มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        หลงเหยียนคายสิ่งเจือปนพลังออกมาเขาลุกขึ้นยืนก่อนจะยิ้มเล็กน้อย “คนตระกูลเซียว เหอะๆไม่ว่าพวกเจ้าจะมีแผนการชั่วร้ายเพียงใด ข้าจะทำลายให้สิ้นซาก เซียวปิงมั่วไม่รู้ว่ามายาเก้าพิภพของเจ้ากับหมัดมายาแปดทิศของข้า ผู้ใดจะแกร่งกว่ากันครั้งหน้าหากเจ้าเจอข้าอีกครา เตรียมตัวเสียน้ำตาไว้ได้เลย”

        “การที่ชายจะหลั่งน้ำตาคงไม่ผิดอะไร ทว่า... ข้า หลงเหยียนไม่เพียงจะทำให้เจ้าเสียน้ำตา นับจากวันนี้ เจ้าจะไม่มีโอกาสได้หลั่งน้ำตาอีก!”

        เขาเงยหน้าขึ้นมามองดวงจันทร์ที่ส่องสว่างทว่าในใจกลับนึกถึงสตรีที่ลึกลับเมื่อหลายวันก่อน...

        “ท่านแม่ ท่านเป็นอย่างที่ท่านพ่อพูดจริงหรือเคยทำเรื่องที่ผิดต่อตระกูลหลงจริงอย่างที่ว่าหรือ? วันนี้เป็นท่านชัดเจนแต่เพราะเหตุใดท่านถึงไม่กล้ายอมรับว่าข้าเป็นลูก?”

        ความเหงาในอดีตกลายเป็นความเหน็บหนาวคะนึงหาเส้นทางที่แสนยาวไกล แสงจันทราทำให้เงาของหลงเหยียนทอดยาว...

        ทันใดนั้นหญิงสาวที่งดงามก็ปรากฏในความคิดของเขา...

        “หลงหลิง เจ้าจะรอข้าที่เมืองหยุนจงจริงหรือ แต่ไม่ว่าอย่างไรตอนนั้นเจ้าช่วยชีวิตข้าสามครั้ง ข้าต้องหาเจ้าให้เจอ ตอบแทนบุญคุณเจ้าหากเป็นไปได้ ข้าหวังจะอยู่กับเจ้าได้ตลอดไป...”ไม่รู้ว่าหลงเหยียนเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้านางเขาก็อดยิ้มไม่ได้

        “รอยต่อในตัวข้าถูกเปิดเชื่อมหมดแล้ว ยังเหลือเวลาอีกหลายวันข้าจะฝึกหมัดมายาแปดทิศให้ดี ถึงตอนนั้น ข้าจะแสดงความน่ากลัวของมันให้ทุกคนเห็นทุกคนต้องตกตะลึงแน่”

        “ท่านปู่ ข้าต้องไม่ทำให้ท่านผิดหวัง...”

        หลายวันผ่านไปหลงเหยียนสามารถใช้หมัดมายาแปดทิศที่ตัวเองคิดค้นได้อย่างคล่องแคล่ว หากใช้มันจริงคาดว่าพละกำลังของมันน่ากลัวมากกว่าหมัดสายฟ้าแปดทิศสองเท่า

        สร้างความมั่นคงและสมดุลพลังปราณในร่างกายในธาตุพลังหิน โลหิตปริมาณมหาศาลซ่อนอยู่ด้านใน ถึงตอนนั้นเขาสามารถใช้มันหลอมกลายเป็นพลังปราณเพื่อเติมเต็มร่างกายเขาเตรียมพร้อมทุกอย่างด้วยความรอบคอบ

        หลงเหยียนลูบราชสีห์หิรัณย์ที่ตัวเล็กลงแล้วเดินไปทางตระกูลหลงอู่

        มีวิชาต่อสู้ที่แข็งแกร่งอีกทั้งยังควบคุมการประสานจิตที่เหนือชั้นรวมกับตอนนี้ที่ก้าวขึ้นไปถึงระดับชีพมังกรขั้นที่หกทำให้มีกำลังหนุนมหาศาล

