คุณพ่อยอดพระกาฬ

“โบ๋ว...” เจ้าดำตวัดลิ้นเลียปาก แล้วเดินตามไป

เจ้าดำย่อตัวลงรอให้เหมิงเหมิงขึ้นไปขี่บนหลัง เจ้าดำค่อยๆ คลานไปด้านหน้าทีละนิดๆ เหมิงเหมิงก็ไม่ลื่นตกลงมาอีก

จางฮ่านมองไปก็ยิ้มไป แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น ชีวิตแบบนี้ ไม่ใช่ชีวิตที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันหามาตลอดหรอกรึ?

ดูเหมิงเหมิงได้สักพักจางฮ่านก็เริ่มลงมือทำงานต่อ

ดำนา คือการย้ายข้าวมาปลูกลงในนา

จางฮ่านเพิ่งจะเริ่มศึกษางานด้านเพาะปลูกได้ไม่นาน รู้แค่เรื่องระบบน้ำ กับรู้แค่ว่าจะให้ข้าวออกมาคุณภาพดีต้องปลูกด้วยระยะห่าง 30*20 เซ็น โดยประมาณ

จางฮ่านใช้วิธีกะระยะห่าง ในการฝังต้นกล้าดำลงไป

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง นาข้าวก็เต็มไปด้วยกล้าข้าวที่ดำลงไป พ่อค้ามีความชำนาญในการคำนวณพื้นที่ พอรู้ขนาดพื้นที่เพาะปลูกจากจางฮ่าน เลยจัดสินค้าออกมาได้อย่างพอดิบพอดี ขาดเหลือก็แค่นิดหน่อย

เสร็จธุระ ก็เป็นเวลาบ่ายโมง

เหมิงเหมิง ยังมีเรี่ยวแรงล้นเหลือ ยังวิ่งเล่นกับเจ้าดำอย่างไม่รู้จักเหนื่อย

“เหมิงเหมิง พวกเราไปกินมื้อเที่ยงกันได้แล้ว กินเสร็จแล้วค่อยมาเล่นต่อ”

จางฮ่านใช้น้ำในนาซักขากางเกงจนสะอาด แต่พอหันมาดูสภาพท่อนบน ก็หัวเราะจนน้ำตาร่วง

เรื่องหนึ่งที่เขาลืมไปคือเปลี่ยนชุดทำไร่ทำนา แต่จางฮ่านคิดๆ ไปก็ส่ายหัว เหมือนว่าเขาไม่มีเสื้อผ้าใส่ทำไร่ทำนาเลย

“ป๊ะป๋า เอ่อ พวกเราไปกินอะไรกันเหรอ?” เหมิงเหมิง ยังไม่หิว

เหมิงเหมิงเล่นจนเหงื่อท่วมตัว แต่ก็ยังเล่นกับเจ้าดำไม่สะใจ

ต้องบอกว่าเจ้าดำเป็นเพื่อนเล่นที่ดีจริงๆ เลยทีเดียว คอยเล่นกับเหมิงเหมิงอย่างไม่พัก พอเหมิงเหมิงร่วงตกลงไปก็ถลาตัวพุ่งออกไปรับ เหมิงเหมิงแกล้งล้มลงไปอีกถึงสองครั้ง หรือไม่ก็ล้มเพราะวิ่งตามเจ้าดำไม่ทัน

ถึงเธอจะมีเรื่องให้เจ้าดำต้องตะลึงอยู่เรื่อยๆ แต่มันก็ยังชอบเล่นกับเจ้านายตัวน้อย

“ไป พ่อพาไปกินอาหารตะวันตก”

จางฮ่านเก็บของอย่างลวกๆ ก็เดินอุ้มเหมิงเหมิงไป

“อาหารตะวันตก ดีเลยๆ กินเสร็จแล้วหนูกลับมาเล่นต่อได้ใช่มั้ย?” เหมิงเหมิง ถาม

“กินข้าวเสร็จแล้วค่อยกลับมาเล่น” จางฮ่านหอมแก้มเหมิงเหมิง

“อี๋ มีแต่น้ำลายอ่ะ” เหมิงเหมิงเอามือปาดแก้มเช็ดน้ำลาย

ที่จริงแล้วมันคือเหงื่อของเหมิงเหมิงเองต่างหาก

“เหมิงเหมิงรังเกียจพ่อซะแล้ว เสียใจจังเลย” จางฮ่านตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ

“ไม่รังเกียจๆ เหมิงเหมิงไม่ได้รังเกียจนะ” พูดเสร็จก็หอมแก้มจางฮ่าน “หมัวะๆ ๆ เหมิงเหมิงจะไปรังเกียจป๊ะป๋าได้ยังไง”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ....”

