High Human

ดวงตาสีเทาหม่นของเต่าน้ำแข็งเกลือกกลิ้งไปมาก่อนจะหยุดมองไปที่สิ่งมีชีวิตเล็กๆเบื้องหน้า ตั้งแต่มันถือกำเนิดก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร เมื่อใดก็ตามที่สิ่งมีชีวิตอื่นๆพบมันจะต้องหวาดกลัวและรีบหนีไปอย่างรวดเร็วและมันรู้สึกสนุกสนานที่ได้ไล่ตามเหยื่อแล้วเล่นกับเหยื่อจนตายจากนั้นจึงกิน

ทว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆเบื้องหน้าของมันไม่ได้หนีไปอย่างที่มันคิด แม้ว่ามันจะไม่เคยพบเจอสิ่งมีชีวิตดั่งเช่นมนุษย์มาก่อนแต่เนื่องจากขนาดใหญ่โตของมันทำให้มันรู้สึกเหนือกว่า 

กี๊ดดดดดดด!!

เต่าน้ำแข็งอ้าปากที่มีฟันยาวแหลมแล้วเปล่งเสียงคำรามเป็นเสียงเล็กแหลม มันกำลังขู่คำรามและคาดหวังว่าสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าจะวิ่งหนีไปและมันจะได้เริ่มต้นไล่ล่าอย่างสนุกสนานเสียที

ทว่าสิ่งที่มันคาดหวังกลับไม่เกิดขึ้นและสิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยยังจ้องมองมันราวกับไม่เกรงกลัวจึงทำให้มันโมโหขึ้นมา มันจึงคำรามด้วยความโกรธแล้วพุ่งเข้าหาโจอย่างรวดเร็ว แม้มันจะดูเหมือนเต่าและขนาดใหญ่โตทว่าความเร็วกลับผิดคาดนัก มันเร็วอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่งของความเร็วเสียง

เห็นเต่าน้ำแข็งวิ่่งเข้ามาโจขมวดคิ้วเล็กน้อย หากเป็นคนอื่นได้เผชิญหน้ากับมันด้วยความเร็วขนาดนี้คงไม่แคล้วถูกฆ่าตายอย่างแน่นอน

ด้วยพลังที่เหนือขีดจำกัด เขาสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าจะมีพลังเหลือแค่ 1% แต่มันก็ยังเหนือกว่าจุดสูงสุดของพลังของกาแลคซี่นี้

ตูม!!

หัวของเต่าน้ำแข็งพุ่งทะลุพื้นน้ำแข็งจุดที่โจเคยยืน มันเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับเคี้ยวก้อนน้ำแข็งยักษ์ราวกับเคี้ยวเนย

เมื่อมันเห็นโจยืนห่างออกไปก็ตกตะลึงจนลืมเคี้ยว มันนึกว่ามันกำลังเคี้ยวสิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยพร้อมกับน้ำแข็ง แต่ผิดคาดสิ่งมีชีวิตตัวนั้นกลับหนีรอดไปได้

กี๊ดดดดดดด!!

มันคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวแล้วพุ่งเข้าไปอีกครั้งแล้วอ้าปากกว้างจนเห็นฟันแหลมคมพุ่งเข้าใส่โจ 

ตูม!!

น้ำแข็งกระจายไปทั่วบริเวณ ครั้งนี้โจไม่เพียงหลบแต่เขายังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วราวกับหายตัวไปโผล่ด้านข้างของเต่าน้ำแข็งจากนั้นเตะไปที่กระดองของมันอย่างรุนแรง

ปัง!

