บทที่ 27: ยิ่งไร้ค่า ยิ่งดูสง่า
"สวัสดี" เซียวเป่ยจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืนอย่างรีบร้อน "ฉันเซียวเป่ย ขอโทษนะคะ ที่เข้ามาแบบไม่ทันได้ขออนุญาต ฉันกับเขาเป็แค่เพื่อนกัน ไม่มีความสัมพันธ์อย่างที่คุณคิด"
หญิงสาวเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย "ไม่เป็ไร ฉันแค่ถามไปอย่างนั้นเอง คุณอย่าไปใส่ใจเลย"
คำพูดของเธอจบลง หลงเทียนอีก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของเซียวเป่ยอีกครั้ง เขามองซิ่งเอ๋อร์ด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย มือของเขาถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองถ้วยและพยักหน้าเป็เชิงบอกให้รู้
"คุณชาย ท่านจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกแล้วหรอคะ?" ซิ่งเอ๋อร์หันไปมองหลงเทียนอีด้วยความเหนื่อยใจ "บะหมี่พวกนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ กินบ่อยๆ ไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวฉันจะไปทำอะไรให้คุณสองคนกินดีกว่า"
เซียวเป่ยแย้งขึ้นมาด้วยความแปลกใจ "ซิ่งเอ๋อร์ คุณเป็อะไรหรือเปล่า? ทำไมพูดจาดูใอะไรขนาดนั้น! ก็แค่บะหมี่ถ้วยเดียวเอง มันจะเป็เื่ใหญ่โตอะไรนักหนา!"
"ทำไมล่ะ?"
แค่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ทำราวกับว่ามันจะทำให้เสียชีวิตอย่างนั้น ทำไมต้องทำให้ดูโอเว่อร์ด้วย
ซิ่งเอ๋อร์กลับไม่โกรธที่เซียวเป่ยพูด แต่กลับอธิบายอย่างใจเย็นพร้อมโบกนิ้วไปมา "บะหมี่พวกนี้ทำมาจากของไร้คุณภาพ คุณชายของเราร่างกายบอบบางและมีค่ามาก ั้แ่เด็กก็..."
"เธอพูดมากไปแล้ว" หลงเทียนอีตวาด "บอกว่าจะไปทำอาหารดีๆ ให้พวกเราไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมยังไม่รีบไปอีกล่ะ?"
"ทราบแล้วค่ะ!"
ซิ่งเอ๋อร์รับบะหมี่ถ้วยสองถ้วยจากมือของหลงเทียนอี แล้วเดินไปทางห้องครัวโดยไม่พูดอะไรอีก
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นกลับมาเงียบอีกครั้ง ตอนนี้เหลือเพียงเซียวเป่ยและหลงเทียนอีสองคน บรรยากาศกลับมาน่าอึดอัดอีกครั้ง
หลงเทียนอีเดินมานั่งข้างๆ เซียวเป่ยบนโซฟา "เพราะตอนที่แม่ของฉันคลอดฉัน เธอเสียชีวิตจากการตกเื พ่อของฉันจมอยู่กับงานจนแทบไม่สนใจฉันเลย ฉันถูกปู่และย่าดูแลมาั้แ่เด็ก ทั้งคู่รู้สึกผิดมาก เพราะคิดว่าพวกเขาไม่ได้ทำหน้าที่ดูแลดีพอ จนแม่ของฉันต้องจากไปก่อนเวลา ดังนั้นพวกเขาจึงสาบานว่าจะดูแลฉันอย่างดีที่สุด และซิ่งเอ๋อร์ที่เธอเห็น ก็อยู่กับฉันมากว่าสิบปีแล้ว เธอได้รับการอบรมสั่งสอนจากปู่และย่า ดังนั้นเธอถึงดูแลฉันอย่างเข้มงวดมาก ทั้งเื่อาหารการกิน ฉันกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบหลบๆ ซ่อนๆ ตลอด เพราะกลัวเธอรู้"
"เอ่อ...งั้น..."
