ตอนที่ 14
น้ำท่วมปาก
กลไกชั้นหนังสือเคลื่อนเปิดออกภายในช่องลับมีสิ่งของหลายอย่าง รวมถึงโอสถบำรุงปราณด้วย แต่หลงจิวเมิ่งหาได้ใส่ใจหยิบฉวยเพียงแค่หีบไม้บรรจุเหล็กเย็นทั้งสามก้อนออกมา หลังจากกลไกชั้นหนังสือถูกปิดกลับคืนดุจเดิมหลงจิวเมิ่งจึงเร่งจัดฉากเื่ราวตามแผนการที่คิดเอาไว้ั้แ่ก่อนลงมือ เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นค่อยเดินมาหยุดร่างแนบชิดกับประตูด้านหน้าห้อง ใช้วิธีการพิเศษเฉพาะจับจังหวะลอบฟังเสียงฝีเท้ารอคอยจนกระทั่งด้านนอกไร้ผู้คน จึงค่อยเปิดประตูห้องโถงแทรกร่างกลับออกมาแนบชิดไปกับกำแพงทางเดินโดยไร้สุ้มเสียง
คนร้าย...มีคนร้าย !!!
เปรี้ยง !!!
ตูม !!! ตูม !!!
เสียงะโดังลั่น ผสานเข้ากับเสียงข้าวของถูกทำลายราวกับกำลังเกิดการปะทะดังเรียกความสนใจผู้คนที่ด้านล่าง ละครฉากใหญ่ถูกจัดแสดงเพียงลำพังแต่เื่ราวเสมือนเกิดการต่อสู้กันของผู้คนมากกว่าหนึ่ง
ั้แ่จุดเริ่ม จนกระทั่งทุกอย่างสงบลงกินเวลาเพียงชั่วอึดใจผลลัพธ์ล้วนเป็ไปตามเป้า ชักนำผู้คนตระกูลหลงรวมถึงหลงซุนที่อยู่ชั้นถัดลงไปให้เร่งรุดขึ้นมายังจุดปะทะแต่เมื่อมาถึงสถานที่เกิดเหตุ ทั้งหมดพบเพียงหลงจิวเมิ่งที่มีรอยฟกช้ำบริเวณแขนพร้อมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งบางส่วน นอนฟุบร่างาเ็ร้องโอดโอยอยู่บนพื้นทางเดิน ส่วนจุดอื่นๆ ปรากฏเครื่องเรือนพังเสียหาย พร้อมเศษไม้ตกกระจายเกลื่อน
หลงซุนขึ้นมาถึงไวที่สุด หยี่ตาเรียวกวาดมองสำรวจดูรอบด้านอย่างละเอียดรู้สึกแปลกใจกับความผิดปกติของเื่ราว เหตุใดก่อนหน้าตนจึงมิเห็นหลงจิวเมิ่งเดินผ่านขึ้นไปยังชั้นสุดบนแต่ยังมิได้เอ่ยความสงสัยในตัวของหลงจิวเมิ่งออกมาเพียงสั่งให้ผู้ติดตามเข้าไปดูแลคนเจ็บก่อนจะกระซิบเบาว่าให้รั้งตัวของหลงจิวเมิ่งเอาไว้ก่อน รอคอยให้ตนเองตรวจสอบเื่ราวเสร็จสิ้นจะย้อนกลับมาสอบสวนก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงดังให้ผู้ติดตามเพียงตรึงกำลังภายนอกทางเดิน ส่วนตัวเองเร่งรุดตรงไปยังห้องโถงประจำตำแหน่งโดยมิยอมให้ผู้ใดติดตามหลังเข้าไปด้วย
เปรี้ยง !!!
