“หวาไม่เอาตุ๊กตาแล้วก็ได้”
พอคิดว่าตัวเองต้องเดินกลับไปเอาตุ๊กตาเน่าที่อยู่ในห้องนอน ทั้งที่ข้างนอกยังได้ยินเสียงฟ้าร้องดังเป็ระลอกก็ทำต้องกลั้นน้ำตาและกลืนความขยาดนั้นลงคอให้ได้มากที่สุด
ก่อนที่ฉันจะคว้าเสื้อของเฮียสามมาดึงรั้งให้เขาเข้ามาใกล้ไม่ให้ห่างไปไหน
“เล่นกับเฮียได้ไหม”
ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นเอ่ยคำพูดจาธรรมดา แต่ทว่าชายหนุ่มทั้งสามกลับคิดลึกเกินจินตนาการกับคำถามของเด็กซื่อ
“ละ เล่นอะไร” เสียงเฮียสามถามสั่น
“เล่นอะไรก็ได้ เหมือนตอนเด็ก ๆ ไง” ฉันร้องขอเหมือนตอนตัวเองยังเป็เด็กเล็ก เฮียสามมีของเล่นเยอะจะตาย มาที่ห้องเฮียสามเมื่อไหร่มีแต่ของเล่นหน้าตาแปลก ๆ ให้เล่นเต็มไปหมด
“เฮียเขาโตกันหมดแล้ว” เสียงดุดังขึ้นอีกแล้ว
“งั้นหวาอยากเล่นอะไรล่ะ บอกเฮียสิ” แต่ไม่วายเฮียสายสปอยล์อย่างเฮียสองตอบฉันทันควัน จนฉันเผลอมองยืดเหยียดไปยังเฮียหนึ่งที่เพิ่งทำเสียงเรียบใส่
“เฮียเล่นอะไร หวาก็เล่นอันนั้นแหละ”
ฉันตอบตาใส ถึงแม้จะรู้ว่ามีเฮีย ๆ ตามใจ แต่ตอนเด็กไม่ว่าพวกเฮียจะเล่นอะไร ฉันก็ยอมเล่นตามด้วยทุกครั้ง ถือว่าเป็เสียงส่วนมากจะให้เอาแต่ใจอยู่ฝ่ายเดียวได้ไง
“แน่ใจนะ” น้ำเสียงเคลือบยาพิษนั่นมาอีกแล้ว
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็ใหญ่ในบ้านนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ เป็เพียงแค่เด็กกำพร้าที่คุณนายสงสาร รับเลี้ยงคนอย่างฉันให้เหมือนเป็ลูกอีกคน แล้วได้ย้ายเข้ามาอยู่ในครอบครัวใหญ่ที่มีเฮีย ๆ ทั้งสามคน เป็ครอบครัวเดียวกันแม้จะคนละสายเื การมีพี่ชายเพิ่มขึ้นและการได้เป็น้องสาวคนเล็กโดยอัตโนมัติจึงเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ป๊าและคุณแม่ก็เอาแต่บ้างานั้แ่ตอนนั้นจนปัจจุบัน ทิ้งให้ฉันอยู่ในความดูแลของพี่ใหญ่อย่างเฮียหนึ่ง มีพี่ชายที่สปอยล์เอาใจอย่างเฮียสอง และมีเพื่อนเล่นเป็เฮียสามที่อายุไม่ห่างกันมากนัก
แต่เื่ใหญ่ในบ้าน หรือการปกครองน้อง ๆ ก็ต้องเป็หน้าที่ของเฮียหนึ่งทุกครั้งที่เป็คนตัดสินใจ แม้กระทั่งตอนเด็กที่ไม่ว่าเราทั้งสี่คนจะเล่นอะไร เฮียหนึ่งก็เหมือนเป็หัวหน้าทัพของพวกเราไปซะทั้งหมด
“อื้อ” ฉันพยักหน้าตอบเชื่อฟังเหมือนอย่างเคย
“พวกเฮียเขาโตแล้ว คงไม่อยากเล่นแบบเด็กแล้ว เหมือนหวาหรอก น่าเบื่อ” สีหน้าราบเรียบ แต่น้ำเสียงเหมือนกำลังหลอกล่อให้ฉันหลงกลยังไงอย่างงั้น
“งั้น…แล้ว แล้วผู้ใหญ่เขาเล่นกันยังไงล่ะ” เสียงเล็กของฉันเถียงเขา เพราะกลัวจะถูกกีดกันไม่ให้เล่นด้วย
“สอง ขอไอนั่นหน่อย” มือของเฮียหนึ่งกระดิกรัว ขออะไรบางอย่างจากเฮียสอง
“จะดีเหรอเฮีย” สายตาเฮียสองลังเล
“มึงก็อยากเล่น กูรู้”
“เฮีย เราจะเล่นแบบนี้จริง ๆ เหรอ”
“ร่างกายมึงไม่โกหกไอสาม”
แท่งลิปแท่งเล็กกะทัดรัด ถูกเฮียสองหยิบออกมาจากลิ้นชักลึกที่เหมือนจงใจจะซ่อนมันอย่างมิดชิด
“เฮียจะเล่นแต่งหน้าก็ไม่บอก หวาเล่นด้วยได้อยู่แล้ว”
ฉันตาวาวเหมือนรู้สึกได้ถูกตามใจ ที่เฮีย ๆ ยอมให้เราได้เล่นอะไรแบบเด็กผู้หญิงกับใครเขาบ้างแล้ว