เต่าน้ำแข็งกระเด็นออกไปพร้อมกับเด้งไปอีกสองสามตลบ มันรู้สึกมึนจากการหมุนแต่มันไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย

“กระดองของมันแข็งมาก” โจพึมพำ ลูกเตะเมื่อสักครู่เขาอยากรู้ว่ากระดองของมันมีพลังป้องกันมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันแข็งมาก แม้เขาจะไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ก็ตาม

หากเป็นคนอื่นคงทำอะไรกับกระดองของมันไม่ได้ อย่างไรก็ตามคงไม่มีใครโจมตีกระดองของมันในเมื่อขา หางและส่วนหัวไม่มีกระดองป้องกัน มันคงง่ายกว่าที่จะโจมตีส่วนนั้น

โจไม่รีบจบการต่อสู้เพราะเขาต้องการประเมินมัน ในอนาคตหากคนจากสหพันธ์มาที่ดาวเคราะห์ดวงนี้จะได้มีข้อมูลของเต่าน้ำแข็งและจะได้หลีกเลี่ยงจากมันหรือสู้กับมันได้ไม่ยากเย็นจนเกินไป

หลังจากที่หายมึนงง เต่าน้ำแข็งคำรามด้วยความโกรธ เสาน้ำแข็งบนหลังสั่นสะเทือนพร้อมกับพุ่งขึ้นฟ้า แม้ว่าจะประหลาดใจแต่โจไม่ลนลานเขามองเสาน้ำแข็งกว่าร้อยต้นพุ่งขึ้นฟ้า พวกมันโค้งลงมาแล้วพุ่งมาบริเวณเขา

ตูมๆๆๆๆ!!

เสาน้ำแข็งกว่าร้อยต้นถล่มจุดที่โจยืนอยู่จนเศษน้ำแข็งสาดกระจาย อย่างไรก็ตามโจได้หลบออกมาก่อนที่มันจะล่วงลงมาถึงเขาแล้ว

การโจมตีของเสาน้ำแข็งรุนแรงมาก ไม่สามารถล้อเล่นได้ หากโดนเสาน้ำแข็งสักต้นกดทับลงมาคงต้องแหลกแน่นอนแต่เป็นในกรณีของคนอื่นที่ไม่ใช่โจ

เมื่อเต่าน้ำแข็งยิงเสาน้ำแข็งเสร็จ ก็มีเสาน้ำแข็งต้นใหม่แทงขึ้นมาจากร่างกายจุดเดิมแทนที่เสาที่ยิงออกไป

“กระดองแข็งมากเคลื่อนที่ได้เร็ว สามารถยิ่งเสาน้ำแข็งโจมตีระยะไกลได้” โจจดจำความสามารถของเต่าน้ำแข็งเอาไว้

หลังจากนั้นเขาก็เข้าไปสู้กับมันแล้วหยั่งเชิงไปเรื่อยๆ พอผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเห็นว่าเต่าน้ำแข็งไม่มีความสามารถอะไรอีก เขาจึงคิดจบการต่อสู้นี้

โจเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงโผล่เบื้องหน้าของมัน จากนั้นง้างหมัดพร้อมกับมีเปลวเพลิงสีขาวลุกไหม้ที่กำปั้น แล้วชกออกไป 

หมัดกระแทกเหนือโพรงจมูก มันดูเหมือนไม่รุนแรงอะไร แต่ทันทีที่สัมผัสกับเต่าน้ำแข็ง เต่าน้ำแข็งก็ชะงักราวกับเป็นหิน

จากนั้นเปลวเพลิงสีขาวก็โบกพัดผ่านเต่าน้ำแข็งตั้งแต่หัวจรดหาง เมื่อเปลวเพลิงพัดผ่านร่างของมันก็หายไปด้วย

เพราะความร้อนจากเพลวเปลิงสีขาวของชายหนุ่ม มันไม่สามารถต่อต้านอะไรได้ ร่างกายที่แข็งอย่างกับเหล็กกล้ายังถูกเผาไหม้สลายไปในพริบตา

เมื่อเปลวเพลิงสีขาวพัดผ่านไปจนถึงหางแล้วดับลง เต่าน้ำแข็งยักษ์ก็หายไปราวกับไม่เคยปรากฏตัวบนดาวดวงนี้

