะไรไว้แน่
เมื่อหมัดที่เปล่งแสงสีเขียวกำลังจะถึงตัว
“ฮ่า”ลูคัสใช้หมัดเกลียวคลื่นซัดเข้าร่างชายร่างใหญ่เข้าจังๆทำให้หัวใจของอีกฝ่ายแหลกเหลวสิ้นใจลงในหมัดเดียว
ต่อมาคนนับสิบอาวุธครบมือกระโจนเข้าใส่เด็กชายจากรอบทิศทาง
ลูคัสเตรียมพร้อมในท่านั่งม้ากระบวนท่ามวยแปดทิศถูกเปิดออกตอนนี้สายตาเขาเห็นทุกอย่างเป็ดั่งภาพช้า
เด็กชายหันขวาไปยังชายร่างผอมคนแรกที่ใกล้ตัวที่สุดอีกฝ่ายกำลังเงื้อดาบหมายฟันแขนของเขาสวบ! ดรรชนีทองคำเสียบเข้าไปกลางศีรษะชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว
“หนึ่ง”เด็กชายหันหลังกลับ สวบ! ดรรชนีสีทองแทงเข้าศีรษะหญิงชราด้านหลัง
“สอง”และคนที่สามอย่างแม่นยำ ในเสี้ยวพริบตาดรรชนีทองคำจี้ออกไปอย่างถี่ยิบเหล่าคนที่พุ่งเข้ามาถูกนิ้วชี้แทงทะลุจุดตายร่วงลงราวกับใบไม้แห้ง
ตอนนี้ลูคัสเดินถอยหลังกลับมาในขณะที่สายตายังมองซ้ายขวาเพื่อหาศัตรูเขาส่งสัญญาณมือไปด้านหลังบอกให้ชายแขนเดียวระวังตัวไว้
ทันใดนั้นฉั่วะ! เืสาดเต็มแผ่นหลังของตนสีหน้าลูคัสบิดเบี้ยวด้วยความเ็ป
เมื่อหันหลังกลับไปก็พบว่าชายแขนเดียวเป็ผู้ฟันดาบหมายเอาชีวิตเขา
“ทำไมกัน”นี่คือสิ่งแรกที่ลูคัสคิด
และตอนนี้ชายแขนเดียวกำลังเตรียมปล่อยการโจมตีครั้งที่สองความคิดในหัวของเด็กชายพันกันยุ่งเหยิงเหตุการณ์นี้เหนือความคาดหมายอย่างมาก
ลูคัสกัดฟันรวบรวมสมาธิขณะที่ศัตรูระลอกที่สองรอบทิศทางกำลังจะเข้าประชิดตัวเขาแล้วนั้นพลังปราณรอบกายเริ่มถูกอัดแน่นไว้ที่ขาข้างขวา ตู้ม! "บาทาคชสาร"พื้นดินสั่นไหวต้นไม้ล้มลงระเนระนาดฝุ่นตลบไปทั่วบริเวณ
ขณะที่ฝุ่นเริ่มจางลงหลุมใหญ่กว่าห้าเมตรทับถมไปด้วยซากศพปรากฏขึ้นสู่สายตาแขนขาของศัตรูกระจัดกระจายกลายเป็ภาพที่น่าขนลุก
เนื่องจากเป็่วิกฤตลูคัสไม่มีเวลารวบรวมพลังเพื่อปลดปล่อยศักยภาพสูงสุดของบาทาคชสารออกไปได้ทันพลังโจมตี 6 ดาวจึงเป็ขีดจำกัดที่เขาสามารถกระทำได้ใน่เวลานั้น
หลังจากใช้ทักษะเด็กชายใช้ฝุ่นเป็ตัวช่วยพรางสายตา
ก้าวชมจันทร์ถูกใช้เต็มกำลังเด็กชายะโหนีออกมาจากจุดนั้นให้มากที่สุด
เป็ไปตามคาดไม่มีใครรอดชีวิตนอกจากชายแขนเดียว
เด็กชายนำมือล้วงไปในกระเป๋าหลังพร้อมออกวิ่งทันที"สู้ไม่ได้ก็ต้องหนี!" เืไหลนองไปตามพื้นหญ้าเป็ทางยาวเด็กชายออกวิ่งมานานเท่าใดก็ไม่อาจทราบได้ ลูคัสส่งพลังทั้งหมดไปที่ขาแล้วออกวิ่งไปยังทิศทางของสถานศึกษาในใจรู้สึกอยากดุด่าตัวเองนักตนน่าจะเลือกฝึกทักษะเคลื่อนไหวดีๆสักวิชาแต่อย่างว่าไม่มียาใดสามารถแก้อาการเสียใจ ตอนนี้เขาทำได้เพียงวิ่งตะบันไปข้างหน้าเท่านั้น