"งั้นอะไรล่ะ ฉันแค่ต้องรับผิดชอบธุรกิจของตระกูลหลงก็พอ เื่อื่นที่ดูไม่น่ากังวล ฉันก็จะไม่ยุ่ง" หลงเทียนอีหัวเราะ "อาหารทุกมื้อในบ้านฉัน ซิ่งเอ๋อร์จะจัดเตรียมตามเมนูที่นักโภชนาการวางไว้ เธอไม่ยอมให้ใครทำอะไรสะเพร่าหรอก ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งตอนที่บริษัทงานยุ่งมาก ฉันให้พนักงานซื้อแฮมเบอร์เกอร์มาให้กินรองท้อง พอซิ่งเอ๋อร์รู้ เธอก็ย้ายพนักงานคนนั้นไปทำความสะอาดทันที"
"อ๊า นี่มันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง" เซียวเป่ยมองหลงเทียนอีด้วยความประหลาดใจ
ผู้ชายคนนี้ช่างแปลกจริงๆ ตอนอยู่ข้างนอกเขาดูแข็งกร้าวและเผด็จการมาก จนเซียวเป่ยไม่กล้าพูดอะไรมาก แต่พอกลับมาบ้าน เขากลับไม่สามารถควบคุมแม้แต่อาหารการกินของตัวเอง
"นี่ไม่ใช่เื่ปกติหรือ?" หลงเทียนอีบิดี้เีพิงพนักโซฟาแล้วหาว "แต่เธอตอบฉันมาตรงๆ เถอะ เื่ที่เกิดขึ้นในร้านอาหารวันนี้ เธอวางแผนทุกอย่างใช่ไหม"
"จะใช่หรือไม่ใช่ ผลลัพธ์ตอนนี้มันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ" เซียวเป่ยยักไหล่แล้วชี้ไปที่แก้มแดงๆ ของตัวเองด้วยใบหน้าเศร้าๆ "ฉันเป็ฝ่ายที่ถูกลวกนะ หัวใจอันบอบบางของฉันคงทนไม่ได้หรอก"
หลงเทียนอีรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย แต่เขาก็คิดว่าผู้หญิงคนนี้สนุกและแตกต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยเจอมา เธอทำให้เขายิ้มและส่ายหัวอย่างหมดหนทาง "ผู้หญิงแบบเธอที่น่าตีแบบนี้หาได้ยากจริงๆ"
เซียวเป่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมชัดเจนว่าไม่้าพูดคุยเื่นี้อีก
หลงเทียนอีขยับตัวเข้าใกล้เธอมากขึ้น มองเธอด้วยสายตาซุกซน "อย่าคิดว่าการไม่พูดจะทำให้หนีคำถามของฉันได้นะ จริงๆ แล้วฉันเห็นทุกอย่างในเหตุการณ์"
เซียวเป่ยขยับตัวไปอีกฝั่งเล็กน้อย จากนั้นก็หันกลับมามองหลงเทียนอี
เธอไม่ชอบให้ผู้ชายคนนี้ที่เข้ามาใกล้ เพราะรู้สึกว่าเขามีสายตาที่สามารถอ่านความคิดคนอื่นได้
"เห็นแล้วยังไงล่ะ" เซียวเป่ยเชิดหน้าอย่างดื้อรั้น แล้วกลอกตามองบน "มันไม่ใช่เื่ที่นายต้องมายุ่งสักหน่อย"
อาจจะเป็เพราะขยับตัวแรงเกินไป เซียวเป่ยรู้สึกเจ็บแปลบที่แก้มซ้ายจนเธอจนลืมตาไม่ขึ้น ปากก็ร้องครวญครางออกมาไม่หยุด
"ฮึ ดูสิ ทำเป็เก่ง ฉันบอกแล้วไงว่าทำไมถึงไม่ปล่อยวางซะเล่า หย่ากันแล้วจะทำร้ายตัวเองแบบนี้ทำไม เหนื่อยไหมหล่ะ?" หลงเทียนอีมองเธอด้วยสายตาที่แฝงความสงสารอยู่เล็กน้อย "ถ้าเป็ฉัน ตอนหย่าฉันจะคว้าเงินมาให้ได้ก่อนแน่นอน แต่ดูเธอตอนนี้สิ ไม่ได้เงิน แถมยังทำร้ายตัวเองอีก"
คำพูดของเขาทำให้เซียวเป่ยรู้สึกไม่อยากจะทนฟังอีกต่อไป เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลงเทียนอีถึงกลายเป็คนอ่อนไหวและใจดีขึ้นมาแบบนี้
แต่ดูเหมือนหลงเทียนอียังไม่คิดจะหยุด เขาจ้องเซียวเป่ยอย่างแน่วแน่ และใช้นิ้วมือจิ้มแก้มซ้ายของเธอเบาๆ พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างน่ารำคาญ
เซียวเป่ยโมโหจนกัดฟันกรอด แต่หลงเทียนอีกลับทำหน้าตาเฉยๆ เหมือนรอให้เธอทนไม่ไหวแล้วะเิออกมา
"คนไร้ค่าน่ะ ชอบทำตัวให้ดูดี คนถึงได้บอกว่ายิ่งเป็คนไร้ค่ายิ่งดูสง่า ฉันว่าคนอย่างนายนี่แหละเข้ากับคำพูดนั้นที่สุด"
มุมปากของหลงเทียนอียกขึ้น รอยยิ้มที่เขามองเซียวเป่ยเต็มไปด้วยความขบขัน เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ดูน่าสนใจมากกว่าข่าวซุบซิบในวงการบันเทิงเสียอีก
แต่แล้วจู่ๆ เขาก็หยุดยิ้มและพูดอย่างจริงจัง "ฮ่าฮ่า ฉันก็แค่ชอบทำตัวไร้ค่าน่ะ จะทำไม?"
