ตอนที่ 1 าาปีศาจกลับถึงบ้านแล้ว
เื่ าาปีศาจกลับมาจากต่างโลก
ท่ามกลางาศักดิ์สิทธิ์ การต่อสู้ระหว่างแสงสว่างและความมืด
มนุษย์และปีศาจ ผู้กล้ากับจอมมาร ถ้าเป็เื่ราวตามนิยายสุดคลาสสิก
แสงสว่าง มนุษย์ และผู้กล้าคงจะชนะในานี้และ ความมืด ปีศาจ และจอมมาร
คงจะเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ไปแล้ว แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกันเพราะจอมมารรู้อยู่แล้ว
ไม่ว่ายังไงจอมมารก็จะแพ้ แต่สิ่งที่ครั้งนี้จะไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ เป็เพราะจอมมารตนนี้
เขามาจากต่างโลกเมื่อพันปีก่อน เขาเป็แค่เด็กม.ต้นที่กำลังจะขึ้นม.ปลาย
แต่เขากลับถูกส่งมายังโลกในนี้เพื่อเป็จอมมารให้พวกปีศาจ ตลอดเวลาพันปี
เขาได้นำทัพของปีศาจรุกรานโลกใบนี้ เขาใช้เทคนิคที่เขาใช้ในตอนที่เล่นเกม
มันทำให้เขาสามารถควบคุมกองทัพและจัดการกับมนุษย์ได้เกือบทั้งโลก
และเมื่อถึงเมืองสุดท้ายของมนุษย์ มันเป็ครั้งแรกที่จอมมารได้สู้กับผู้กล้า
แต่สิ่งที่ทำให้จอมมารต้องใก็คือจำนวนของผู้กล้า พวกผู้กล้ามีถึง99คนแถมLV99อีกด้วย
แต่ตัวจอมมารนั้นมีLVถึง9999 ไอ้พวกผู้กล้า LV99 แค่99คนไม่มีทางสู้ได้อยู่แล้ว
ด้วยเวทขนาดใหญ่ของจอมมารแค่ครั้งเดียวเท่านั้น เมืองสุดท้ายของมนุษย์ได้ถูกทำลาย
ชัยชนะครั้งแรกของเหล่าปีศาจก็ได้เกิดขึ้น แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้ง
แสงสว่างปรากฏขึ้นและกลืนกินจอมมารให้หายไป จอมมารลืมตาตื่นขึ้นในห้องนอนห้องหนึ่ง
เสียงเรียกกินข้าวเย็นดังขึ้น พร้อมชื่อของเขาที่ไม่ได้ยินมานาน
“แม็กม่า ลงมากินข้าวเย็นได้แล้ว มันจะเย็นหมดนะ” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น
จอมมารได้สะดุ้งขึ้นจากเตียงของเขาและเขาพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในห้องของตัวเอง
แต่เป็ห้องของเขาในตอนที่ยังอยู่ในโลกเก่า เหมือนว่ามันจะไม่เปลี่ยนไปเลย
ก่อนที่จะได้คิดอะไร มีเสียงคนเดินขึ้นมาบนชั้นสองและเปิดประตูห้องของเขา
“ก็ตื่นแล้วนี่ ทำไมไม่ตอบ ลงมากินข้าวได้แล้ว” หญิงสาวที่เปิดประตูคนนั้นพูด
แม็กม่าเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยอีกครั้งน้ำตาก็ไหลออก เขาวิ่งเข้าไปกอดหญิงสาวคนนั้น
“เป็อะไรไปเนี่ย สอบเข้าโรงเรียนได้ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ”
หญิงสาวพูดกับแม็กม่าที่ร้องไห้แล้วเข้ามากอดเธอ
