(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ไม่นานนัก เวลาก็ไหลผ่านไปกว่าหลายชั่วโมง แสงไฟตามทางเดินของมหาวิทยาลัยเทพอสูรดับลงเหลือเพียงบางจุด

        ลานกว้างที่เคยคึกคักยามกลางวันกลับเงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบกำลังหลับใหล เสียงฝีเท้า เสียงสนทนา และเสียงหัวเราะของนักเรียนชั้นปีต่างๆเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสายลมบางเบาที่พัดผ่านยอดไม้ให้เกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา

        รัตติกาลแผ่คลุมอาณาบริเวณทั้งหมดอย่างลึกซึ้ง

        ภายในบ้านพักแห่งหนึ่ง แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบางตกกระทบพื้นไม้เป็นลวดลายสีเงิน

        หวงเยี่ยยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาของตน ร่างกายตั้งตรงไม่เอนพิง ดวงตาไม่หลับแม้แต่วินาทีเดียว มือข้างหนึ่งของเขากำแผ่นป้ายศิลาสีดำในมือแน่น แน่นเสียจนปลายนิ้วซีดขาว ประหนึ่งกับว่าหากปล่อยสิ่งนี้หลุดออกจากอุ้งมือ ชีวิตทั้งหมดที่ยึดโยงอยู่จะพังทลายลงทันที

        เพราะถึงอย่างไร ตอนนี้ระบบกลืนกินมังกรก็ได้เข้าสู่การรีเซ็ตรากฐานครั้งใหญ่

        ความเงียบของมันไม่ใช่ความเงียบธรรมดา หากเป็นความว่างเปล่าที่กดทับจิตใจ

        หลายชั่วโมงนับจากการปรับเปลี่ยน ระบบไม่ตอบสนอง ไม่มีเสียงแจ้งเตือน ไม่มีหน้าต่างข้อมูลปรากฏขึ้นแม้เพียงเสี้ยววินาที

        ห้องทั้งห้องเหมือนถูกตัดขาดจากสิ่งลึกลับที่เคยอยู่เคียงข้างเขามาตลอด

        หัวใจของหวงเยี่ยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความกังวลจำนวนมากผุดขึ้นในความคิดซ้อนทับกันไปมา

        หากระบบไม่กลับมาเล่า

        หากข้อมูลทั้งหมดสูญหายเล่า

        หากการรีเซ็ตครั้งนี้กลายเป็นการลบเลือนอย่างถาวรเล่า

        ตัวของเขาไม่เคยตระหนักมาก่อนว่าการมีอยู่ของระบบนั้นฝังรากลึกในชีวิตเพียงใด จนกระทั่งช่วงเวลานี้ที่มันเงียบงัน

        เสียงลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย ขณะที่นิ้วมือที่กำศิลาก็หนาแน่นยิ่งกว่าเดิม

        เวลายังคงเคลื่อนผ่านอย่างไม่ปรานี

        จนกระทั่งในที่สุด เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอย่างเริงร่า

        【เรียบร้อยแล้วคะโฮสต์!】

        【ตอนนี้ระบบกลืนกินมังกรรีเซ็ตรากฐานใหม่ทั้งหมด โดยที่ข้อมูลของโฮสต์ทั้งหมดยังคงเป็นเหมือนเช่นเดิม】

        【เพราะงั้นสบายใจได้แล้วนะเจ้าคะ】

        น้ำเสียงอันคุ้นเคยที่ดังก้องขึ้น มันได้หวงเยี่ยชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่แรงตึงเครียดซึ่งกดทับหัวใจมาหลายชั่วโมงจะสลายหายไป

        สีหน้าและแววตาของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจ ราวกับภาระหนักมหาศาลถูกยกออกจากบ่าจนหมดสิ้น

        เขาหลุดหัวเราะออกมา

        “ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าไม่มีเธอละก็.. หลังจากนี้ข้าหวงเยี่ยก็ไม่รู้เลยว่าจะต้องก้าวเดินไปในเส้นทางไหน”