รอบนี้เฮียใจดีจัง
“หึ!” เสียงในลำคอเฮียหนึ่งกับสีหน้าที่ยิ้มเยาะ คงจะไม่พอใจที่เฮียสองจะเล่นแต่งหน้าให้ใช่ไหม
“ถามน้องก่อนไหมว่าจะเล่นด้วยหรือเปล่า” น้องชายคนกลางท้วงเล็ก ๆ ความรู้สึกของเขาเองค้านกับความ้าตัวเองอยู่ไม่น้อย แต่หากยี่หวาไม่เต็มใจในความคิดเฮียสองก็ไม่ได้อยากจะบังคับ
“เล่นสิ หวาจะเล่น” เสียงฉันรีบยืนยัน
“เห็นไหม” เฮียหนึ่งหันมาย้ำ
“เห้ย เฮีย เดี๋ยวสามถามน้องเอง” เฮียสามห้ามทัพเหมือนอย่างเคย เขาที่เด็กสุดในบรรดาสามหนุ่ม แต่สุดท้ายพี่ชายทั้งสองก็เหมือนแอบจะตามใจน้องชายคนเล็กไม่เบา
“หวา นี่ไม่ใช่ลิปแบบที่หวาเข้าใจ และมันไม่ใช่การเล่นแต่งหน้าแบบเด็กผู้หญิงทั่วไปแบบที่หวาอยากจะเล่นหรอกนะคะ มัน เอ่อ มันอาจจะไม่ใช่แบบที่หวาจินตนาการเท่าไหร่ แต่มัน เอ่อ มันตื่นเต้นกว่านั้น”
เห็นได้ชัดว่าเฮียสามพยายามอธิบายให้ฉันเข้าใจด้วยน้ำเสียงที่ออกจะอ้ำอึ้ง
“ทำไมอะ” แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
สายตาฉันเอาแต่จ้องมองไปยังลิปสติกแท่งมันวาวที่ถูกเฮียสองควงไปมา แถมสายตาเหมือนจะหวงแหนสิ่งนั้นของเฮียหนึ่ง
และเสียงพูดของเฮียสามที่กำลังก้องอยู่ในหูไม่หยุด
มันทำให้ฉันรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก
“มันเป็สิ่งที่จะทำให้หวาสนุกเหมือนรถไฟเหาะ แต่ก็หวาดเสียวจนน่ากลัวแบบที่หวาไม่เคยเป็ เอ่อ อาจจะมีเจ็บบ้าง่แรก”
“มีด้วยเหรอของแบบนั้น” ลิปอะไร
“อื้มม พอเล่นเสร็จหวาจะมีความสุขสุด ๆ เลย แต่หวาอาจจะเสียใจทีหลังได้ ถ้าหวาไม่ได้ชอบมันขนาดนั้น เฮียเลยต้องถามความสมัครใจจากหวาก่อน หวายังอยากเล่นอยู่ไหม”
“เสร็จแล้วจะมีความสุขมากเลยเหรอ”
“อื้มม” เฮียสองพยักหน้าและยืนยัน
“แล้วที่บอกว่าเจ็บ เจ็บแบบร้องไห้ไหม”
“ก็อาจจะร้องหรือไม่ร้อง แต่ฉันคิดว่าคนอย่างเธอน่าจะร้อง” สายตาดูถูกนั่นจากเฮียคนโตจอมขิง
เปรี๊ยงง!
“กรี๊ดดด”
“บะ แบบที่ลืมเสียงฟ้าร้องได้เลยเหรอ” ฉันถามเสียงสั่นเพราะเสียงฟ้าร้องลั่นที่ฉันเกือบจะลืมมันไปแล้วแทรกขึ้นมา
“ลืมแน่เลยแหละ” คำตอบเป็ยิ้มทะเล้นของเฮียสาม
“ถ้าหวาแน่ใจ เฮียก็จะไม่ห้าม” เฮียสองว่าตามสไตล์คนชอบเอาใจ
“หวาอยากเล่น อยากเล่นกับเฮีย”
มือเล็กของฉันรีบเกาะเสื้อเฮียเอาไว้แน่น พร้อมกับขอบตาที่กำลังร้อนผ่าวคล้ายว่าน้ำตาของตัวเองมันเหมือนจะรื้นออกมาด้วยความกลัว
“แต่หวาต้องเก็บมันเป็ความลับด้วยนะ” มือหนาของเฮียสองนั้นลูบหัวฉันเหมือนกับกำลังทำสัญญา
“ไม่งั้นวันหลังจะไม่ให้เล่นด้วยแล้ว” ขู่เก่งอีกแล้ว ไอเฮียหนึ่งบ้า
“อื้อ หวาเก็บความลับเก่งจะตาย”
แจกันจีนของป๊าที่เฮียสามทำแตก ตอนที่เฮียสองแอบขโมยซิก้าป๊าไปสูบ หรือรถป๊าที่เฮียหนึ่งแอบพาพวกเราไปขับเล่นที่มันถลอกเป็รอยเพราะเฮียยังขับไม่เป็ อีกหลายเื่ตอนเด็ก ๆ หวาก็เก็บมาตั้งนาน อย่างเก่ง
แค่เล่นหวาดเสียวด้วยกันเอง หวาไม่บอกใครหรอก
“โอ๊ยย จะเล่นได้หรือยังล่ะ ถามไปมาอยู่ได้”
“งั้นหวาก็ถอดผ้าขนหนูออกสิ”
100