กลุ่มสำรวจที่ 3 ที่ยืนดูห่างถึงกับกลืนน้ำลาย 

“หะ…หัวหน้า แข็งแกร่งขนาดไหนกัน”

“เปลวเพลงสีขาวนั่น ทำให้เต่าตัวนั้นหายไปแค่ไม่กี่วินาที”

“พลังของหัวหน้าน่ากลัวมาก”

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นพลังของโจ ทำให้พวกเขารู้ว่าตนเองนั้นห่างชั้นกับโจมากจนอธิบายไม่ได้ 

รินรู้สึกตกใจ เมื่อก่อนเธอเคยเห็นเปลวเพลิงของโจเป็นสีแดงส้ม ดูเหมือนว่าหัวหน้าของเธอจะแข็งแกร่งเหนือกว่าตอนนั้นไปไกลแล้ว

หลังจากจัดการกับเต่าน้ำแข็ง โจบันทึกของมูลของเต่าน้ำแข็งเอาไว้ในฐานข้อมูลพกพา หลังจากกลับไปที่สหพันธ์เขาค่อยเอาไปลงในฐานข้อมูลหลัก

กลุ่มของรินเดินไปหาโจ 

“หัวหน้าคะ…” รินเอ่ยเรียกโจที่เพิ่งลงข้อมูลเสร็จแล้วกำลังมองไปรอบๆ

โจหันหน้ามองพวกเขาก่อนจะยิ้มให้เล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “อีกไม่เกินสองวันการสำรวจดาวดวงนี้จะเสร็จสิ้น ในระหว่างนี้หากเดินไปเจอพื้นที่ที่มีเสาน้ำแข็งให้หลีกเลี่ยง” โจกล่าวกำชับอีกรอบ

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนขานรับ

หากพวกเขากลุ่มใดกลุ่มหนึ่งไปพบเต่าน้ำแข็งเข้าคงยากที่จะไม่มีความสูญเสีย 

หลังจากกล่าวลากลุ่มที่ 3 แล้วเขาก็ออกสำรวจต่อ

เขามั่นใจ 100% แล้วว่าดาวดวงนี้ต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่จะมีสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งขนาดนี้ แม้ว่าเขาจะเคยสำรวจดาวเคราะห์มานับไม่ถ้วนและได้เจอสัตว์อันตรายบนดาวมาไม่น้อยเขาก็ไม่เคยพบสิ่งมีชีวิตตัวไหนแข็งแกร่งเท่าเต่าน้ำแข็งมาก่อน นี่ยังไม่นับรวมว่ายังมีสิ่งมีชีวิตตัวอื่นๆสามารถอาศัยบนดาวเคราะห์ที่อยู่ในจุดเยือกแข็งสมบูรณ์ได้อีก

อย่างไรก็ตามผ่านไปสองวันก็สิ้นสุดการสำรวจ แม้ว่าการปูพรมสำรวจทั่วดาวเคราะห์จะทำให้สำรวจได้อย่างรวดเร็ว แต่มันก็ยากที่จะสำรวจได้ครบ 100% อย่างไรก็ตามถ้าพวกคนแคระยังมีชีวิตอยู่ก็คงออกมาให้พวกเขาเห็นไปนานแล้ว 

โจไม่พบความผิดปกติใดๆอีกและทุกคนก็หลีกเลี่ยงเข้าไปยังจุดที่มีเสาน้ำแข็งจึงไม่เกิดความสูญเสีย โจทำเครื่องหมายดาวเคราะห์ดวงนี้เอาไว้ในวันหลังที่เสร็จจากการค้นหาคนแคระแล้วเขาจะกลับมาอีกครั้งเพื่อไขความลับของดาวดวงนี้

ยานสำรวจทุกลำได้บินขึ้นฟ้าแล้วเข้าสู่ห้วงอวกาศและกลับเข้าสู่ยานบัญชาการ จากนั้นไม่นานยานบัญชาการก็ระเบิดเสียงทึบต่ำแล้วยานก็หายไป