เขาััได้ว่าการโจมตีทีเผลอจากชายแขนเดียวมีความรุนแรงถึง 8 ดาว อีกประการการโจมตีจากดาบนั้นเป้าหมายจริงคือศีรษะของเขายังดีที่ตนโคจรเคล็ดวิชาป้องกันมวยแปดทิศไว้ตลอดเวลาเสี้ยววินาทีจึงเบี่ยงศีรษะออกจากรัศมีดาบได้ทัน ฝั่งชายแขนเดียวเองก็ฉงนใจไม่เบาแม้จะไม่ตรงเป้าแต่ก็น่าจะเพียงพอสังหารเด็กตรงหน้าลงได้แล้วแต่อีกฝ่ายกลับรอดไปได้
มีเสียงส่งออกมาจากต้นไม้ด้านหลัง
"ไม่ให้หนีได้หรอก" ชายแขนเดียวพุ่งร่างตามเด็กชายมาติดๆความเร็วน่ากลัวเป็อย่างมาก
ผ่านไปสักระยะาแตามร่างเด็กชายก็มากขึ้น
ระหว่างที่ไล่ตามมาอีกฝ่ายยังวาดดาบโจมตีใส่อยู่ลูคัสหลายครั้ง
"อั่ก" แม้จะหลบได้อย่างฉิวเฉียดแต่คลื่นที่หลงเหลือจากพลังก็ทำให้เขาาเ็
เมื่อถูกไล่โจมตีหลายต่อหลายครั้งในที่สุดชายแขนเดียวก็ใกล้จะถึงเด็กชายแล้ว
เปรี้ยง! ดรรชนีกัมปนาทถูกยิงใส่เป้าหมายแต่ชายแขนเดียวก็ปัดป้องได้อย่างง่ายดาย
ลูคัสหยุดชะงักก่อนพลิกตัวเตะก้านคอแต่อีกฝ่ายก็ป้องกันได้อีกเช่นกันขณะที่ดรรชนีทองคำส่องสว่างออกมาเป้าหมายคือต้นขาศัตรูเขาอยากให้อีกฝ่ายมีความเร็วที่ช้าลงราวกับตาเห็นชายคนนั้นรู้ทันก่อนใช้แขนที่มีข้างเดียววาดดาบเป็แนวโค้งเพื่อสกัดทักษะของเด็กชายเอาไว้ทำให้ลูคัสต้องใช้ก้าวชมจันทร์เหยียบอากาศเพื่อหลบเลี่ยงขึ้น้า
เมื่อสบโอกาสเขาจึงทิ้งร่างลงมาบาทาคชสารถูกใช้ออกอีกครั้งแต่ครานี้มีความรุนแรงถึง 15 ดาว พื้นที่รัศมีสิบเมตรกลายเป็ที่โล่งเตียนทันที
มีเสียงส่งออกมาจากด้านหลัง"น่าประทับใจ”
“เห็นชัดว่าน้องชายอยู่แค่อาณาจักรพลังที่หนึ่งแต่ทักษะกลับรุนแรงถึงเพียงนี้" เขาพูดพร้อมกอดดาบเอาไว้ก่อนปรบมือให้ขณะนี้ชายแขนเดียวยืนปิดทางหนีเอาไว้แล้ว
ที่ผ่านมาชายคนนี้ไม่ได้ใช้ความเร็วสูงสุดเขาเพียงจะทดสอบเด็กตรงหน้าดูซิว่าขีดจำกัดของเด็กชายอยู่ตรงไหน
"แล้วตกลงพี่ชายเป็ใครล่ะ" ตอนนี้แผลเดิมรวมกับาแใหม่สาหัสเอาการทำเสื้อผ้าของเขาชุ่มไปด้วย
เืลูคัสพยายามชวนอีกฝ่ายสนทนาเพื่อจะได้มีเวลาให้รอยสักรวบรวมพลังปราณและฟื้นฟูาแ
"ลองเดาดูสิ" ชายแขนเดียวมีบุคลิกเปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือ
"คุณคือหัวหน้ากลุ่มหมาป่าแดงที่พวกนั้นพูดถึงสินะ"
ชายแขนเดียวเลิกคิ้วขึ้น "ฉลาด...แต่คนฉลาดแบบนี้มักตายไว"
เขาพุ่งตัวเงื้อดาบฟันเป็แนวดิ่งดาบนี้ผสานทักษะของนักรบเข้าไปทำให้ผืนดินถึงกับแยกออก
ลูคัสะโเหยียบอากาศก่อนตีลังกาลงพื้นอย่างนุ่มนวล
