ย้อนยุคสู่ปี 80 พร้อมระบบ: อย่าริอาจมาแหย่แม่ชาเขียว

        ปกติแล้วหลี่ไล่จื่อมักจะชอบแทะโลมหญิงสาวไปทั่วทั้งยังลักเล็กขโมยน้อยทำเรื่องชั่วช้ามาไม่น้อยในยามนี้จึงไม่มีใครยอมยื่นมือออกมาเข้าข้างเขาเลยแม้แต่คนเดียว

        ชั่วขณะหนึ่งหลี่ไล่จื่อถึงกับทำตัวไม่ถูกได้แต่กัดฟันโพล่งออกไป “ยังไงเสิ่นเหยาก็เป็นคนลงมือถ้าแกไม่ชดใช้เงิน ฉันจะไปแจ้งความจับมัน!”

        ในขณะที่กำลังพูดอยู่นั้นบนถนนเส้นเล็กทางทิศตะวันตก เสิ่นเหยาก็กำลังแบกจอบเดินกลับบ้านเมื่อเห็นผู้คนออกมายืนออกันอยู่ที่หน้าบ้านตนเอง เขาก็เร่งฝีเท้าขึ้นทันที

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่เดินตามมาข้างหลังตะโกนเรียก“พี่รอง พี่จะรีบเดินไปไหนเนี่ย? เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!”

        เธอยังพูดไม่ทันขาดคำพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนที่รุมล้อมอยู่หน้าประตูบ้านเธออุทานเรียกพี่สะใภ้เสียงหลง ก่อนจะกระโจนพรวดเข้าไปเหมือนกระต่ายที่ตื่นตูมฝีเท้ายังเร็วกว่าเสิ่นเหยาเสียอีก

        ส่วนหลี่หลันจือและเสิ่นชิ่งหงที่ตามมาทีหลังนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้วเริ่มออกตัววิ่งเหยาะๆ ตามไป

        เมื่อเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นแหวกฝูงชนเข้าไปก็เห็นหลี่ไล่จื่อกำลังชี้หน้าเจียงอิ๋งอิ๋งด้วยท่าทางหาเรื่องอารมณ์ของเธอก็ระเบิดออกมาเหมือนดินปืนทันที!

        เธอเหวี่ยงจอบในมือไปมาเกือบจะถากเอาเส้นผมของหลี่ไล่จื่อหลุดติดมือไป “ไอ้กระจอกแกกล้ารังแกพี่สะใภ้ฉันหรือ! ฉันจะตีไอ้คนสารเลวอย่างแกให้ตาย!”

        หลี่ไล่จื่อตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อหงายหลังล้มตึงลงกับพื้นจนท้ายทอยกระแทกเจ็บแปลบ

        เขาเองก็นับว่าเป็นนักเลงประจำหมู่บ้านอยู่กลายๆเคยเสียหน้าขนาดนี้ที่ไหนกัน? เมื่อเช้าเพิ่งถูกพี่ชายตบตกเย็นมายังเกือบจะถูกน้องสาวตีซ้ำอีก!

        “แกกล้าตีฉันหรือ คอยดูเถอะ ฉันจะรีดเงินพวกแกให้หมดตัวเลย!”

        หลี่ไล่จื่อตะเกียกตะกายลุกขึ้นรอยแดงช้ำบนใบหน้าทำให้เขาดูอัปลักษณ์และน่ากลัว “กูจะส่งพวกมึงเข้าคุกให้หมดทั้งบ้านเลย!”

        เสิ่นเหยาก้าวเข้ามาขวางหน้าเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นและเจียงอิ๋งอิ๋งเอาไว้“แกยังอยากโดนอีกใช่ไหม?”

        หลี่ไล่จื่อตะโกนก้องทันที“มันยอมรับแล้ว! มันเป็นคนตบฉัน! จ่ายเงินมา!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งกลอกตามองบนอย่างระอาไอ้พ่อคนซื่อคนนี้ ตีคนแล้วก็ควรจะทำเป็นไขสือไม่รู้ไม่เห็นสิ...

        เธอชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลัง“แกจะเอาเท่าไร!”

        หลี่ไล่จื่อได้ยินดังนั้นก็ฮึดสู้ขึ้นมาทันทีดวงตากลิ้งกรอกไปมา “ห้าหยวน... ไม่สิต้องชดใช้มาสิบหยวน!”

        ฟันหน้าเขาหลุดไปซี่หนึ่งเลยนะ!

        เจียงอิ๋งอิ๋งเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองเสิ่นเหยา “พี่เหยา พี่ซัดเขาจริงๆหรือคะ?”

        เสิ่นเหยาทำหน้าขรึม“มันสมควรโดน!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งขานรับอ้อเบาๆจากนั้นเธอก็หยิบธนบัตรใบละสิบหยวนออกมาจากกระเป๋าถือห้าใบแล้วโยนลงบนพื้นผู้คนโดยรอบต่างพากันร้องอุทานด้วยความตกตะลึง!

        โอ้สวรรค์!เจียงอิ๋งอิ๋งคนนี้รวยจริงอะไรจริง!

