สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

เช้าวันใหม่

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องพักของโรงเตี๊ยม หยางลี่เจินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ความรู้สึกอ่อนล้าที่ยังคงหลงเหลือทำให้เธอขยับตัวอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะพบว่าเหวินเจาเหยียนยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ แขนทั้งสองข้างกอดอก ใบหน้านิ่งขรึมดั่งเดิม แม้ว่าใต้ตาจะดูคล้ำเล็กน้อยจากการเฝ้าทั้งคืน

“คุณยังอยู่ที่นี่เหรอคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว

เหวินเจาเหยียนลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเธอ เขาหันมามอง ดวงตานิ่งเรียบแต่แฝงความโล่งใจ “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ฉัน… รู้สึกดีขึ้นค่ะ” เธอพยายามยิ้ม แม้ร่างกายยังรู้สึกหนักอึ้ง

เขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ 

“เจ้าควรพักผ่อนให้มากกว่านี้”

เธอพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ความอ่อนแรงทำให้เธอต้องพิงหัวเตียงไว้ “คุณเฝ้าฉันทั้งคืนเลยเหรอคะ?”

“ใช่” เขาตอบสั้นๆ

“คุณไม่เหนื่อยเหรอ?” เธอถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

“ข้าไม่เป็นไร” เขาตอบพลางเบนสายตาออกไปด้านนอก “สิ่งสำคัญคือตัวเจ้า” คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินนิ่งไป เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา

“ขอบคุณนะคะ” เธอพูดเสียงเบา น้ำตาคลอเล็กน้อย

เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาเยือกเย็นของเขาดูเหมือนจะอ่อนลง “หยุดร้องได้แล้ว เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า”

เธอยิ้มเล็กๆ พลางเช็ดน้ำตา “ฉันไม่ได้ร้องเพราะเศร้าค่ะ ฉันแค่…” เธอหยุดพูดเหมือนกำลังหาคำอธิบาย “รู้สึกว่าคุณห่วงฉันจริงๆ” เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ข้าจะสั่งให้คนเอาอาหารมาให้เจ้า กินให้มากเข้าไว้ เจ้าต้องฟื้นตัวเร็วๆ”

“ค่ะ” เธอพยักหน้า พลางมองตามเขาไปจนกระทั่งเขาเดินออกจากห้อง หลังจากเหวินเจาเหยียนออกไป หยางลี่เจินเอนตัวกลับลงนอน เธอมองเพดานห้องพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

“เขาอาจจะเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วเขาเป็นคนที่อ่อนโยนมาก” เธอพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้า

เสียงเคาะประตูดังขึ้น บ่าวสาวคนหนึ่งเข้ามาพร้อมถาดอาหารและชาร้อน

“นายท่านสั่งให้เตรียมอาหารสำหรับคุณหนูเจ้าค่ะ” บ่าวกล่าวพลางวางถาดไว้บนโต๊ะข้างเตียง

“ขอบคุณนะ” หยางลี่เจินกล่าวเบาๆ

ขณะที่เธอกินอาหารที่เตรียมไว้ ความรู้สึกอุ่นใจจากการที่มีเหวินเจาเหยียนคอยปกป้องเริ่มแทรกซึมเข้ามาในใจของเธอทีละน้อย

หลังจากใช้เวลาตลอดเช้าในการจัดการปัญหาการค้าที่หยางโจว เหวินเจาเหยียนก็นั่งอยู่ในห้องทำงานของโรงเตี๊ยม รายงานและเอกสารที่เกี่ยวข้องถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะขนาดใหญ่ ลูกน้องคนสนิทเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับโค้งคำนับ

“นายท่าน ปัญหาทั้งหมดที่โกดังและท่าเรือได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้วครับ พวกเราตรวจสอบสินค้าทั้งหมดแล้ว ไม่มีอะไรสูญหายหรือเสียหายเพิ่มเติม” เหวินเจาเหยียนพยักหน้า สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนทุกครั้ง แต่ในดวงตาของเขามีแววพอใจเล็กน้อย

“แล้วพวกมัน?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คนของหมิงซานที่เหลือถูกจับตัวได้ครับ พวกเราส่งคนไปสืบความเชื่อมโยงกับเครือข่ายอื่นแล้ว”

“ดี” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะมองไปยังเอกสารอีกครั้ง

ลูกน้องลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น “นายท่าน… เรื่องของฮูหยิน ท่านคิดว่าจะพานางกลับจวนหรือไม่?”

เหวินเจาเหยียนหยุดอ่านเอกสาร พลางมองไปที่ลูกน้อง ดวงตาเยือกเย็นของเขาทำให้อีกฝ่ายก้มหน้าอย่างรวดเร็ว

“ข้าจะตัดสินใจเอง” เขากล่าวเสียงต่ำ “สิ่งสำคัญตอนนี้คือความปลอดภัยของนาง” ลูกน้องรีบโค้งคำนับและถอยออกไปอย่างเงียบๆ

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เหวินเจาเหยียนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องพักของหยางลี่เจิน

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาเห็นเธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังท้องถนนที่คึกคักด้านล่าง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ใบหน้าของเธอดูอ่อนโยนมากขึ้น

“ข้าจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว” เขากล่าวขณะเดินเข้ามา

หยางลี่เจินหันมามองเขา ดวงตาของเธอเปล่งประกายเล็กน้อย “คุณทำงานเร็วจังค่ะ”

“งานบางอย่างไม่ควรปล่อยให้ล่าช้า” เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ

“แล้วคุณเหนื่อยไหมคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงจริงใจ

เขามองเธอด้วยสายตานิ่งๆ “เหนื่อยหรือไม่ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือทุกอย่างเรียบร้อยดี และเจ้าปลอดภัย”

คำพูดของเขาทำให้เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ “ฉันดีใจที่คุณมาอยู่ที่นี่”

เขาหรี่ตามองเธอเล็กน้อย “ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าอยู่คนเดียวในสถานการณ์แบบนี้”

หยางลี่เจินยิ้มบางๆ แม้จะยังรู้สึกเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา แต่คำพูดของเขากลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

“งั้นตอนนี้ คุณจะทำอะไรต่อคะ?” เธอถาม

“ข้าจะพาเจ้ากลับจวน” เขาตอบ “ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้าอีกต่อไป” เธอพยักหน้า แม้ใจหนึ่งจะเสียดายที่ต้องออกจากเมืองหยางโจว แต่เธอก็รู้ว่าเขาพูดถูก

“ฉันพร้อมค่ะ” เธอกล่าว พร้อมกับลุกขึ้น แม้จะยังรู้สึกอ่อนแรง แต่เธอก็พยายามยืนด้วยตัวเอง

เหวินเจาเหยียนมองเธอ ก่อนจะลุกขึ้นช่วยประคองเธอ “เจ้ายังไม่ฟื้นดีนัก พักอีกสักวัน แล้วพรุ่งนี้เราจะเดินทาง”

หยางลี่เจินพยักหน้า “ขอบคุณนะคะ ที่คุณคอยดูแลฉัน”

เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย และพาเธอไปนั่งพักที่เตียง

“พักผ่อนเถอะ” เขากล่าว ก่อนจะเดินออกไปเตรียมการสำหรับการเดินทางกลับจวนในวันรุ่งขึ้น