"หืม พลาด" ชายแขนเดียวรู้สึกแปลกใจแม้คนตรงหน้าจะเก่งกาจแต่ก็เป็เพียงเด็กน้อยอาณาจักรพลังที่1
ฝั่งลูคัสเองก็ใช้กระบวนท่าของมวยแปดทิศเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของคู่ต่อสู้อยู่แล้วเมื่อััได้ถึงความผันผวนของปราณเขาตัดสินใจใช้ก้าวชมจันทร์อย่างไม่เก็บกั๊กจากการประมาณความรุนแรงของการโจมตีเมื่อสักครู่ควรจะมากกว่า
15ดาว หมายความว่าตัวเขาไม่อาจต้านรับไว้ได้แม้แต่ครั้งเดียว หนี!จึงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุด
เด็กชายก็รู้ดีว่าจุดอ่อนของตัวเองคือด้านความเร็วเขาไม่สามารถหนีจากชายตรงหน้าได้อย่างแน่นอนแม้จะอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมก็ตามแล้วนับประสาอะไรกับสภาพน่าอนาถแบบนี้
“เมื่อเห็นท่าเท้าพวกนั้นพี่ชายเองก็รู้สึกสนใจไม่น้อยเอาอย่างนี้เป็ไรมอบทักษะนั่นมาแล้วพี่ชายจะปล่อยตัวไป” อีกฝ่ายรู้สึกสนใจก้าวชมจันทร์และบาทาคชสารวิชาดีๆแบบนี้ควรมาอยู่กับเขาจะได้ไม่สูญเปล่า
ครั้งนี้ลูคัสไม่เสวนากับคู่ต่อสู้อีกหลังจากได้บทเรียนที่คอหอยราชันย์
เขาเลือกจะหันหลังก้าวชมจันทร์ถูกใช้อย่างต่อเนื่องเด็กชายทะยานขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ก่อนเหยียบอากาศอีกครั้งตรงไปยังต้นแล้วต้นเล่า เขาพยายามใช้ความสูงจากพื้นดินให้เป็ประโยชน์แต่ชายที่อยู่เบื้องล่างนั้นกลับว่องไวเป็อย่างยิ่งต้นไม้ที่ขวางทางถูกชายแขนเดียวสับทิ้งปานหยวกกล้วย
จนกระทั่งลูคัสไม่มีต้นไม้ให้ขึ้นไปหลบได้อีกขณะนี้ทั้งสองยืนประจันหน้ากันอีกครั้งต่างกันตรงที่คนแรกมีสีหน้าสบายๆไม่มีแม้แต่รอยขาดของเสื้อผ้าส่วนอีกคนเสื้อผ้าขาดวิ่นนั่งชันเข่าหอบอยู่กับพื้นโลหิตไหลโทรมกาย
"ถึงอย่างไรวันนี้น้องชายก็ต้องตาย" ชายแขนเดียวพูดสั้นๆ
เด็กชายไม่รอช้าตราราชสีห์ทองคำถูกนำแสดงออกมาอีกครั้ง
"ไร้สาระ...คิดว่าเหรียญโง่ๆนั่นจะทำให้ข้าคนนี้กลัวจนต้องวิ่งหนีไปรึยังไง"
ผ่านไปสองอึดใจ
"โอ้…ฉลาดดีนี่ไอ้หนูคิดจะทะลวงขั้นตอนสินะ"
ขณะจุติทะลวงขั้นจะมีการผันผวนของชั้นบรรยากาศพลังปราณโดยรอบจะรวมตัวกลายเป็พายุขนาดย่อมปกคลุมร่างกายเอาไว้หากอยู่ในกระบวนการนี้คนที่เข้าแทรกแซงจะได้รับาเ็หนักหรืออาจถึงแก่ชีวิตได้พูดอย่างง่ายระหว่างทะลวงขั้นคนผู้นั้นก็เป็ะนั่นคือสิ่งที่ลูคัส้าให้เกิดอะไรที่สร้างความได้เปรียบในตอนนี้ตนก็พร้อมจะทำทั้งนั้น
เด็กชายขมวดคิ้วไม่ว่าจะวางแผนอะไรชายตรงหน้ามักจะรู้ทันเสมอนี่เป็ครั้งแรกที่เขารู้สึกกลัวคู่ต่อสู้