ตั้งแต่มีเจ้าหญิงตัวน้อยเข้ามา จางฮ่านก็รู้สึกเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นตอนกลางคืน โลกทั้งใบดูสดใสไปหมด

กลางคืนที่ว่านี้ ก็คือช่วงเวลาห้าปีที่เขาอยู่อย่างอ้างว้างโดดเดี่ยว

ขับรถไปได้ยี่สิบนาที ก็มาถึงที่ร้านอาหารตะวันตก Bombana ที่ตั้งอยู่อ่าวจันทรา ภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหรา แม้กระทั่งพนักงานยังเป็นสาวฝรั่งรูปร่างสูงโปร่ง

“Hello sir ，Welcome to Bombana，May I have a meal for two people？（ยินดีต้อนรับค่ะ มากันสองท่านใช่มั้ยคะ? ）”

พนักงานสาวออกมาต้อนรับ พูดภาษาอังกฤษปร๋อ

“คุณพูดอะไร? พูดจีนได้มั้ย?” จางฮ่านถาม

ทักษะภาษาอังกฤษของเขา ฟังรู้เรื่องแค่คำง่ายๆ แถมยังต้องพูดช้าๆ ถึงจะพอเข้าใจ พูดเร็วแบบนี้ฟังไม่รู้เรื่องกับเขาหรอก

พอดีมีชายวัยกลางคนสองคนเดินเข้ามาในร้าน พวกเขาได้ยินที่จางฮ่านพูดเมื่อกี้ ก็มองจางฮ่านด้วยสายตาเย้ยหยัน

“ดูก็รู้ว่ามาจากแผ่นดินใหญ่ ร้านอาหารที่นี่ใช้แต่ภาษาอังกฤษ เรื่องแค่นี้ก็ยังไม่รู้ มีแต่คนแผ่นดินใหญ่เท่านั้นแหละที่ทำเรื่องแบบนี้” ชายหัวเกรียนหนึ่งในนั้นพูดขึ้นด้วยภาษาอังกฤษ

“ช่างน่าขายหน้า” อีกคนที่มาด้วยกันตอบด้วยภาษาอังกฤษ

ทั้งสองคนคิดว่าจางฮ่านฟังไม่รู้เรื่อง เลยพูดเหมือนกับว่าจางฮ่านไม่ได้อยู่ด้วยที่นั่น สาวเสิร์ฟฟังเข้าใจทุกคำ แอบยิ้มอยู่ในใจ

จางฮ่านฟังไม่ออก แต่คนที่เขาอุ้มอยู่นั้นดันฟังออก

เหมิงเหมิง ชี้หน้าสองคนนั้นด้วยความโมโห พูดด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว

“You don’ t bark in front of the ant deity（เจ้ามดปลวกพวกนี้ อย่ามายืนเห่าหอนต่อหน้าเราแถวนี้นะ）”

พอสองคนนั้นได้ยินก็รีบเดินออกไปอย่างหน้าเสีย

พูดเรื่องไม่ดีต่อหน้าคนอื่นยังไงก็ไม่ใช่เรื่องดี อีกทั้งคนพวกนั้นเข้าใจว่าเด็กที่พูดภาษาอังกฤษได้นั้นต้องได้รับการศึกษาที่ดีมากแน่ๆ ทำให้เขามองสูงขึ้นอีกหน่อย

“อะไรเหรอเหมิงเหมิง?” จางฮ่านถาม

“พวกคนเลว พวกนั้นพูดไม่ดีนินทาป๊ะป๋า....” เหมิงเหมิง เดือดดาลเป็นการใหญ่

จางฮ่านหัวเราะลูบหัวเหมิงเหมิง

“เหมิงเหมิง คนพวกนั้นจะมองว่าตัวเองดียังไงก็เป็นได้แค่มดปลวก ไม่ต้องไปสนใจหรอก พวกเรามากินข้าว เหมิงเหมิง เก่งจริงๆ พูดอังกฤษปร๋อเลย เรื่องสั่งอาหารคงต้องเป็นหน้าที่ของเหมิงเหมิงแล้วล่ะ”