โต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งในห้องของหลงซุนถูกทำลายเป็ผุยผง ส่งเสียงดังสะท้านเกิดขึ้นหลังจากที่มันเข้าไปในห้องได้เพียงครู่เดียวผู้ติดตามซึ่งเฝ้าคอยอยู่ด้านนอกต่างสงสัย แต่กลับไม่มีผู้ใดทราบสาเหตุ ครั้นจะตามเข้าไปก็มีเสียงตวาดดังของหลงซุน ดังขึ้นปรามเอาไว้ก่อน
ความเกรี้ยวโกรธที่ยากเข้าใจของหลงซุน มีเพียงแค่หลงจิวเมิ่งคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจเด็กหนุ่มยามนี้แม้ภายนอกแสร้งเป็าเ็ไร้เรี่ยวแรงแต่ในใจกลับกำลังกระหยิ่มยินดี เพราะสิ่งที่หลงจิวเมิ่งจัดฉากเอาไว้ก่อนที่จะหลบหนีออกมาจากในห้อง คือถ้อยคำที่เขียนใส่เอาไว้บนรายงานประจำตระกูลด้วยลายมือที่ถูกประดิษฐ์ให้แตกต่างบิดเบี้ยว ราวกับไม่ชำนาญตัวอักษร ก่อนจะคลี่กางเอาไว้บนโต๊ะเตี้ยกลางห้องโถง
...หลงซุนชั่วช้า ยักยอกทรัพย์สินตระกูลแม้เ้ามั่นใจว่ารอดพ้นหูตาผู้คน แต่ข้ามีหลักฐานชัดแจ้ง หากแต่ยังมิอยากฉีกหน้าเปิดโปงวันนี้จึงทำเพียง หยิบฉวยสิ่งของที่เ้าได้รับแลกเปลี่ยนกลับคืน รับไว้เป็ค่าปิดปากหากแต่โอสถสำรวมจิตนั้นหายไป เชื่อว่าบุตรชายของเ้าย่อมมีส่วนรู้เห็น สุดท้ายจงจำเอาไว้ว่าหากเ้ากล้าลงมือสอบสวนค้นหาตัวข้ารับรองว่าพวกเ้าสองพ่อลูก จะต้องสำนึกเสียใจ...
ถ้อยคำจริงเท็จปะปน คล้ายจริง คล้ายลวงที่หลงจิวเมิ่งเขียนขึ้น เป็การแก้แค้นเอาคืนหลงซุน ให้ได้รับความทุกข์ทรมานทางจิตใจทำให้ภายหลังเ้าตัวกลายเป็หวาดระแวง แม้กระทั่งพวกพ้องที่ร่วมกระทำผิด วิตกจริตกินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายวัน
ภายหลังกลับออกมาจากห้องโถงของตน หลงซุนก็ไม่รีรอยิงคำถามใส่หลงจิวเมิ่งในทันที “จิวเมิ่ง เหตุใดเ้าจึงขึ้นมายังชั้นบนอันเป็สถานที่ส่วนตัวของข้า” หลงซุนที่กำลังหงุดหงิด เอ่ยด้วยอารมณ์เดือดดาล
“เมื่อวานข้าได้สมุนไพรจากท่านลุง ยังไม่ทันได้เอ่ยขอบคุณเช้ามืดวันนี้ ตื่นขึ้นมาจึงนึกได้ เร่งรีบเดินทางั้แ่ฟ้ายังไม่สาง คิดจะมาขอบคุณท่านลุงที่เมตตาแต่...” หลงจิวเมิ่งเอ่ยพลางบีบนวด ส่วนที่เป็รอยเขียวฟกช้ำบนร่าง พร้อมแสร้งเป็เ็ป
“แต่อันใดพูดออกมา” หลงซุนยังคงขุ่นเคืองไม่หาย เพราะสิ่งที่มันสงสัยติดอยู่ในความคิดตอนนี้จะมากน้อยสองพ่อลูกหลงหย่งฝูและหลงจิวเมิ่งน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์อย่างแน่นอน
“แต่...แต่พอมาถึงฟ้ายังไม่สว่าง ทางเดินไร้ผู้คนหลานจึงไปนั่งทำสมาธิ สงบนิ่งรอคอยอยู่ที่มุมทางเดิน สุดท้ายเผลอหลับไป”หลงจิวเมิ่งชี้ไปยังเก้าอี้เตี้ย ซึ่งทุกสิ่งล้วนผ่านการคิดเอาไว้ล่วงหน้าอยู่ก่อนการแสดงตบตาจึงแเียากจับผิด “รู้ตัวอีกที แสงแดดแยงเข้าตา จังหวะที่ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดีพบเห็นผู้คนสวมชุดสีดำ ค่อย ๆ เปิดประตูออกมาจากห้องของท่านลุงจึงได้ะโร้องด้วยความใ สุดท้ายเกิดการปะทะ แล้วก็เป็ดังที่ทุกคนเห็น”
