หนุ่มบาร์เทนเดอร์ชุดขาวและดำต่างก็ส่งรอยยิ้มลึกลับมาให้เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมเอื้อมมือไปหยิบหน้ากากที่เตรียมเอาไว้สักที ทั้งยังหันหน้าไปพยักหน้าให้กันเองอย่างมีความนัย จนปิแอร์อดหรี่ตามองคนทั้งคู่ด้วยความสงสัยไม่ได้ แล้วเหมือนกับความสงสัยที่เขามีส่งไปถึงอย่างไรอย่างนั้น ชายชุดขาวจึงหันมาโค้งตัวให้เล็กน้อยพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“เชิญคุณชายปิแอร์เลือกนามสมมุติมาได้เลยครับ ไว้สำหรับให้คนข้างในเรียกขานคุณ แน่นอนว่ารวมถึงพวกผมสองคนด้วย”
ปิแอร์ไม่ได้คิดมากเื่ชื่อปลอม ความจริงเขาอยากจะบอกชื่อจริงของตัวเองไปด้วยซ้ำ แต่ปากกลับเอ่ยในสิ่งที่ตรงข้ามกับความคิด
“เรียกฉันว่าหินก็ได้ ส่วนพวกนาย...” ปิแอร์ถามไปแบบไม่คาดหวังว่าคนทั้งคู่จะตอบกลับมาหรือเปล่า ทว่าเขาก็ต้องแปลกใจกับชื่อของบาร์เทนเดอร์หนุ่มทั้งสองจนต้องเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ
“ชายที่ใส่สูทดำชื่อกระต่ายดำ ส่วนผมที่ใส่สูทขาวชื่อว่ากระต่ายขาวครับ” ในขณะที่แนะนำตัว กระต่ายขาวก็ผายมือไปทางกระต่ายดำก่อนจะมาหยุดที่ตัวเอง แล้วทั้งคู่ก็พากันโค้งตัวเคารพ
ปิแอร์พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะถามในสิ่งที่สงสัย
“เวลามีคนมาถาม ฉันก็ควรจะบอกชื่อนี้กับคนพวกนั้นใช่ไหม”
“ใช่ครับ เพราะพวกผมสองคนพิมพ์ชื่อของท่านลงในระบบเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่คุณผู้ชายย่างกรายเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น ชื่อปลอมของคุณจะปรากฏบนบอร์ดให้คนข้างในสนใจคนมาใหม่อย่างคุณ จริงสิ ผมเกือบลืมให้คุณหินกรอกใบนี้ไปเลย” กระต่ายดำที่ตอบคำถามเพื่อคลายความสงสัยของปิแอร์ด้วยความสงบนิ่งได้แค่ชั่วครู่ก็มีสีหน้าชะงักเมื่อนึกถึงเื่สำคัญขึ้นมาได้ จนปิแอร์ต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็เชิงถาม
ปิแอร์ก้มมองแผ่นกระดาษที่ถูกกระต่ายขาวหยิบขึ้นมาวางตรงหน้าของเขา สิ่งที่ปะทะสายตาเขาตอนที่ก้มไปอ่านในครั้งแรกนั่นก็คือเพศสภาพ ตามด้วยบทบาท อายุ น้ำหนัก ส่วนสูง ขนาดความเป็ชาย ซึ่งปิแอร์เองก็แปลกใจแต่เลือกที่จะไม่ถามอะไรเลยต่อ เพราะบาร์แห่งนี้ไม่มีอะไรที่เรียกว่าปกติอยู่แล้ว
เขารีบก้มหน้าลงไปเขียนช่องที่เป็เพศสภาพว่าผู้ชาย จากนั้นก็ตามด้วยบทบาทระหว่าง DOM กับ SUB แน่นอนเขาเลือกบทบาทของ SUB ก่อนจะเขียนอายุ น้ำหนัก ส่วนสูง แล้วตบท้ายด้วยขนาดห้าสิบหก หากให้ใส่ความยาวกับความอวบอ้วนต่อท้ายด้วย ปิแอร์ต้องเขียนตัวโต ๆ ด้วยความภาคภูมิใจแน่นอน
แต่น่าเสียดาย...ช่องเขียนที่มีช่างสั้นนัก มีให้กรอกแค่ขนาดอย่างเดียว เขาจึงจำใจต้องส่งกระดาษกลับคืนไปอย่างไม่เต็มใจสักเท่าไหร่
กระต่ายขาวรับใบสอบถามกลับไป ดวงตาของเขาก็อ่านสิ่งที่ปิแอร์เขียนด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“ขอบคุณครับคุณหิน ที่ยอมเสียสละเวลาน้อย ๆ ของท่านมากรอกใบสอบถามนี้ ส่วนบัตรที่อยู่ในมือของผม ผมจะอธิบายคุณสมบัติของมันให้คุณฟังตอนเข้าไปถึงนะครับ” กระต่ายดำพูดขึ้นแล้วใช้นิ้วคีบบัตรสีทองที่ออกแบบอย่างเรียบง่ายจากข้างในเสื้อสูทออกมา
“ไปสิ ฉันก็ชักจะอยากเห็นแล้วว่าข้างในจะน่าตื่นตาตื่นใจแค่ไหน” ปิแอร์พยักหน้ารับน้อย ๆ เพราะตอนที่เพื่อนของเขาเอาการ์ดเชิญสีดำมาให้ มันบอกกับเขาว่า ‘ได้มายากมากทีเดียว แถมข้างในบาร์เหล้ากึ่งร้านนั่งชิลแบบนี้ มันก็โคตรเป็ความลับ แขกข้างในงานก็มีแต่คนมีหน้ามีตาในสังคมไม่แพ้กัน ต่อให้มีเงินมากมายแค่ไหนก็ไม่สามารถเอาการ์ดเชิญมาได้อย่างง่ายๆ’
“ถ้าคุณหินพร้อมแล้ว ตามผมกับกระต่ายดำมาได้เลยครับ” กระต่ายขาวว่าแล้วก็เดินออกมาจากหลังบาร์ก่อนจะนำเข้าไปทางโถงทางเดินที่ข้างหน้า
หากเดินต่อไปอีกจะเห็นผับแสงสีที่มีเงาผู้คนเลือนราง แต่ก่อนจะถึงสถานที่นั้นกระต่ายขาวกับกระต่ายดำกลับหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่งที่ไม่มีอะไรโดดเด่นมากพอให้เป็ที่น่าสนใจ
นั่นทำให้ปิแอร์ต้องเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นสูงในตอนจ้องตากับคนทั้งสองที่หันกลับมามองเขา
กระต่ายขาวเป็ฝ่ายส่งยิ้มมาให้ก่อนคนแรกก่อนจะเอ่ย
“คุณจะได้พบเจอโลกใบใหม่ที่คุณชื่นชอบ”
กระต่ายดำส่งเสียงหัวเราะคิกคักราวกับสนุกสนานไม่น้อยที่ได้รับสายตาสงสัยจากเขา
“คุณผู้ชายจะไม่มีวันลืมความสนุกสนานของค่ำคืนนี้จนตกเป็ทาสของ DOM ที่เข้ากันได้กับคุณแน่นอนครับ” กระต่ายดำพูดจบก็ยื่นมือไปเปิดประตูบานนั้นให้กับเขา
10K