“จริงเหรอ?” เหมิงเหมิงได้ยินก็ดีใจใหญ่ รู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์ขึ้นมาบ้าง

“แน่อยู่แล้ว เหมิงเหมิงเก่งที่สุด” จางฮ่านหัวเราะ หยิกแก้มเหมิงเหมิงเบาๆ

ในที่สุดจางฮ่านก็สั่งอาหารได้ โดยมีเหมิงเหมิงเป็นล่าม

กินๆ ไปจางฮ่านก็นึกขึ้นมาได้ว่า ตัวเองต้องหาเวลาไปเรียนภาษาเพิ่มสักหน่อย

อังกฤษ เยอรมัน ฝรั่งเศส เอาให้มันรู้ทุกภาษาไปเลย

เป็นถึงหานหยางเซียน แค่เรียนภาษามันจะไปยากแค่ไหนเชียว?

กินเสร็จ จางฮ่านก็พาเหมิงเหมิงกลับไปที่เขาจันทรา

เหมิงเหมิงกลับไปเล่นต่อกับเจ้าดำ จางฮ่านก็เริ่มปลูกข้าวสาลี

ปลูกข้าวสาลีก็ง่ายๆ พอไถเสร็จก็หว่านเมล็ดพันธุ์ลงไป แต่ข้าวโพดกับถั่วเหลืองต้องทำเนินดินขึ้นมาหน่อยหนึ่ง

ทางด้านบริษัท ไดนาสตี้ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ที่ห้องทำงานของจื่อเหยียน

“พี่เหยียน” โจวเฟยเดินเข้ามาจากอีกด้านของประตู ท่าทางเหมือนผ่านงานหนักอะไรมา

“ยัยแม่มดแก่นั่นยังเห็นแก่หน้าพี่อยู่ ถึงทีมงานทำ mv จะไม่ค่อยโปรเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี ไม่ให้อะไรมาเลย”

“งั้นพวกเราไปห้องอัดกันเลย รีบๆ อัดเพลงให้เสร็จจะได้ทำ mv ต่อ” จื่อเหยียนลุกขึ้นพูด

“พี่เหยียน ไม่ต้องรีบร้อนขนานนั้นก็ได้มั้ง? พี่ก็เหนื่อยมาตั้งหลายวันแล้ว วันนี้พักสักหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ?” โจวเฟยท้วง

“ไม่ได้ เราไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น ได้ยินว่าทางเสวียหยู่เริ่มทำmvกันแล้ว mvถ่ายเสร็จยังต้องมาตัดต่ออีกถึงจะปล่อยให้ออกอากาศได้ เวลามีไม่มาก ฉันอยากรีบๆ ทำงานพวกนี้ให้เสร็จๆ ไป จะได้มีเวลาอยู่กับเหมิงเหมิง” จื่อเหยียนอธิบาย

“เอางั้นก็ได้” โจวเฟยเบ้ปาก “ควรจะใช้เวลาอยู่กับเหมิงเหมิงให้มากๆ ไม่งั้นยัยตัวแสบนั่นได้โดนจางฮ่านแย่งไปแน่ พี่ดูอย่างวันนี้สิขนาดไม่ให้เหมิงเหมิงไป ตานั่นสนอะไรที่ไหนล่ะ พาเหมิงเหมิงออกไปซะงั้น ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ จะหนักถึงขนาดไหนกัน?”

“เฮอะ” จื่อเหยียนเดินนำออกไป “กลับไปคืนนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง มาได้แค่ไม่กี่วันก็จะทำตัวเป็นเจ้าของบ้านซะแล้ว ฝันไปก่อนเถอะ”

“ใช่ ฝันไปเถอะ คืนนี้แม่กลับไปจะตะเพิดให้ออกจากบ้านไม่ทันเลย” โจวเฟยรอดูเรื่องสนุก

......