        บ้าเอ๊ย!นั่นมันตั้งห้าสิบหยวนเลยนะ! โยนทิ้งลงพื้นง่ายๆ แบบนั้นเลยหรือ!

        “ในเมื่อเขาสมควรโดน แล้วทำไมถึงตบไปแค่ทีเดียวล่ะคะ?”

        เจียงอิ๋งอิ๋งเม้มริมฝีปากแดงระเรื่อทำท่าทางเหมือนหญิงสาวที่ขัดใจในเรื่องเล็กๆ น้อยๆแต่คำพูดที่ออกจากปากกลับทำให้คนฟังขนลุกซู่ “ตบละสิบหยวนแกยังติดค้างฉันอีกสี่ตบ!”

        พูดจบเธอก็เหยียบลงบนเงินเหล่านั้นแล้วปรายตามองหลี่ไล่จื่อด้วยสายตาเหยียดหยาม “อยากได้เงินไหม?”

        ใบหน้าของหลี่ไล่จื่อยังคงเจ็บระบมแต่เงินห้าสิบหยวนนั่นกลับดึงดูดสายตาเขาจนไม่อาจละไปไหนได้ เขากัดฟันถาม“เจียงอิ๋งอิ๋ง เธอหมายความว่ายังไง?”

        “ก็ง่ายๆ! ตบอีกสี่ครั้งที่เหลือให้ครบ แล้วเงินทั้งหมดนี่จะเป็นของแก”

        เจียงอิ๋งอิ๋งยักไหล่ยิ้มหวานหยดย้อย “การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ยุติธรรมดีใช่ไหมล่ะ?”

        ตบทีเดียวได้ตั้งสิบหยวน!

        อย่าว่าแต่หลี่ไล่จื่อเลยแม้แต่ชาวบ้านแถวนี้ยังตาโตด้วยความอิจฉา ทำไมเรื่องดีๆแบบนี้ถึงไม่ตกมาถึงมือพวกเขาบ้างนะ!

        ถ้าได้สิบหยวนล่ะก็อย่าว่าแต่ตบเดียวเลย ต่อให้โดนสักสิบตบก็ยอม!

        หลี่ไล่จื่อกัดฟันกรอด“ตกลง เธอตบมาเลย! แต่ตกลงกันก่อนนะ ตบเสร็จเงินนี่ต้องเป็นของฉัน!”

        เสิ่นเหยาขมวดคิ้วมุ่นเขารู้ว่าเจียงอิ๋งอิ๋งหาเงินเก่ง แต่ก็ไม่ควรจะเอามาละเลงทิ้งแบบนี้!ยิ่งไปกว่านั้นหลี่ไล่จื่อยังเอาเธอไปพูดจาเสียหายลับหลังต่อให้เอาเงินไปให้หมามันกิน ยังดีกว่าเอามาประเคนให้ไอ้หมอนี่!

        เจียงอิ๋งอิ๋งดึงแขนเสื้อเขาเบาๆกระซิบกระซาบ “พี่เหยาคะใครใช้ให้พี่ลงมือตบเขาแล้วยังยอมรับหน้าตาเฉยแบบนั้นล่ะ?”

        เสิ่นเหยาหลุบตาลง“ก็มันสมควรโดน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอมันอยากจะแจ้งความก็ให้มันแจ้งไป!”

        ผู้ชายคนนี้ช่างซื่อตรงเสียจริง!

        เจียงอิ๋งอิ๋งถอนหายใจยาวแล้วกระซิบเสียงให้เบาลงไปอีก “พี่อยู่เฉยๆก่อนเถอะค่ะ!”

        หลี่หลันจือและเสิ่นชิ่งหงยืนอยู่ด้านหลังสีหน้าของทั้งคู่ดูไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามอะไร

        มีเพียงเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่ดึงเจียงอิ๋งอิ๋งไว้แล้วทักท้วง“พี่สะใภ้ มันก็แค่หมาบ้าตัวหนึ่งตบทีเดียวจะไปคุ้มค่าเงินสิบหยวนได้ยังไง!”

        ในยุคนี้เงินเดือนคนงานเพิ่งจะยี่สิบกว่าหยวนเองนะ!

        เจียงอิ๋งอิ๋งหัวเราะเบาๆ“เสี่ยวอวิ๋น อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ”

        หลี่ไล่จื่อทนรอไม่ไหวอีกต่อไปเขายื่นหน้าเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มหื่นกาม “มาๆเมียเสิ่นเหยา ตบลงตรงนี้เลย! พี่ไม่กลัวเจ็บหรอก!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งยกยิ้มมุมปาก“อะไรกัน ฉันเสียเงินแล้วยังต้องเสียแรงอีกหรือ? ตบพวกนี้แกต้องลงมือเอง และแน่นอนว่าเสียงต้องดังพอถึงจะนับว่าใช้ได้!”

        หลี่ไล่จื่อหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ในเมื่อเงินวางอยู่ตรงหน้าแล้ว ลงมือเองก็ลงมือเองสิวะ!