        ระบบหัวเราะคึกคักในทันที

        【หลงรักดิฉันแล้วสินะคะ?】

        【แต่ก็ต้องประมาณนั่นแหละนะ เพราะดิฉันน่ะสูงส่งอย่างไร้คู่เปรียบ งดงามดั่งเทพมังกรในตำนาน เพราะงั้นแล้ว.. คิกคิก】

        ถ้อยคำหยอกเย้านั้นทำให้บรรยากาศที่เคร่งเครียดกลับผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด

        หวงเยี่ยเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        แม้จะเป็นเพียงระบบ แต่การมีเสียงตอบรับ มีการโต้ตอบ มีการหัวเราะ มันทำให้ความโดดเดี่ยวในยามค่ำคืนลดลงย่างมาก

        เขาส่ายหน้าเล็กน้อย

        “อย่าเพิ่งหลงตัวเองนักเลย”

        【อ้าว แค่พูดความจริงนะคะ】

        “ความจริงที่เธอแต่งเองทั้งนั้น”

        【ไม่จริงหรอกเจ้าค่ะ】

        【โฮสต์ต่างหากที่ใจอ่อน】

        การหยอกล้อสั้นๆทำให้บรรยากาศภายในห้องมีชีวิตชีวาขึ้น

        ทว่าหลังจากนั้น แววตาของหวงเยี่ยก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มจางหาย ความจริงจังฉายชัดในดวงตา

        เขาก้มมองแผ่นป้ายศิลาสีดำที่ยังคงอยู่ในมือ ผิวมันสะท้อนแสงจันทร์อย่างเงียบงัน

        วัตถุชิ้นเล็กนี้ทำให้ระบบต้องรีเซ็ตรากฐานทั้งหมด เพียงคิดถึงจุดนั้น ความระมัดระวังก็เพิ่มพูนขึ้นทันที

        เขากระชับนิ้วมืออีกครั้ง

        “ระบบคนสวย.. เริ่มต้นการตรวจสอบไอ้แผ่นศิลาสีดำนี้ในทันที!”

        โฮโลแกรมสีน้ำเงินอ่อนปรากฏขึ้นอีกครั้ง เส้นแสงจำนวนมากขยายออกเป็นวงกลมล้อมรอบวัตถุในมือของเขา

        【รับทราบค่ะโฮสต์ เริ่มกระบวนการตรวจสอบรอบใหม่】

        สิ้นคำสั่งนั้น ระบบกลืนกินมังกรก็เริ่มตรวจสอบด้วยความรวดเร็ว

        ประกายแสงโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศแปรเปลี่ยนเป็นวงแหวนซ้อนทับกันหลายชั้น

        เส้นข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลเวียนอย่างเป็นจังหวะ คล้ายกระแสน้ำวนที่เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ แผ่นป้ายศิลาสีดำในมือของหวงเยี่ยถูกโอบล้อมด้วยลำแสงละเอียดนับไม่ถ้วน ทุกอณูถูกวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง เหมือนกำลังผ่าชั้นความลับที่ซ่อนอยู่ทีละชั้น

        ทว่าครานี้มันไม่เป็นเหมือนรอบก่อน ไม่มีเครื่องหมายคำถามยาวเหยียดปรากฏขึ้น ไม่มีคำว่าไม่อาจระบุได้

        ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นชัดเจน

        【ตรวจพบหนึ่งในเจ็ดเศษเสี้ยวจิตเทพมังกรมายาบรรพกาล มหาวิถีเจ็ดเทพมังกรมายา มนตราอัคคีจักรพรรดิมังกรกลืนฟ้า】

        ทั้งเขาและระบบกลืนกินมังกรต่างต้องชะงักค้างไปชั่วขณะ

        บรรยากาศภายในห้องเงียบลงอย่างฉับพลัน

        【นะ.. นี่มันบ้าไปแล้วค่ะ】

        ระบบสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็น

        【โฮสต์รู้ไหมว่าสิ่งนี้คืออะไร!】

        หวงเยี่ยส่ายหัวช้าๆด้วยความมึนงง

        แม้ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เพียงได้ยินคำว่า “เทพมังกรมายาบรรพกาล” ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจเต้นแรง

        คำว่า “บรรพกาล” หมายถึงยุคสมัยที่ไกลเกินกว่าประวัติศาสตร์ใดๆจะบันทึก

        คำว่า “เทพมังกร” คือการคงอยู่ที่ทั้งอารยธรรมมนุษย์ต้องแหงนหน้าขึ้นมองและไม่เคยได้รับรู้หรือสัมผัส ตัวตนที่เรียกว่าเทพเจ้า

        ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

        “มันยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ?”