อีกด้าน ที่ด้านในบ้านพักตากอากาศแถวอ่าวจันทรา

เซียวเชียน นั่งกลุ้มอยู่ริมหน้าต่าง ที่โต๊ะด้านข้างเต็มไปด้วยเหล้าค็อกเทลที่ตั้งอยู่สิบกว่าขวด ตอนนี้เป็นขวดเปล่าไปแล้วหกขวด อาการเมาบ่งบอกออกมาจากสีหน้าของเซียวเชียน

“คุณเซียว อย่าเครียดไปเลย เรื่องมันก็เกิดขึ้นมาแล้วพวกเราทำได้แค่หาวิธีแก้ปัญหา งานโฆษณาก็ยกเลิกไปแล้ว ทีนี้คุณก็มีเวลาทำอัลบั้ม นักร้องมันเป็นความฝันของคุณไม่ใช่หรอกเรอะ” ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้น

เซียวเชียนไม่พูดอะไรออกมา เอาแต่เหม่อมองออกไปทางอ่าวที่อยู่อีกฟากของหน้าต่าง ซดเหล้าเข้าไปอึกใหญ่

ชายคนที่อยู่ด้วยรู้ถึงความอึดอัดใจของเขา ก็ได้แต่ทอดถอนใจตาม

เซียวเชียนเป็นนักร้องดังของยุค มีแฟนคลับมากมาย ช่วงสองปีมานี้มีคำเชิญเข้าร่วมรายการวาไรตี้อย่างไม่ขาดสาย เขาดังระเบิดระเบ้อ จนได้รับชื่อเรียกว่าเป็นจ้าวแห่งรายการวาไรตี้ แต่ช่วงหนึ่งเดือนมานี้ดันมีเรื่องที่เขายากจะรับมือเข้ามา

เป็นเวลาหนึ่งปีที่เขาเลิกกับแฟนสาว พวกเขาเลิกกันด้วยเหตุผลหลายอย่าง แต่เดือนที่แล้ว อดีตแฟนสาวของเขา เอาเรื่องระหว่างเขากับเธอออกมาแฉ จนเป็นหัวข้อพิพาท

เรื่องพวกนี้คงจะไม่มีอะไรมากมายถ้าเขาเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป แต่เพราะเขาเป็นคนดัง เรื่องฉาวโฉ่พวกนี้จึงทำให้เขาถูกตราหน้าด้วยคำว่า ผู้ชายเฮงซวย

ในช่วงหนึ่งเดือน เขาโดนยกเลิกงานรายการวาไรตี้ งานโฆษณาจนหมด

พอผู้จัดการส่วนตัวมาเห็นเขาใช้เหล้าดับทุกข์แบบนี้ ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจ “คุณเซียว ยัยนั่นก็ทำเกินไป ผมไม่เข้าใจเลยว่าเธอทำเรื่องแบบนี้ไปเพื่ออะไร? หรือว่าที่เธอพูดออกมานั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด? พวกข่าวที่ไม่มีมูลความจริงพวกนั้นก็ด้วย ผมว่าพวกเราควรจะฟ้องพวกนั้นกลับ คุณว่าดีมั้ยครับ?”

เซียวเชียนยกเหล้ากระดกรวดเดียวหมดขวด “เรื่องของความรักไม่มีใครผิดใครถูกหรอก”

“เฮ้อ คุณเซียว” ผู้จัดการได้แต่ฝืนยิ้ม “คุณมันรั้นทั้งยังอ่อนแอกับเรื่องแบบนี้ ถ้าเป็นผมเหรอ ไม่รอให้เรื่องถึงเดือนหรอก เดินเกมสวนกลับไปตั้งนานแล้ว จบกันดีๆ มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? ยัยนั่นทำไมเธอยังคอยตามรังควานไม่เลิก?”

“พอแล้ว หลี่ฟาน ผมไม่ซึมแบบนี้ไปตลอดหรอก คืนนี้ผมจะออกไปให้สัมภาษณ์กับนักข่าว แล้วเรื่องคอนเสิร์ตวันที่กำหนดการก็จะเป็นไปตามเดิม ผมจะเปิดตัวเพลงใหม่ หลี่ฟานคุณช่วยผมดูหน่อยว่ามีเพลงอะไรดีๆ ส่งมาบ้าง” เซียวเชียนยืนขึ้นพูดเสียงเรียบ

“อะไรนะ?” หลี่ฟานดีใจใหญ่

จบตอน