หลงซุนฟังเื่ราวปั้นแต่งของหลงจิวเมิ่งสมเหตุผล ยามครุ่นคิดว่าอาจจะเป็เื่จริงจิตใจค่อยเย็นลง นึกถึงถ้อยคำในข้อความข่มขู่...อย่าได้สืบหาตัวคนร้ายจึงทำทีเดินไปสำรวจดูยังจุดที่หลงจิวเมิ่งชี้...ว่าเห็นคนร้ายปรากฏตัวที่ริมทางเดินซึ่งจุดนั้นพอดีปรากฏเศษผ้าสีดำเกี่ยวติดอยู่ ราวกับคนร้ายนั้นทะยานหลบหนีลงไปจากบริเวณนี้จริงๆ
...ดูท่าจะมีคนร้ายจริงดังที่เ้าเด็กบัดซบหลงจิวเมิ่งกล่าวเอาไว้แต่ผู้ที่สามารถทะยานลงไปจากที่สูงเยี่ยงนี้เพื่อหลบหนี ระดับลมปราณหรือพลังกายาที่ฝึกฝนน่าจะอยู่ในระดับเหนือธรรมชาติเป็อย่างน้อย
“ครานี้โชคดีโจรชั่วยังไม่ทันก่อการ ข้าวของสำคัญมิทันถูกขโมยหลานจิวเมิ่งมาพบเห็นเสียก่อน” หลงซุนเปลี่ยนท่าทีทันควันเอ่ยพลางเดินเข้าไปพยุงหลงจิวเมิ่งขึ้นลุกยืนแท้จริงลอบตรวจสอบว่าในร่างของหลานชายผู้นี้ ได้พกเหล็กเย็นที่สูญหายไปหรือไม่เมื่อไม่พบว่าหลงจิวเมิ่งมีสิ่งใดติดตัว จึงได้เอ่ยกับเวรยามที่ตามติดตนเองขึ้นมาให้พวกมันพาหลงจิวเมิ่งไปรับโอสถรักษาที่เรือนโอสถ แถมสมนาคุณความดีความชอบมอบโอสถบำรุงปราณให้หนึ่งเม็ดตอบแทน หลงจิวเมิ่งเข้าใจสถานการณ์ทำทีตื่นเต้นยินดี เร่งเอ่ยขอบคุณหลงซุนเป็การใหญ่
ภายหลังจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หลงซุนพลันออกคำสั่งด้วยเสียงอันดัง“ในเมื่อไม่มีสิ่งของใดสูญหาย ก็มิต้องสืบสวนเอาความ ด้วยเกรงว่าผู้คนภายนอกรับรู้จะเสียชื่อเสียงของหมู่ตึกตระกูลหลง ว่าการรักษาความปลอดภัยหละหลวม แม้แต่ห้องของผู้นำหมู่ตึกยังถูกขโมยบุกรุกได้”ทำให้เื่ราววุ่นวายยามเช้าของวันใหม่ยุติลงแต่เพียงนี้
ภายหลังหลงจิวเมิ่งรับโอสถแก้อาการช้ำใน เ้าตัวก็ไม่คิดรั้งอยู่นานยกถ้วยโอสถก้นลึกซดพรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะเอ่ยขอตัวอำลาต่อผู้ติดตามด้วยท่าทางอ่อนล้า โดนเอ่ยกับผู้คนที่ติดตามมาส่งว่า...“ตนเองรู้สึกอ่อนล้า้าจะพักผ่อน” กระทั่งเดินช้าจากไปจนพ้นหูตาของหลงซุน หลงจิวเมิ่งค่อยทะยานลิ่วด้วยท่าร่างลับลับล่อล่อหายวับไปในบัดดลก่อนจะแอบซ่อนรอดูความเคลื่อนไหว จนแน่ใจว่าไร้ผู้คนติดตาม จึงมุ่งหน้าตรงไปยังจุดที่ตนเองใช้ชุดเสื้อจารชนสีดำห่อหุ้มโลหะทั้งสามชิ้นเขวี้ยงปาลงมาจากชั้นบนสุดของตัวตึกหลักซึ่งอยู่คนละทิศทางกับจุดที่หลงซุนพบเจอเศษผ้าสีดำที่จัดฉากเอาไว้
เมื่อเหล็กเย็นทั้งสามก้อนถูกเก็บกู้เรียบร้อย ด้วยวัตถุเป็ของร้อน...หลงจิวเมิ่งจึงไม่กล้ารั้งรออยู่ในตัวตึกหลักเนิ่นนานเร่งเดินทางออกจากหมู่ตึกตระกูลหลง โดยพยายามหลบเลี่ยงสายตาผู้คนตรงไปยังร้านโอสถสุขสันต์ กระทั่งมาถึงทางเข้าใหญ่ด้านหน้าร้านค้า ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากแจ้งต่อเสมียนหน้าร้านว่า...้าจะขอพบกับต้าฮวนทันทีที่พวกมันเห็นใบหน้าของหลงจิวเมิ่ง ทั้งหมดพลันแตกตื่น เสมียนผู้หนึ่งถึงกับทิ้งลูกค้าตรงหน้ากุลีกุจอรีบเดินออกมานำทางหลงจิวเมิ่งไปยังเรือนรับรองที่ด้านหลัง ส่วนอีกผู้หนึ่งก็มิแตกต่างทิ้งงานทิ้งการตรงหน้าดุจเดียวกัน สองเท้าวิ่งรี่ไวไปแจ้งข่าวต่อนายน้อย...ต้าฮวนของพวกมัน เนื้อความว่า...สหายคนสำคัญที่นายน้อยกำชับเอาไว้เดินทางมาที่ร้านโอสถสุขสันต์แล้ว
3K
