ณ สถานที่เเห่งหนึ่งบนดวงดาวเวลลอส
"แฮ่ก แฮ่ก โธ่เว้ยยย!!!"
ร่างที่เต็มไปด้วยาแฉกรรจ์มากมาย เืสีดำปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง นั่นเป็เสียงคำรามที่เปล่งออกมาจากตัวตนผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความชั่วร้าย ตัวตนผู้อยู่เหนือกว่าบาปทั้งปวงเทพปีศาจ ซาตาน
"เป็ครั้งที่ร้อยได้เเล้วนะที่เ้ากล้ามาท้าทายข้า ทำไมถึงไม่รู้จักหลาบจำเสียบ้าง"
คำพูดอันเเสนเบื่อหน่ายจากการถูกท้าทายจากเทพปีศาจนับร้อยครั้ง ผู้ที่ไม่เคยรู้จักความพ่ายเเพ้เเม้เพียงครั้งเดียว คำพูดที่ถูกเปล่งออก มาเเต่ละคำนั้นสร้างเเรงกดดันอย่างมหาศาลเเก่ทุกสรรพสิ่งรอบตัว ตัวเเทนของของพระเ้าผู้ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่ง เทพเเห่งการทำลายล้างลำดับที่ศูนย์ เซรอน
"อย่าคิดว่าครั้งนี้จะเป็เหมือนเดิมนะเฟ้ย
ไอ้บ้าเอ้ยยยยยย!!!"
หลังสิ้นสุดคำพูดของซาตาน เปลวไฟนรกสีดำทมิฬก็พวยพุ่งเข้าใส่ร่างของเซรอน ทุกสรรพสิ่งรอบตัวของเทพเเห่งการทำลายล้างผู้ไร้เทียมทานถูกเผาผลาญเป็เถ้าถ่าน เกิดควันโขมงขนาดใหญ่ขึ้น เเต่เพียงเเค่ชั่วพริบตาเดียว ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็เปลวเพลิง ควัน หรือฝุ่นผง ก็ถูกลบให้หายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ปรากฏเพียงร่างของเทพเเห่งการทำลายล้างที่ไร้ซึ่งบาดเเผลใดๆ
"เฮ้ออออ...ของเเบบนี้เเค่ทำให้เกิดรอยเเผล
บนตัวของเราสักรอยยังเป็ไปไม่ได้เลย"
"เลิกทำท่าทีเบื่อหน่ายเเบบนั้นสักทีจะได้ไหมวะ เห็นเเล้วอยากจะฆ่าทิ้งชะมัด คิดว่าเก่งนักหรอวะ
ไอ้โง่เอ้ย"
"อย่างน้อย เราก็ฉลาดมากกว่าเ้าโขเลยละ"
"ชิ"
ถึงเเม้สถานการณ์ในปัจจุบันซาตานจะเป็ฝ่ายเสียเปรียบอยู่มากก็ตาม เเต่เมื่อเขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่ปล่อยออกไปพร้อมกับเพลิงนรกเเทรกซึมเข้าไปในร่างของเซรอน รอยยิ้มกลับอันเเสนชั่วร้ายกลับปรากฏขึ้นมาบนหน้าของเขา
"เเกน่ะ ประมาทข้าเกินไปเเล้วละเซรอน"
"..."