“แม่ครับ ..... ผม.... ผมคิดถึงแม่สุดๆ เลย.......” แม็กม่าพูดไปร้องไห้ไป
“พูดเื่อะไรเนี่ย พึ่งเจอกันตอนกลับบ้านมาเองนะ ลงไปกินได้แล้ว”
แม้จะไม่เข้าใจว่าคนเป็ลูกเป็อะไรแต่เหมือนว่าเขาจะไม่เป็อะไรมาก เธอก็ให้เขาลงไปกินข้าว
ในบ้านมีด้วยกันสามคน พ่อของแม็กม่ากำลังนั่งรอกินข้าวอยู่บนโต๊ะ
พอเห็นพ่อตัวเองแม็กม่าก็ร้องไห้อีกครั้ง เขากินข้าวทั้งน้ำตา
ทำให้พ่อกับแม่เป็ห่วงอยู่พอสมควร แต่แม็กม่าก็ดูแข็งแรงดีจึงไม่ได้เป็ห่วงมาก
หลังจากกินข้าวเขาก็กลับขึ้นห้องมานั่งคิดเื่ที่เกิดขึ้น
“เราถูกส่งไปต่างโลกเมื่อพันปีก่อน เราฝึกตัวเองมาตลอดพันปี หลังจากนั้นก็ชนะพวกผู้กล้า
พอชนะพวกผู้กล้าก็มีแสงสว่างโผล่ออกมาและฉันก็กลับมายังโลกนี้แล้ว
ไอ้แสงนั้นมันเหมือนกันแสงที่ส่งฉันไปต่างโลกเลยนี่หว่า มันคืออะไรกันแน่เนี่ย”
แม็กม่านั่งคิดเื่นี้อยู่ทั้งคืน แต่แม่ก็เตือนว่าพรุ่งนี้ต้องไปรายงานตัวเื่สอบผ่าน
เขาก็ตอบตกลงว่าจะเข้านอนให้เร็ว
“โลกฝั่งนั้นผ่านไปพันปี แต่โลกทางนี้เวลาไม่ผ่านไปเลย ฉันตื่นขึ้นมาเหมือนตอนที่เจอแสงสว่าง
แล้วพลังของเรายังเหมือนเดิมหรือเปล่า ต้องทดสอบดูหน่อย” แม็กม่าที่คิดก็จะทดสอบอะไรเล็กน้อย
เขาสร้างชุดจอมมารที่เขาใส่ประจำขึ้นมา มันก็โผล่ออกมาจริงๆ แต่ขนาดมันใหญ่กว่าตัวเขา
“ทำไมมันใหญ่จังวะเนี่ย ตัวฉันในโลกนั้นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ” เขาถอดมันออกและกางดู
ชุดใหญ่เกือบสองเมตรซึ่งนั้นมันใหญ่มาก เขาสูงแค่165เท่านั้นเองในโลกนี้
แต่แค่นี้คงไม่พอ เขาแอบออกไปข้างนอกทางหน้าต่างหลังทุกคนในบ้านนอนกันหมดแล้ว
ในความมืดยามค่ำคืนนั้นเอง เขาได้ยืนบนถนนพร้อมใช้เวทบินออกไป
แม็กม่าบินไปทั่วเมืองด้วยเวทของเขา
“ใช้พลังเวทได้ด้วยแฮะ รู้สึกแปลกๆ กว่าตอนอยู่โลกนั้นซะอีก” เขาบินเล่นจนไปถึงเขตที่ไม่มีคน
เขาคิดว่าน่าจะทดสอบอะไรสักหน่อย เขาบินลงบนตึกร้างแห่งหนึ่ง
มีป้ายเตือนให้ออกไปก่อนพรุ่งนี้ตอนบ่ายจะมีการทุบตึกในเร็วๆ นี้
เขาเดินหาอะไรสักอย่างจนมาถึงห้องที่เครื่องชั่งน้ำหนักเก่าๆ วางอยู่ เขาหยิบแผ่นหินอันหนึ่งขึ้นมา
มันใหญ่จนมีน้ำหนักหลายร้อยกิโล แต่เขายกมันขึ้นมาได้ง่ายด้วยมือเดียว
ไม่ใช่แค่พลังเวทเท่านั้น พลังกายก็ยังเหมือนเดิม เขาจึงทดสอบเื่ความแข็งแกร่ง
แผ่นหินในมือของเขาได้ฟาดใส่หัวตัวเอง ในตอนแรกแม็กม่าก็ยังกล้าๆ กลัวๆ อย่างบอกไม่ถูก
แต่เขาก็ตัดสินใจเอามันฟาดใส่หัวตัวเอง แผ่นหินแตกละเอียด แต่หัวของเขากลับไม่เป็อะไร