        เขาเชื่อว่าในวันแข่งขันล่าสัตว์ตนต้องมีสิทธิ์ชนะมากขึ้นแน่

        เมื่อลองคำนวณวันแล้วอีกสองวันก็จะถึงวันแข่งขันที่ต้องเข้าสู่เทือกเขาหยุนหลัวเพื่อล่าสัตว์หลงเหยียนเพิ่งกลับมาถึงตระกูลหลง องครักษ์เฝ้าประตูก็โค้งตัวลงเป็นการทำความเคารพ

        หลงเหยียนรู้สึกสะอิดสะเอียนเมื่อก่อนคนพวกนี้ไม่เคยเห็นตนในสายตา แต่หลงเหยียนไม่เอาเรื่องพวกเขาหรอกมนุษย์ก็เหมือนกันทั้งนั้น ด้อยค่าคนที่ต่ำกว่าอย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นคนรับใช้ในตระกูลหลงอู่

        เขายกเท้าทะยานเข้าไปในตระกูลเวลานี้ในตำหนักตระกูลหลงหลงเหยียนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้แข็งแกร่งในตระกูลจำนวนมาก

        ด้านหน้าหลงเหยียนพบหลงหยุนฉี นึกถึงหลายวันก่อนที่ทั้งคู่ไปเดินในตลาดอู่จี้ฟางตนจากไปอย่างกะทันหัน คงทำให้นางเป็นห่วงไม่น้อย

        ตอนนี้บนตัวหลงเหยียนมีเพียงใบไม้ไม่กี่ใบปิดอยู่เพียงครู่เดียวเขาก็รีบไปยังห้องส่วนตัว

        “พี่เหยียน พี่เหยียน ท่านเองหรือ? ฮือๆๆๆ!”นางพบการปรากฏตัวของหลงเหยียนแล้ว หากนางพบตนเองในสภาพนี้ไม่รู้ว่านางจะหัวเราะเยาะหรือไม่

        หลงเหยียนรีบใช้กำลังที่มีวิ่งหนีนางพยายามตามหลงเหยียนที่จิตใจวุ่นวายกระแทกกับพละกำลังมหาศาลขณะที่พุ่งผ่านตำหนักหลงอู่

        การกระแทกนี้ทำให้หลงเหยียนล้มลงบนพื้นหลงเหยียนรีบเงยหน้าขึ้น ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงกำลังจ้องมาด้วยสายตาโกรธเคืองเวลานี้ด้านหลังผู้อาวุโสก็คือบิดาของเขา ลุงใหญ่ อาหญิง และคนอื่นๆทั้งด้านข้างยังมีคนของตระกูลเซียวด้วย

        โดยเฉพาะตอนที่หลงเหยียนหันมาสบตากับเซียวกงเป้าเซียวกงเป้าแสดงสีหน้าหยิ่งผยอง

        หลงเหยียนรีบคลานลุกขึ้นจากนั้นก็ทำความเคารพทุกคนตรงหน้า “ท่านปู่ หลาน...”

        เวลานี้หลงเหยียนทำตัวไม่ถูกทำให้ทุกคนหัวเราะขึ้นมาทันที มือของหลงอีผู้เป็นบิดากำลังสั่นคนของตระกูลเซียวยื่นมือมาชี้หลงเหยียน

        “อะไรกัน? ใบไม้...ใบไม้ไม่กี่ใบที่เหลือหล่นลงเพราะแรงกระแทกเมื่อกี้งั้นหรือ?”

        เซียวกงเป้าปรบมือหัวเราะเสียงดังก่อนจะยื่นมือมาชี้หลงเหยียน

        “สหายหลง นึกไม่ถึงว่าคุณชายตระกูลท่าน... ฮ่าๆๆๆ!”

        หลงเหยียนโมโหมากเวลานี้เขาอับอายเหลือทน ไม่พูดพร่ำทำเพลงยืตตัวตรงแล้วเดินเข้าไปหาเซียวกงเป้าต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลใช้มือหนึ่งจับบนตัวเขาแล้วคำรามเสียงดัง

        ขนกำหนึ่งถูกกระชากออกมาแล้วหลงเหยียนก็เป่าลอยไป...

