ขณะเดียวกันทางด้านของลลิตา
หญิงสาวกำลังนั่งดูการถ่ายทำรายการอย่างมีความรู้สึกอึดอัดเบาๆ เนื่องจากรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆหลังจากที่กลับมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต ส่วนทีมงานทีมต่างๆ ก็เริ่มพักผ่อนกันและเตรียมเก็บของกันบางส่วนแล้ว
“ทีมงานเขาเริ่มเก็บของไปไหนกันเหรอคะ?”ลลิตาเอ่ยถามทีมงานหลัก
“ใกล้จะหยุดการถ่ายทำแล้วน่ะ พอดีใกล้พักกันแล้วครับแล้วดูท่าว่าจะไม่มีอะไรพิเศษแล้วน่าจะเหลือการตั้งกล้องไว้เท่านั้นน่ะครับ” ทีมงานผู้ชายทีมหลักเอ่ยตอบ
“อ่อ เข้าใจแล้วค่ะ” ลลิตาเอ่ย
“หลังทานอาหารเสร็จเตรียมกลับกันได้เลยนะๆ” ทีมงานผู้หญิงทีมหลักเอ่ยขึ้นมา
“แล้วอาหารอะพี่ หรือไปกินกันที่บ้านทีมงานเหรอ?” ทีมงานผู้ชายทีมหลักเอ่ยถาม
“เอ่อ … เห็นว่าสมาชิกทั้งเจ็ดคนทำอาหารเผื่อทีมงานด้วยนะคะ” ลลิตาเอ่ยอย่างเก้ๆกังๆ
“อ่าวเหรอ?!?! งั้นก็ตามนั้นๆรอพวกเขาแล้วกันตามที่น้องบอกนะ” ทีมงานผู้หญิงทีมหลักเอ่ย
“งั้นลิลลี่ขอไปถามพวกเขาก่อนนะคะ” ลลิตาเอ่ยต่ออย่างเกร็งๆ พร้อมก้าวเดินไปหากลุ่มสมาชิกที่ปิ้งย่างกันอยู่ริมสระว่ายน้ำ
เมื่อมีบุคคลปริศนาเดินเข้ามาหา สมาชิกที่กำลังทำอาหารอยู่ก็เงยหน้า มองทันทีแล้วพบกับหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังยืนมองพวกเขาอยู่อยากเก้ๆกังๆ
“ค คือ … ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?” ลลิตาเอ่ยต่อถาม
“มีอะไรครับ ถามมาสิๆ” อีฮยอนจินเอ่ย
“พวกพี่ๆ ทำอาหารเผื่อทีมงานจริงๆ ใช่มั้ยคะ?” ลลิตาเอ่ยต่อถามออกไปอย่างลังเล
“ใช่สิๆ มีอะไรเหรอ?” อีฮยอนจินเอ่ยถามต่อ
“พอดีพี่ๆ ทีมงานไม่รู้น่ะค่ะว่าพวกพี่ๆ ทำอาหารเผื่อไว้ พอลิลลี่บอกไปแล้วไม่ตรงกันเลยชักไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ค่ะ”ลลิตาเอ่ยตอบพลางก้มหน้า
“ซองมิน ช่วยเอาไปให้พวกเขาก่อนสิๆ” อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบ
“ไม่เป็ไรๆ ค่ะ พวกพี่ๆ ทานกันก่อนเลยดีกว่าค่ะ” ลลิตาเอ่ยตอบพลางเงยหน้าขึ้นมาแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ
“ไม่เป็ไรครับ พวกเราทำจะเสร็จแล้วว่าจะเอาไปแบ่งให้พอดีครับ” พัคจุนโฮเอ่ย
“งั้นเดี๋ยวลิลลี่ยกไปให้ค่ะๆ” ลลิตาเอ่ย