"หากคิดว่าแน่จริงก็รอสักหน่อยซี่พี่ชาย...แค่เด็กคนหนึ่งทะลวงขั้นจะกลัวอะไร"แม้คำพูดจะดูมั่นใจแต่เหงื่อกลับผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ในเมื่อเอาชนะด้วยกำลังไม่ได้ก็ต้องใช้จิตวิทยากันแล้ว
"รู้มั้ยที่พี่ชายมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ได้เพราะพี่ฉลาดยังไงล่ะ"เขาไม่ปล่อยให้เด็กชายตรงหน้าสมหวังเป็แน่
พลังปราณในอากาศเกิดการสั่นะเืทักษะที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆกำลังจะถูกปล่อยออกมาจากดาบนั่น
ในขณะที่ลูคัสกำลังจะหมดหนทางนั้น
ครืนนน! ผืนปฐีสั่นสะท้านแรงกดดันมหาศาลทำให้เด็กชายถึงกับหายใจไม่ออก
มีคลื่นลมพัดรอบทิศทางราวกับพายุจะมาเยือน
"เป็ไนท์ขั้นสูงกลับมาไล่ฆ่าเด็กขั้นกำเนิดปราณ...ไม่อายฟ้าดินบ้างหรือไร"
ชายชราลอยตัวอยู่บนท้องนภาชุดคลุมสีฟ้าประดับด้วยลายสิงโตสีทองปลิวไสวไปตามแรงลม
"อาจารย์ใหญ่"
คลื่นพลังที่แผ่ออกไปรอบทิศทางนั้นช่างน่าเกรงขามเกินความเข้าใจของเด็กชายไปไกลโข
ชายแขนเดียวถึงกับทรุดลงกับพื้นไม่สามารถขยับตัวได้ "เวทแรงโน้มถ่วง ทะ..ท่านคือ พ่อมดเื"เมื่อเขาเอ่ยนามนั้น ชายแขนเดียวตกอยู่อาการหวาดกลัว
"ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะท่านผู้ยิ่งใหญ่" ชายแขนเดียววิงวอน
ชายชราผู้มาใหม่ไม่ตอบอะไร
“อ๊ากกกก”เสียงกรีดร้องอย่างทรมานดังขึ้น
ร่างของอีกฝ่ายกำลังยุบตัวนอนลงกับพื้นราวกับถูกบีบอัดเผละ! ร่างกายของชายแขนเดียวะเิออกกลายเป็หมอกเื
"ตายแล้ว" ลูคัสอุทานออกมาคนที่ไล่ฆ่าจนทำให้ตนต้องหนีหัวซุกหัวซุนกลับตายโดยที่ไม่ได้ตอบโต้แม้แต่น้อย
ตอนนี้ตนพยายามมองหาอาจารย์ใหญ่ที่ขณะนี้หายไปจากจุดเดิมที่เคยอยู่
"เ้าหนุ่มกลับมาถึงสถานศึกษาแล้วมาพบข้าที่ตึกสิงห์เงิน" มีเสียงก้องดังไปทั่วผืนป่า
เด็กชายทรุดลงกับพื้นหากไม่มีใครมาช่วยคืนนี้หมู่บ้านโรสอาจเป็หลุมฝังศพของเขาอีกครั้ง
ความจริงแล้วตราราชสีห์ทองคำยังมีอีกความสามารถหนึ่งคือส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้แต่ต้องอยู่ในระยะไม่เกินห้าร้อยไมล์จากสถานศึกษา
เดิมทีเขาส่งสัญญาณไปั้แ่บาทาคชสารคราแรกถูกสำแดงออกเหตุผลประการแรกเขาประเมินระดับคู่ต่อสู้ได้
ไม่แน่ชัดนั่นแสดงว่าระดับพลังของคู่ต่อสู้ห่างชั้นจากตัวเขามาก ประการที่สองแม้จะอยู่ในรัศมีของบาทาคชสารแต่
ชายแขนเดียวราวไม่ได้รับผลกระทบเลยเด็กชายจึงไม่ลังเลจะส่งสัญญาณเพื่อขอความช่วยเหลือทันที
.
404
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