        เขามองจ้องไปยังเงินห้าสิบหยวนใต้ฝ่าเท้าของเจียงอิ๋งอิ๋งไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าตัวเองเสียงดังเพียะๆ ถึงสี่ครั้งติดต่อกัน!

        ใบหน้าที่หน้าไม่อายนั้นเริ่มบวมเป่งหนักกว่าเดิมในพริบตา!

        ทว่าเจียงอิ๋งอิ๋งกลับทำท่าไม่พอใจ“ทำไมมันไม่แรงเท่าตบแรกเลยล่ะ? ไม่ผ่าน!”

        เสิ่นเหยาลงมือแต่ละครั้งน่ะใส่แรงสุดตัวแต่ไอ้หมอนี่ลงมือกับตัวเองจะไปกล้าทำแรงขนาดนั้นได้ยังไง?

        หลี่ไล่จื่อกัดฟันถาม“เจียงอิ๋งอิ๋ง เธอเล่นตลกอะไรกับฉัน?”

        เจียงอิ๋งอิ๋งกะพริบตาปริบๆอย่างไร้เดียงสา “ก็อีกสี่ครั้งที่แกทำเองมันไม่คุ้มค่าสิบหยวนนี่?ฉันไม่อยากทำธุรกิจที่ขาดทุนหรอกนะ!”

        การให้เงินคนอื่นฟรีๆห้าสิบหยวนแลกกับการโดนตบไม่กี่ทีเนี่ยนะ ไม่เรียกว่าธุรกิจที่ขาดทุน?

        ชาวบ้านข้างๆเริ่มส่งเสียงเชียร์กันอย่างสนุกสนาน “เมียเสิ่นเหยาถ้าไม่ได้ยังไงให้ฉันตบแทนไหม! ฉันแรงเยอะนะ ขอแบ่งเงินนิดหน่อยก็ได้แค่หยวนเดียวก็พอ!”

        “ใช้ฉันสิ! ฉันไม่เอาถึงหยวนหรอก ห้าเหมาฉันก็ทำแล้ว!”

        “เฮ้ย แกมายื่นราคาตัดหน้ากันได้ยังไง!”

        ใบหน้าของหลี่ไล่จื่อดูแย่ลงไปอีกเขามองดูเงินห้าสิบหยวนบนพื้นแล้วตัดสินใจหลับหูหลับตาฟาดหน้าตัวเองอีกสี่ตบจนเสียงดังสนั่น

        คราวนี้เขาลงมือแรงจริงๆจนใบหน้าบวมฉึ่งยิ่งกว่าหัวหมู แถมยังมีเลือดซึมออกมาจากมุมปาก!

        เจียงอิ๋งอิ๋งหัวเราะร่า“ตายจริง! หลี่ไล่จื่อ ไม่นึกเลยว่าแกจะใจเด็ดขนาดนี้! โถ่เอ๋ยทำไมต้องลงมือกับตัวเองหนักขนาดนั้นด้วยล่ะ?”

        หลี่ไล่จื่อมองเธอด้วยสายตาอาฆาต“คราวนี้ได้แล้วใช่ไหม? เอาเงินมาให้ฉัน!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งก้มลงเก็บเงินห้าสิบหยวนขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อนก่อนจะดึงออกมาใบหนึ่งแล้วโยนลงบนพื้น “พี่เหยาของฉันเขาอยากตบแกนักตบเดียวสิบหยวน เอาไปรักษาเถอะ!”

        หลี่ไล่จื่อโกรธจนแทบจะกระอักเลือดเขาถลาเข้าไปหมายจะคว้าตัวเจียงอิ๋งอิ๋งไว้ แต่กลับถูกเสิ่นเหยาผลักออกไปอย่างแรง

        หลี่ไล่จื่อล้มคะมำลงกับพื้นเขาถ่มน้ำลายที่มีเลือดปนออกมา “เจียงอิ๋งอิ๋งแกหลอกฉันหรือ?”

        ใบหน้าเล็กๆของเจียงอิ๋งอิ๋งดูไร้เดียงสายิ่งกว่าเดิม “ก็ให้เงินไปสิบหยวนแล้วไง?ตบละสิบหยวน แกก็อย่าโลภมากนักเลย!”

        หลี่ไล่จื่อกุมปากตัวเองดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมาได้ “เมื่อกี้ฉันตบตัวเองไปตั้งสี่ที!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งผายมือทั้งสองข้างออกทำท่าทางไม่แยแส “แต่พี่เหยาตบแกไปแค่ทีเดียวเองนะ!ตบละสิบหยวนแกยังไม่พอใจอีก งั้นก็คงต้องเรียกตำรวจมาช่วยตัดสินให้แล้วล่ะ!”

        ถึงตอนนี้ทุกคนก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าเจียงอิ๋งอิ๋งกำลังเล่นแง่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับตบที่เหลือ!

        หลี่ไล่จื่อเจ็บหน้าจนเริ่มชาไปหมดเขาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา “ทั้งหมดมันห้าตบ!”

        “ตายจริง! ทำไมแกถึงชอบใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ล่ะ!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งเบะปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้อย่างน่าสงสาร“แกตบหน้าตัวเองแล้วมันมาเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยล่ะจ๊ะ?”