"เเกรู้ไหม เปลวไฟที่ข้ายิงออกไปใส่เเกนะไม่ใช่เปลวไฟนรกเหมือนทุกทีหรอก ข้าเพียงเเค่เอาเปลวไฟนรกนั่นเคลือบไว้ภายนอกเท่านั้นเเหละ"
"เเล้วมันทำไม ไม่ว่าสิ่งนั้นมันจะเป็อะไรก็ตามเราก็ลบทิ้งไปทั้งหมดอยู่เเล้ว"
"ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะของเทพปีศาจดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
"พลังเเห่งการทำลายล้างของเเกนะลบได้เฉพาะสิ่งที่อยู่ในมิตินี้ใช่ไหมละ เเต่ว่าถ้าเป็สิ่งที่ไม่มีการคงอยู่ในมิตินี้ละ"
เซรอนได้รู้ตัวทันทีว่ามีบางสิ่งบางอย่าง
ได้เเทรกซึมเข้ามาในร่างกายตนเเล้ว เขาพยายามขับสิ่งเ่าั้ออก เเต่มันก็ไม่เป็ผล
"มันสายไปเเล้วละ!!! เซรอน ดวงิญญานับล้านที่เต็มไปด้วยบาปเเห่งความโกรธาเอ๋ย จงตอบรับเสียงเพรียกจากข้าผู้นี้ จากพิภพสู่
ผืนฟ้า ดวงดาราสู่ผืนดิน จงทำลายล้างอริร้ายเเห่งข้าให้สิ้น มหาเวทย์มนต์ดำขั้นสูงสุด
"์ร่วงหล่น""
เมื่อสิ้นสุดคำร่าย ดวงิญญานับล้านดวงก็ถูกปลดปล่อยออกมาภายในร่างของเซรอน
ถึงเเม้ดวงิญญาของเซรอนจะเป็ดวงิญญาศักสิทธิ์ที่ได้รับการประทานพรจากพระเ้า เเต่เมื่อถูกดวงิญญานับล้านถาโถมความโกรธกริ้วเข้าใส่ ส่งผลให้ดวงิญญาของเซรอนนั้นอ่อนเเอลงเป็อย่างมาก ความรู้สึกมากมายที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนกำลังถาโถมเข้าสู่ร่างกาย ทั้งความเ็ป ทรมาน
เเต่ถึงจะเป็อย่างนั้น เขากลับยิ้มออกมาอย่างดีใจ เเละหัวเราะจากก้นบึ้งของหัวใจราวกับ
คนบ้า
"ฮะ ฮะ ฮ่า ความรู้สึกพวกนี้มันอะไรกัน!!!! เจ็บ เจ็บเป็บ้าเลย ตั้งเเต่เกิดมาเราพึ่งเคยรู้สึกเเบบนี้เป็ครั้งเเรก เเบบนี้สิถึงจะเรียกว่าการต่อสู้
มีอะไรอีกละ ใส่มาให้หมดเลย เเล้วข้าจะ...อั่ก..."
"ไม่หรอกเซรอน มันจบเเล้ว"
"นี่เ้าทำอะไรกับข้าาาา"
"เวทย์มนต์นั่นนะหรอ ก็ไม่มีอะไรมากมายหรอก ในเมื่อร่างกายของเ้านั้นอยู่ยงคงกระพันเเละิญญาของเ้าก็ไม่มีวันดับสลาย ข้าคงไม่สามารถทำลาย
ร่างกายเเละดวงิญญาเ้าได้ ดังนั้นข้าก็เเค่ต้องส่งเ้าไปเกิดใหม่สักที่ โดยปิดผนึกความทรงจำเเละพลังเอาไว้ก็พอ"
ซาตานพูดพลางเเสยะยิ้ม พลางคิดในใจว่าคราวนี้ชัยชนะคงตกเป็ของตนอย่างเเน่เเท้
"อย่างงี้นี่เอง ข้าคงไม่มีคำอะไรจะบอกเ้านอกจากคำว่า สุดยอด ละนะ เพียงเเต่ว่า..."
"เเต่อะไร"
"เชื่อมิญญา"
ลำเเสงสีทองพุ่งตรงจากตัวของเซรอนเข้าไปในตัวของซาตานทันที
"นะ นี่มัน อะไรกัน!!!"
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฮ่าๆๆ เเค่เชื่อมิญญาข้ากับเ้าเข้าด้วยกันเองนะ"
"อย่ามาล้อเล่นน่าาา จงสลาย จงสลาย....
บ้าน่า ทำไมมนต์ดำของข้าสลายมันไม่ได้กัน"
"ก็เพราะมันไม่ใช่เวทย์มนต์ไงละ เ้าบ้า"
"โธ่เว้ยย โธ่เว้ยย ทำไมเ้าต้องขัดขวางข้าขนาดนี้กัน ตอบข้ามา เซรอนนนนน"
ซาตานะโกลับถามเซรอนด้วยความโมโห
"เหตุผลงั้นรึ ข้าก็เเค่ไม่มีทางให้ตัวตนอย่างเ้ามานั่งบนบัลลังค์เเห่งพระเ้าได้เท่านั้นเอง"
ทันทีที่สิ้นสุดคำพูดของเซรอน ิญญาของทั้งคู่ก็รวมกันเเละพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งไว้เพียงร่างซึ่งไร้ิญญาของทั้งคู่บนผืนพิภพเท่านั้น