“แขนก็มีอยู่แค่นี้จะยกไหวเหรอยัยตัวจิ๋ว!! เดี๋ยวช่วยยกไปให้เองๆ” คิมซองมินเอ่ย
จากนั้นทั้งคิมซองมิน พัคจุนโฮ และลลิตาก็ยกอาหารไปแบ่งให้ทีมงานคนอื่นๆ
“ขอยืมตัวน้องเขาหน่อยนะครับ” คิมซองมินหันไปเอ่ยกับเหล่าทีมงานทีมหลัก
“คะ??” ลลิตาเอ่ยอย่างงุนงง
เมื่อคิมซองมินเอ่ยจบไม่ได้รอให้ทีมงานหลักเอ่ยตอบอะไร มือหนาเข้าไปคว้าข้อมือเล็กๆของหญิงสาวแล้วก้าวเดินออกไปยังริมสระว่ายน้ำทันที
“จะให้ลิลลี่มาช่วยทำอาหารเหรอคะ?”ลลิตาเอ่ยถามคิมซองมินที่กำลังเดินนำหน้าของเธออยู่ตอนนี้
ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยตอบกลับอะไรแก่หญิงสาว
“จานนี้ที่ผมขอไว้ใช่มั้ยพี่ฮยอนจิน” คิมซองมินหันไปเอ่ยถามอีฮยอนจินแทน
“อืม” อีฮยอนจินเอ่ย
คิมซองมินหยิบจานที่เต็มไปด้วยบาร์บีคิวขึ้นมาพร้อมขยับเข้าไปคว้าข้อมือเล็กๆของลลิตาแล้วพาไปนั่งที่โต๊ะอาหารทางด้านข้าง
“อะ! นี่ของเธอ กินซะ” คิมซองมินเอ่ยกับหญิงสาวข้างกาย
“ของลิลลี่คนเดียวเลยเหรอคะ?”ลลิตาเอ่ยถามพร้อมสาดส่องสายตามองที่จานบาร์บีคิวสลับกับใบหน้าของคนข้างๆ
“ใช่” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ
“ลิลลี่ว่ามันเยอะเกินไปค่ะ ลิลลี่เอาไปแบ่งทีมงานคนอื่นได้มั้ยคะ?” ลลิตาเอ่ย
“กินๆ เถอะน่า ถ้ากินไม่หมด เดี๋ยวพวกเราก็กินเองแหละ” คิมซองมินเอ่ย
“ไม่ดีมั้งคะ” ลลิตาเอ่ยต่อพร้อมอมยิ้มแห้งๆ ให้เขา
“หยุดคิดแล้วกินได้แล้ว” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ
“ก็ได้ค่ะ” ลลิตาเอ่ย ก่อนจะหยิบบาร์บีคิวในจานขึ้นมาทาน
ทุกการกระทำของหญิงสาวนั้นอยู่ในสายตาของคิมซองมินและสมาชิกคนอื่นๆ
“เป็ไง อร่อยมั้ย?” คิมซองมินเอ่ยถาม
“อืมม อร่อยมากเลยค่ะ เหมือนที่พี่ไท่หยางบอกเลย!!!” ลลิตาเอ่ยตอบเสียงใส
“อร่อยก็กินเข้าไปเยอะๆ” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ มือหนาก็หยิบบาร์บีคิวขึ้นมากินเหมือนกัน
“ค่ะ … ยังไงก็ขอบคุณนะคะ” ลลิตาเอ่ยพลางก้มหัวเล็กน้อย
“เื่???” คิมซองมินเอ่ยถาม
“ก็รวมทุกเื่เลยค่ะ ทั้งเื่อาหารมื้อนี้ เื่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วก็เื่ที่คุณ.. เอ้ย! พี่ซองมินช่วยลิลลี่ไว้ตอนเป็ลมน่ะค่ะ” ลลิตาเอ่ยตอบพลางสบตาชายหนุ่มข้างๆ
“ครับ” คิมซองมินเอ่ยพลางสบตาหญิงสาวข้างๆ เช่นกัน