ถ้าเขาชอบทำตัวแบบนั้น เซียวเป่ยก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
เธอนั่งอยู่ที่เดิมอย่างสงบ และเริ่มเหม่อลอย เสียงท้องร้อง ‘โครก—โครก—’ ดังขึ้นเรื่อยๆ และถี่ขึ้นกว่าเดิม
กลิ่นอาหารจากในครัวเริ่มลอยมา เซียวเป่ยทำสิ่งที่ทุกคนคงจะทำในสถานการณ์นี้ เธอกลืนน้ำลายลงไปหนึ่งอึก
ไม่รู้ว่าด้วยความหิวหรือเปล่า แต่จู่ๆ เธอก็เริ่มมึนหัว เห็นภาพอาหารหลากหลายอย่างลอยวนอยู่รอบตัว
ขาไก่ย่างขนาดใหญ่ แฮมเบอร์เกอร์ ไก่ทอดสูตรต้นตำรับ หม่าล่า... ทุกอย่างที่อร่อยๆ ลอยอยู่ตรงหน้าเธอ
แต่พอเธอเอามือแตะเบาๆ ทุกอย่างก็หายไปทันที
ช่างเถอะ นั่นมันแค่ภาพหลอน
หลังจากนั้นไม่นาน หญิงสาวชื่อซิ่งเอ๋อร์ก็ยกบะหมี่ร้อนๆ สองชามออกมาจากครัว และวางลงบนโต๊ะอาหาร "คุณชาย อาหารเสร็จแล้วค่ะ พวกคุณรีบมาทานตอนที่ยังร้อนๆ ดีกว่า"
"น่ากินจัง"
เซียวเป่ยไม่ลังเล รีบมานั่งที่โต๊ะและเริ่มกินบะหมี่อย่างตะกละตะกลาม ในเวลาไม่นาน ชามบะหมี่ก็หมดลงไปในท้องของเธอ
"ฮ่าฮ่า กินเร็วขนาดนี้ ไม่เจ็บหน้าเหรอ?" หลงเทียนอีหัวเราะเยาะ "ฉันชักจะทึ่งในความเร็วของเธอจริงๆ"
"ยุ่งจังนะ" เซียวเป่ยเพิ่งพูดจบ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็สายจากฉู่หลิงหลิงแม่ของเธอ "ฮัลโหล แม่ มีอะไรเหรอ"
"จะทุ่มกว่าแล้ว ลูกอยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก อยู่ที่ทำงานเหรอ?" เสียงของฉู่หลิงหลิงฟังดูร้อนใจ
"คือ...หนู..."
เซียวเป่ยยังไม่ทันจะพูดจบ หลงเทียนอีที่นั่งตรงข้ามก็คว้าโทรศัพท์ของเธอไปด้วยท่าทางเผด็จการ แล้วพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ "คุณแม่สวัสดีครับ ผมเป็แฟนของเซียวเป่ยครับ วันนี้เป็วันเกิดของผม เลยชวนเธอออกมาเล่นน่ะครับ ขอโทษที่ลืมโทรบอกครับ"
ฉู่หลิงหลิงรู้สึกอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ตอบกลับไปว่า "อืม โอเค"
หลังจากนั้น หลงเทียนอีก็วางสายและยื่นโทรศัพท์คืนให้เซียวเป่ย โดยที่เขาไม่ได้มองเธอเลยสักนิด และยังคงก้มหน้ากินบะหมี่ต่อไป
หมอนี่มันคิดอะไรของเขากันแน่ แถมยังหน้าด้านหน้าทนกว่าใครๆ อีก เขายิ่งกว่าหลิงซิ่วซือเสียอีก บางทีอาจจะแย่กว่าผ้าพันแผลเก่าๆ ด้วยซ้ำ
ทำไมเขาชอบเป็คนตัดสินใจแทนคนอื่นขนาดนี้นะ?
ั้แ่เมื่อไหร่ที่เขาเป็แฟนเธอ? เซียวเป่ยไม่เคยพูดเลยว่าอยากเป็เพื่อนกับเขาด้วยซ้ำ!
ซิ่งเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ใจนทำอะไรไม่ถูก ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ เพราะในความทรงจำของเธอ หลงเทียนอีไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนนอกจากเธอเลย แม้ว่าเขาจะพาผู้หญิงคนอื่นกลับบ้านบ่อยๆ แต่เธอก็รู้ว่าเขาไม่เคยสนใจพวกเธอจริงจัง
"คุณเซียวคะ ฉันจะไปจัดห้องพักให้เดี๋ยวนี้ แล้วจะพาคุณขึ้นไปค่ะ"
เซียวเป่ยพยายามจะเดินเข้าไปอธิบายเหตุผลกับซิ่งเอ๋อร์ แต่ยังไม่ทันได้ยื่นมือไปดึงตัวเธอไว้ ซิ่งเอ๋อร์ก็วิ่งหนีขึ้นบันไดไปแล้ว
"เฮ้ บ้าหรือเปล่า ดูเหมือนเธอจะโกรธนะ" เซียวเป่ยพูดด้วยความใ แล้วรีบผลักหลงเทียนอีที่ยังคงนั่งกินบะหมี่อย่างใจเย็น "นาย... นายเป็บ้าอะไร พูดตลกไปหรือเปล่า ฉันเป็แฟนนายั้แ่เมื่อไหร่กัน"
111
![[จบ] ยุทธการพิชิตวังหลังฉบับองค์หญิงน้อยจอมป่วนผู้ถูกญาติ ๆ อ่านใจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747306204_88552006.webp)