“สุดยอดไปเลย” แม็กม่าะโขึ้นด้วยความดีใจ
ความแรงตอนะโทำให้ตึกที่ทรุดโทรมพังถล่มลงมา เสียงดังไปทั่วบริเวณ
แม็กม่ารีบบินหนีกลับบ้านอย่างรวดเร็ว เขากลับไปเข้านอนเพราะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า
ในตอนเช้า แม็กม่าต้องรีบแต่งตัวไปรายงานตัวที่โรงเรียนเื่ที่เขาสอบผ่าน
เื่รายงานตัวก็เป็ไปได้ด้วยดี แต่เหมือนว่าเขาจะนึกบางอย่างออก
สิ่งที่เขาไม่อยากจะจำมันได้ สิ่งที่เขาลืมมันไปั้แ่พันปีก่อนแล้ว
นั้นก็คือเขาไม่มีเพื่อนสักคนในโรงเรียนนี้ ไม่สิไม่มีแม้เพื่อนในโลกนี้ด้วยซ้ำ
เขามันตัวคนเดียวมาั้แ่ ม.ต้นแล้วด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่รู้ การมาโรงเรียนทำให้เขาจิตตก
“ทำไมรู้สึกจิตตกแบบนี้วะ ตลอดเวลาที่อยู่ฝั่งนั้น (อีกโลก) ฉันไม่เคยจิตตกเลยนี้
แล้วทำไมตอนนี้ถึงรู้สึกได้ละ หรือจะเป็เพราะเผ่าที่เป็อยู่ ตอนอยู่ฝั่งนั้นฉันเป็จอมมาร
เป็ปีศาจก็ไม่น่าจะจิตตกง่ายๆ แต่พอกลับมาเป็มนุษย์อีกครั้งฉันเลยจิตตกสินะ”
แม็กม่า คิดเื่นี้อยู่ในหัวของเขา แม็กม่าลองเปิดสกิลที่ช่วยเื่จิตใจให้เขา
“เอาเป็ (เสริมความแข็งแกร่งให้จิตใจ) ดีไหมนะ” แม็กน่าเปิดสกิลนี้ดูเหมือนมันจะช่วยได้
แต่ก็ได้แค่่เวลาสั้นๆเท่านั้น
“เป็เพราะร่างมนุษย์สินะ” แม็กน่าเซ็งที่มันใช้ไม่ได้
มันทำให้เขาคิดไปถึงตอนไปโลกใหม่ในปีแรก เขาลำบากอย่างมากเพื่อเป็จอมมาร
แม็กม่าเอามันมาใช้อีกครั้ง และจุดมุ่งหมายของเขาคือหาเพื่อนให้ได้สักคนในวันเปิดเรียน
“ฉันอยู่ในโลกนี้แล้ว ต้องปรับตัวให้เข้ากลับโลกนี้ให้ได้สิ” แม็กน่าพูดให้กำลังใจตัวเอง
ในขณะที่เดินกลับบ้าน ในขณะที่กำลังให้กำลังใจตัวเอง เขาก็เดินสวนกับคนอื่นโดยไม่รู้ตัว
หญิงสาวที่เดินสวนกับเขาก็หันมาเขา ความรู้สึกแปลกที่เธอััได้มันคืออะไรกันนะ
“คิดไปเองงั้นเหรอ ได้กลิ่นปีศาจด้วยแฮะ” หญิงสาวที่เดินสวนกับแม็กม่าก็หันมามองเขา
เธอใส่ชุดนักเรียนเดียวกันกับของแม็กม่า เหมือนว่าเธอจะพึ่งสอบเข้าได้เหมือนกัน
หลังจากแม็กม่าเดินไปไกลแล้ว หญิงสาวคนนั้นได้เจอกับแมวประหลาดตัวหนึ่ง
มันมีสีดำและปล่อยออร่าสีดำออกมาจากตัวของมัน เธอจึงคิดว่ามันเป็ปีศาจ
หญิงสาวได้หยิบมีดสั้นที่มีอักษรประหลาดสลักเอาไว้ขึ้นมาพร้อมต่อสู้
แมวสีดำที่เดินมาก็พูดขึ้นมา “เ้าเห็นเราด้วยงั้นเหรอ”
หญิงสาวใที่เห็นปีศาจแมวพูดได้ “นี่แกพูดได้ด้วยงั้นเหรอ” เธอถามแมวสีดำ
“เป็พวกมีสติปัญญาสินะ ลำบากแล้วสิ” หญิงสาวคิดว่าเธอน่าจะสู้กับมันลำบาก