        ระบบกลืนกินมังกรตอบกลับอย่างตื่นเต้นจนแทบคลั่ง

        【นี่คือมหาวิถีเจ็ดเทพมังกรมายา สุดยอดวิชาแห่งตำนานที่หายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์นับหลายหมื่นล้านปี】

        【ว่ากันว่าในอดีตมีมนุษย์ที่แข็งแกร่งคนนึงและมังกรตนนึงได้สรรสร้างวิชาที่ท้าทายกฎเกณฑ์แห่งมหาจักรวาลขึ้นร่วมกัน】

        【และวิชานั้นถูกเรียกว่ามหาวิถีเจ็ดเทพมังกรมายาเจ้าค่ะ】

        คำอธิบายถูกถ่ายทอดออกมาอย่างรวดเร็ว ภาพข้อมูลในหน้าต่างระบบเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์โบราณที่ลุกไหม้ด้วยแสงสีทอง

        【มันแบ่งออกได้เป็นเจ็ดวิชาหลักที่สนับสนุนซึ่งกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ】

        【มนตราธรณีจักรพรรดิมังกรกดสวรรค์】

        【มนตรานทีหลอมวิญญาณมังกรนิรันดร์】

        【มนตราสายลมสวรรค์มังกรไร้ขอบเขต】

        【มนตราอัคคีจักรพรรดิมังกรกลืนฟ้า】

        【มนตราสายฟ้ามังกรแยกสวรรค์เก้าชั้น】

        【มนตราเกล็ดทองเทพมังกรป้องภพ】

        【และมนตราวิถีไม้เทพมังกรผลิบานไร้สิ้นสุด】

        ชื่อแต่ละวิชาดังก้องในห้องราวกับคำประกาศจากยุคโบราณ

        หวงเยี่ยยืนฟังอย่างเงียบงัน แผ่นป้ายศิลาสีดำในมือของเขาเหมือนหนักขึ้นอย่างประหลาด

        【ดินคือราก น้ำคือการไหล ลมคือการเคลื่อน ไฟคือการแปรเปลี่ยน สายฟ้าคือเจต ทองคือรูป พฤกษาคือการเติบโต】

        【ผู้ใดรวมทั้งเจ็ดได้..】

        【ผู้นั้นคือเทพมังกรเหนือฟ้า】

        【มันถูกเรียกว่าเป็นวิชาที่จะทำให้มนุษย์กลายมาเป็นเทพมังกรมายาบรรพกาล】

        หวงเยี่ยสูดลมหายใจลึกอย่างตกตะลึง เพราะเพียงคำว่ากลายเป็นเทพมังกร มันก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งมังกรและมนุษย์ต้องคลุ้มคลั่ง

        “แล้วสิ่งที่อยู่ในมือข้าล่ะ”

        ระบบตอบทันทีอย่างตื่นเต้น

        【มนตราอัคคีจักรพรรดิมังกรกลืนฟ้า หนึ่งในเจ็ดแกนหลักของมหาวิถีเจ็ดเทพมังกรมายาค่ะ】

        【ทว่าอยู่ดีๆวิชาที่สมบูรณ์แบบก็ได้แตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวแห่งจิตเทพมังกรมายาบรรพกาลทั้งเจ็ด กระจายไปทั่วทั้งมหาจักรวาลและหายสาบสูญไปในที่สุด แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะโชคดีจนได้พบเจอหนึ่งในเจ็ดชิ้นส่วนในวิชาแห่งตำนานนี้】