        “หา! นี่มันอะไร!” ทุกคนพากันตกใจ นึกไม่ถึงว่าหลงเหยียนจะใจกล้าเช่นนั้นเซียวกงเป้าทนความเจ็บ ปลดปล่อยพลังระดับชีพมังกรขั้นที่เก้าออกมาทันทีทันใดนั้นลุงใหญ่หลงห้าวที่อยู่ข้างกายกลับใช้มือกดลง

        “สหายเซียว ถึงแม้เหยียนเอ๋อจะทำเกินไป แต่เป็นเพราะอายุยังน้อยไยท่านจึงต้องโมโหเช่นนี้”

        ครั้งนี้ทุกคนหยุดหัวเราะ...ทว่าในใจยังคงไม่หยุด

        กลับเป็นผู้อาวุโสตระกูลหลงที่รู้สึกประหลาดใจมากเขาไม่ได้หัวเราะ เพียงแค่มองหลังหลงเหยียนด้วยความตะลึง

        “นึกไม่ถึงว่าไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันพละกำลังของเจ้าจะเลื่อนขึ้นสูงเพียงนี้”

        หลงเหยียนกลับห้องตัวเองรีบจัดระเบียบเสื้อผ้า หัวใจเต้นรัวไม่หยุด

        “บัดซบๆๆ เมื่อครู่ขายหน้าเหลือเกินศักดิ์ศรีที่ข้าสร้างขึ้นในตระกูลหลงพังแล้วข้าต้องกลายเป็นตัวตลกของพวกเขาอีกแล้ว”

        หลงเหยียนส่ายหน้าพลางยิ้มเจื่อนทว่าเมื่อครู่เขาลงมือกับเซียวกงเป้ารุนแรงมากทำให้รู้สึกสะใจไม่น้อยเมื่อครู่เขาสังเกตเห็นว่าผู้อาวุโสตระกูลหลงมิได้โมโห

        “ช่างปะไร ข้าก็เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร อยากทำสิ่งใดก็เชิญ”

        ราชสีห์หิรัณย์ที่อยู่ด้านหลังก็หัวเราะตามทว่ากลับพยายามฝืนไว้ กลัวว่าหากหลงเหยียนเห็นตนหัวเราะแล้วจะโมโหอีก

        เวลานี้เองประตูห้องของเขาถูกเปิด หลงหยุนฉียืนอยู่นอกประตู ใบหน้าบูดบึ้ง

        “พี่เหยียน เพราะอะไรเห็นข้าแล้วต้องวิ่งหนีด้วยท่านไม่รู้หรืออย่างไรว่าคนอื่นเป็นห่วงท่านมากเพียงใด”

        หลงเหยียนทั้งโกรธและหงุดหงิดหากไม่ใช่นางตามมา มีหรือที่หลงเหยียนจะชนกับผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลง? มีหรือที่จะขายหน้าเช่นนั้น?

        “หยุนฉี เข้ามาเถอะ ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้า”

        ขณะที่หลงหยุนฉีก้าวเท้าเข้ามาหลงเหยียนก็จับนางกดลงบนเตียงก่อนจะตีแรงๆ

        ทันใดนั้นหลงเหยียนก็ตระหนักได้ว่าตอนนี้พวกเขาไม่ใช่เด็กแล้วถึงแม้ตอนเด็กหยุนฉีมักทำให้หลงเหยียนโมโห เขาก็ลงโทษนางแบบนี้หากตอนนี้พวกเขาทั้งคู่โตแล้ว แม้เป็นพี่น้องกันแต่การทำเช่นนี้ก็ยังนับว่าไม่เหมาะสม

        เขาปล่อยหลงหยุนฉีมองหน้าแดงก่ำคล้ายกำลังเขินอาย

        “หยุนฉี เมื่อกี้เจ้าเกือบทำข้าตายเสียแล้ว หากเจ้าไม่ใช่น้องข้ามีหรือจะยอมปล่อยเจ้า”

        --------------------