สมาชิกอีกหกคนเดินมานั่งยังโต๊ะที่ลลิตาและคิมซองมินนั่งอยู่อย่างเงียบๆ
“เป็ยังไงอาหารอร่อยตามที่บอกมั้ยๆ?”เฉินไท่หยางเอ่ยถามหญิงสาว\
ลลิตาและคิมซองมินเมื่อได้ยินเสียงของเฉินไท่หยางก็ผละสายตาออกจากกัน
“อร่อยมากๆ เลยค่ะ สมคำร่ำลือ!!!” ลลิตาเอ่ยตอบเสียงใสพลางส่งยิ้มหวานให้
“ขอบคุณพี่ๆ ที่ทำอาหารอร่อยๆ ให้ทานนะคะ” ลลิตาเอ่ยพลางก้มหัวเล็กน้อยให้สมาชิกGATHERBOY ทุกคน
“ยินดีครับ ถ้ามีโอกาสจะทำให้กินอีกนะ” อีฮยอนจินเอ่ยอย่างเอ็นดูหญิงสาว
“ยินดีครับ” อาเธอร์เอ่ยตอบเสียงเรียบ
“แล้วเป็ยังไงบ้างเรา เห็นทำหน้าเหม่อๆ หลังจากกลับมา” พัคจุนโฮเอ่ยถามหญิงสาว
“อ่อ … เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ” ลลิตาตอยอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะไม่คิดว่าจะมีคนสังเกตเห็นด้วย
“ไม่มีอะไรก็ดีแล้วครับ แต่ถ้ามีอะไรก็บอกได้นะๆ” ยุนยูจุนเอ่ย
“ขอบคุณพี่ๆ ทุกๆ คนนะคะ” ลลิตาเอ่ยพลางส่งยิ้มอ่อนๆ
หลังจากการทานอาหารมื้อค่ำผ่านพ้นไปแล้วนั้นก็ถึงหน้าที่หลักของคิมซองมินที่ต้องทำความสะอาดสิ่งของทั้งหมด
“ให้ลิลลี่อยู่ช่วยมั้ยคะ?” ลลิตาเอ่ยถามพร้อมมองปริมาณข้าวของที่ชายหนุ่มต้องเก็บและทำความสะอาด
“ไม่เป็ไร เธอไปเตรียมตัวกลับเถอะ” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ
“ไม่ต้องช่วยมันหรอกยัยน้อง มันทำได้” เฉินไท่หยางเอ่ยขึ้นอย่างยียวน
“ไปๆ เตรียมตัวกลับเถอะครับ พวกพี่ก็จะขึ้นไปพักผ่อนแล้ว” ชเวฮยอนอูเอ่ย
“งั้นก็ได้ค่ะ งั้นลิลลี่ไปก่อนนะคะ” ลลิตาเอ่ยพลางอมยิ้ม
“ถ้ามีโอกาสหน้าไว้มาเล่นด้วยกันนะ” เฉินไท่หยางเอ่ย
“ไว้เจอกันครั้งหน้านะครับ / ไว้เจอกันครั้งหน้านะครับ” พัคจุนโฮ อาเธอร์ชเวฮยอนอู พัคจุนโฮ อีฮยอนจิน ห้าเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“แล้วเจอกันอีกนะ” คิมซองมินเอ่ยเป็คนสุดท้าย
“ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ ลิลลี่ไปก่อนนะคะทุกคน” ลลิตาเอ่ยเสียงใสพร้อมส่งยิ้มให้สมาชิกทุกๆคน
สมาชิกทั้งเจ็ดคนไม่ได้เอ่ยสิ่งใดตอบกลับแต่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจเบาๆ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนหรือทำหน้าที่ของตัวเองตามเดิมหลังจากที่หญิงสาวตัวเล็กเดินเข้าไปหาทีมงานทีมหลักเพื่อเตรียมตัวกลับ
566
