“ไม่มีทาง นายมีอายุมากกว่าฉันไม่เกินสิบปีไม่มีทางที่จะเป็น้าของฉันได้”
หญิงสาวคัดค้านทันที
“ฉันอายุสามสิบ เธออายุสิบเก้า ฉันอายุมากกว่าเธอสิบเอ็ดปี”
“ฉันอายุยี่สิบแล้วย่ะ”
“แน่ใจ”
ฐาปกรณ์กล่าวเสียงเข้มพลางหันไปจ้องตาหญิงสาวอย่างค้นคว้าหาความจริง ซึ่งมันทำให้เธอต้องรีบหลบตาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“ก็ ขาดอีกแค่เดือนหรือสองเดือนเท่านั้น”
เธอตอบออกไปอย่างเสียไม่ได้
“ก็นับว่าขาดอยู่ดี ยังไงเธอก็ต้องเรียกฉันว่าน้าฐา”
เขาย้ำ
“ถึงอย่างนั้นนายก็จะมาเป็น้าของฉันไม่ได้”
“ทำไม่จะไม่ได้ ฉันมีศักดิ์เป็ได้ เพราะฉันเป็น้องชายของแม่เธอ”
“ฉันไม่เคยนับว่าผู้หญิงคนนั้นเป็แม่ของฉัน”
“แต่พ่อของเธอนับผู้หญิงคนนั้นเป็เมีย แถมเป็เมียอย่างถูกต้องตามกฎหมายอีกด้วย”
“กรี๊ดดดดดด...”
หญิงสาวกรีดร้องใส่เขาอย่างไม่พอใจเมื่อถูกเขานำสิ่งที่เธอไม่เคยยอมรับนั้นมาตอกย้ำให้ได้ยิน
“นิสัยเสีย เอะอะก็เอาแต่ร้องกรี้ดกร้าด ไม่รู้จักควบคุมสติอารมณ์”
ฐาปกรณ์ตำหนิออกไปตรงๆพลางทำตาขวางใส่เหมือนจะค้อน ก่อนจะหันไปตั้งใจขับรถฝ่าสายฝนไปที่รีสอร์ทของตน ซึ่งเส้นทางที่ผิวลาดยางเสื่อมสภาพจนขรุขระไปหมดอย่างนี้ทำให้ต้องใช้ความระมัดระวังอย่างสูง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่างบประมาณขององค์การบริหารส่วนตำบลที่บอกว่าจะมาราดยางให้ใหม่ในปีนี้นั้นจะพอเป็ไปได้หรือเปล่า หากไม่แล้ว บรรดาชาวบ้านที่ต้องอาศัยเส้นทางนี้ในการสัญจรก็คงต้องระมัดระวังต่อความเสี่ยงอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นต่อไป ส่วนตัวเขานั้นไม่ค่อยมีปัญหาเท่าใดนักเพราะใช้รถคันใหญ่และมีสมรรถนะสูง
“ก็ฉันเกลียดผู้หญิงคนนั้นนี่”
หญิงสาวไม่วายเถียงออกไปอีก
“ไปเกลียดเขาทำไม เขาไปทำอะไรให้เธอ”
ฐาปกรณ์เถียงแทนพี่สาว
“เขามาแย่งพ่อไปจากแม่”
“แต่เท่าที่ฉันรู้มา พ่อกับแม่ของเธอเลิกกันไปนานกว่าห้าปีแล้ว ก่อนที่จะมาคบและแต่งงานกับพี่สาวของฉัน”
“ก็ใช่ แต่หากไม่มีพี่สาวของนายแทรกเข้ามา พ่อกับแม่ของฉันก็อาจจะกลับมาคืนดีกันก็ได้”
“อย่ามัวแต่หลอกตัวเองอยู่เลยสาวน้อย หรือว่าเธอไม่รู้จริงๆว่าพ่อกับแม่ของเธอจะไม่มีวันกลับมาคืนดีกันได้อีกแล้ว”
คำกล่าวเยาะเย้ยของเขาทำให้ณิชาภัทรต้องเม้มปากข่มความรู้สึก ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หัวใจดวงเล็กๆก็เ็ปเหลือเกินเมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าพ่อกับแม่ของเธอนั้นไม่อาจคืนดีกันได้อีกแล้ว ครอบครัวที่เคยพร้อมหน้าของเธอได้แตกสลายลงแล้วอย่างสิ้นเชิง สาเหตุเพราะพ่อที่มีอาชีพเป็หมอนั้นทุ่มเทให้กับงานในหน้าที่จนไม่มีเวลาให้กับครอบครัว ในขณะที่แม่คือสาวสวยที่ชอบเข้างานสังคมเป็ชีวิตจิตใจและคบเพื่อนมากมาย แม่ไม่ชอบใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างพ่อ แม่ชอบสนุกสนาน ชอบงานปาร์ตี้ ชอบการท่องเที่ยว และสุดท้ายเมื่อไม่มีใครยอมปรับเปลี่ยนนิสัย คนสองคนที่เคยรักกันมากจนถึงกับตัดสินใจว่าจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันก็ต้องแยกย้ายกันไปในที่สุด
แล้วทุกข์หนักก็มาตกอยู่ที่ณิชาภัทรซึ่งเป็บุตรสาวคนเดียวที่ยังหลงใหลได้ปลื้มอยู่กับความรักความอบอุ่นของครอบครัวในอดีต เธอยังคงฝันถึงภาพอย่างนั้นอยู่ทุกคืน จนทำใจให้ยอมรับกับความเป็จริงไม่ได้ แล้วก็พาลต่อต้านผู้หญิงคนใหม่ของพ่ออย่างชนิดที่เรียกว่าหัวชนฝาและทำตัวเกเรไปต่างๆนานาเพื่อประชดทุกคน
“ไง ถึงกับเถียงไม่ออกเลยเหรอ”
ฐาปกรณ์เอ่ยแซวออกไปอย่างสนุกปากเมื่อเห็นสาวน้อยที่นั่งข้างๆเงียบไปนานกว่าปกติ
2K