“ข้าได้กลิ่นนายท่านจากตัวของเ้า เ้าเป็อะไรกับนายท่านของข้า” แมวสีดำถามหญิงสาว
“เราคือนักปราบปีศาจจาก “วาติกัน” ยอมซะเ้าปีศาจแมว”
หญิงสาวพูดพร้อมมีดที่ถูกเตรียมพร้อม
“เราเป็ปีศาจนะใช่ แต่อย่าเอาไปเปรียบเทียบแบบนั้นสิยะ เดียวตบซะหรอก”
แมวสีดำได้เปลี่ยนร่างเป็หญิงสาวสวยมีหูแมวมีขนแมวปกปิดส่วนสำคัญ
“เธอเป็ปีศาจประเภทไหนเนี่ย” หญิงสาวใที่เห็นแมวแปลงร่างได้เป็ครั้งแรก
แต่แมว (แมว?) ตนนั้นได้เดินเข้าใกล้และดมกลิ่นจากตัวหญิงสาว
“เธอเคยเจอนายท่านของเราด้วยนี่น่า นายท่านของเราอยู่ไหน” แมวสาวถาม
“เราไม่เคยเจอนายท่านของแกหรอก” หญิงสาวตอบกลับ
“ถามไปคงไม่ได้คำตอบ เราไปละ” แมวสาวได้เปลี่ยนร่างกลับเป็แมวและะโขึ้นกำแพงไป
ปล่อยให้หญิงสาวนักปราบปีศาจตกอยู่ในความใ
หญิงสาวนักปราบปีศาจ เธอเข่าอ่อนทันทีหลังแมวสาวได้เดินจากไป แมวสาวตนนั้น
มีพลังต่างกับเธออย่างเทียบไม่ได้ ถ้าสู้ด้วยคงกลายเป็ของเล่นให้แมวสาวแน่นอน
นั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัวมากขึ้น แต่เธออยากจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อจัดการพวกปีศาจ
และปกป้องเมืองนี้ให้ได้ เธอกลับไปยังโบสถ์ที่เธออาศัยอยู่ เปิดตำราเก่าออกดู
เธอค้นหาเกี่ยวกับปีศาจที่เธอเจอ แต่ก็ไม่พบอะไร พ่อของเธอบอกให้เธอไปนอนได้แล้ว
พรุ่งนี้เป็วันเปิดเรียนวันแรก
ในด้านของแมวสาว เธอตามกลิ่นของนายท่านของเธอ แต่กลิ่นมันก็หายไป
และสภาพเมืองนี้เธอก็ไม่คุ้นเคย มันทำให้เธอเดินวนจนมาถึงโบสถ์แห่งหนึ่ง
แม้จะเป็ปีศาจแต่เธอก็เป็ปีศาจระดับสูง แถมมาจากต่างโลกอีกต่างหาก มันจึงหยุดเธอไม่ได้
แมวสาวใช้ร่างแมวเดินเข้าโบสถ์ไป เธอใช้ความน่ารักของแมว
ทำให้คนในโบสถ์ก็รับเธอไปเลี้ยงอย่างง่ายๆ เธอนอนอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน
ตอนนี้แม็กม่ากำลังนั่งกินข้าวฝีมือแม่ตัวเองอยู่ เขาไม่ได้กินมาตั้งพันปีแล้ว
เขากินจนข้าวหมดหม้อตลอด ั้แ่เมื่อวานแล้ว ทำให้คุณแม่ดูตั้งใจทำอาหารมากขึ้น
และวันนี้ก็ได้จบลงแต่เพียงเท่านี้
--------------------------------------------------
หมายเหตุ
(นิยายเื่นี้เป็เื่ที่ผมแต่งเมื่อหลายปีก่อน เคยลงผลงานนี้แล้วที่ DekD กับ reawrite สามารถไปตามอ่านผลงานอื่นไปที่ สองเว็ปได้เลยครับ ส่วนเว็ปนี้จะถยอยลงผลงานที่แต่งเอาไว้ให้ครบ และกำลังมีผลงานใหม่ที่กำลังทำอยู๋และจะลงที่เว็ปนี้ด้วยเช่นกัน)
8K
