หลี่อันอันอยากพุ่งไปเก็บหมั่นโถวที่พื้นแต่ถูกหลี่อันหลินห้ามไว้ก่อน จากนั้นเขาเดินไปย่อตัวเก็บและพูดกับหลี่อันหราน “ท่านพี่ ท่านหิวหรือไม่?”
หลี่อันหรานยื่นมือไปลูบศีรษะหลี่อันหลิน ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังชัดเจน “เอาหมั่นโถวไปคืน วันหน้าห้ามทำเช่นนี้อีก”
หลี่อันหลินพยักหน้าแล้ววิ่งออกไป
“ท่านพี่ เหตุใดพวกเราต้องคืนกลับไปด้วยเ้าคะ ท่านย่าก็ไม่ได้้าแล้วไม่ใช่หรือ” หลี่อันอันถามอย่างไร้เดียงสา
“สิ่งใดที่ไม่ใช่ของของพวกเรา พวกเราจะไม่แม้แต่ชายตามอง เข้าใจหรือไม่?” หลี่อันหรานโน้มตัวลงลูบพวงแก้มนวลเนียนของหลี่อันอัน นางแย้มยิ้มจนดวงตาโค้งมนเป็พระจันทร์เสี้ยว ใบหน้าน่ารักของเด็กน้อยก็เปื้อนรอยยิ้มสดใสเช่นกัน
หลี่อันอันพยักหน้าเร็วรัว
แม้หลี่อันหรานจะเสียดายหมั่นโถวแป้งขาวสองลูกนี้ไม่น้อย แต่ช่วยไม่ได้ มันไม่ใช่ของของนาง ถึงจะบอกว่ามีความเกี่ยวข้องทางสายเื ทว่ามิมีผู้ใดคิดว่านี่เป็เื่ดีหรอกนะ
นางก้มหน้าถามหลี่อันอันที่กำลังจับชายเสื้อตัวเอง “แถวนี้มีูเาและแม่น้ำหรือไม่”
หลี่อันอันพยักหน้า “มีูเาที่สูงมากกับน้ำใสสะอาด! แต่ที่ผ่านมาท่านพี่ไม่อยากออกไปมิใช่หรือ? หรือว่าท่านอยากไปเล่นน้ำ?”
ได้ยินดังนั้น ลึกๆ แล้วหลี่อันหรานก็รู้สึกเศร้าเช่นกัน นางจะอยากเล่นน้ำได้อย่างไร? นางแค่อยากไปล่าอาหารป่ามากินเพราะหิวเท่านั้น ซ้ำร้ายนางยังจับไก่ป่าหรือกระต่ายป่าไม่เป็ หรือต่อให้จับเป็ก็ทำใจกินไม่ลง มีเพียงปลาในน้ำที่นางพอจะไม่รู้สึกสงสาร
“พาพี่ไปที่แม่น้ำหน่อย พี่จะจับปลาให้พวกเ้ากิน!” หลี่อันหรานพูดด้วยรอยยิ้ม
หลี่อันอันพยักหน้าหงึกๆ เด็กน้อยไม่ได้สนใจเื่ที่จะได้กินปลานัก เพราะอยากเล่นมากกว่า
ทั้งสองคนยังไม่ทันจะออกจากบ้าน หลี่อันหลินก็วิ่งเหยาะๆ กลับมาแล้ว
“ท่านพี่ ท่านกับน้องสาวจะออกไปข้างนอกหรือ?”
“ใช่ๆ ไปด้วยกันเถอะ วันนี้พี่จะพาพวกเ้าไปจับปลากิน”
สีหน้าซึ่งเดิมทีบึ้งตึงเพราะหมั่นโถวสองลูกของหลี่อันหลินปรากฏรอยยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำว่าจับปลา
สามพี่น้องจึงเดินทางไปยังแม่น้ำหน้าหมู่บ้าน
ยามนี้เป็่กลางฤดูร้อน แสงอาทิตย์แผดเผาทั้งสามคน หลี่อันหรานมีเหงื่อออกเล็กน้อย นางก้มลงมองเด็กน้อยทั้งสองที่ไม่มีสีหน้าสะทกสะท้านแล้วถอนหายใจเบาๆ ร่างกายของเ้าของร่างเดิมขาดการออกกำลังกาย เดินแค่ก้าวสองก้าวก็รู้สึกหมดแรงกายทั้งที่แรงใจเต็มเปี่ยม สมรรถภาพแย่กว่าน้องชายน้องสาวทั้งสองคนเสียอีก
“อันหลิน ถึงหรือยัง?”
“ท่านพี่เดินไม่ไหวแล้วหรือ? ด้านหน้าก็ถึงแล้วขอรับ”
“เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี”
หลี่อันหรานย่อตัวลงพับแขนเสื้อกวักน้ำล้างหน้าเมื่อเดินมาถึงริมธารน้ำใสสะอาดระยิบระยับ นางรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที ถึงแม้ใบหน้าจะยังคงมีาแแต่ก็แห้งแล้ว ล้างสะเก็ดโลหิตออกก็ไม่เป็ไร มิหนำซ้ำยังช่วยให้ดูสะอาดขึ้นด้วย
ส่วนหลี่อันหลินกับหลี่อันอันถอดรองเท้าพับขากางเกงลงไปเล่นน้ำในจุดที่ลึกถึงหัวเข่าก่อนแล้ว
หลี่อันหรานทำการถอดรองเท้าหลังจากใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าเรียบร้อย นางไม่มีกะจิตกะใจมาเล่นสนุก ตอนนี้หิวจนไส้กิ่ว อยากรีบจับปลาตัวใหญ่หนักสักสิบชั่ง [1] มากินให้อิ่มหนำ
นางยืนนิ่งไม่ขยับอยู่กลางแม่น้ำ สายตาจับจ้องกระแสน้ำด้วยกลัวว่าจะมีปลาเล็ดลอดสายตาผ่านไป
“อุ๊ยตาย ข้าก็นึกว่าผู้ใดกัน นึกไม่ถึงว่าคุณหนูใหญ่แห่งจวนเ้าเมืองจะมาจับปลาในแม่น้ำ” ในจังหวะนั้นเองที่เสียงหวานของหญิงสาวนางหนึ่งดังขึ้น แม้จะไพเราะน่าฟังขนาดไหน แต่น้ำเสียงของนางกลับไม่อาจปิดบังความเย้ยหยันได้มิด
หลี่อันหรานเงยหน้ามองไปที่ริมฝั่ง หนุ่มสาวหน้าตาดีคู่หนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นหลิว นางรู้จักสองคนนี้ ชายหนุ่มมีนามว่า ‘หนิงเชิน’ ส่วนสตรีข้างๆ เป็บุตรสาวของป้าสะใภ้รอง นามว่า ‘หลี่เยวี่ยซือ’ หากนับตามลำดับาุโแล้ว หลี่อันหรานต้องเรียกอีกฝ่ายว่าพี่หญิง แม้ชายหนุ่มจะแต่งกายด้วยชุดธรรมดา ทว่าเขากลับมีกลิ่นอายของผู้มีการศึกษาที่ไม่เหมือนชาวนา หน้าตาก็หมดจดมากเช่นกัน ทั้งอากัปกิริยายังเหมือนบัณฑิต ส่วนหลี่เยวี่ยซือสวมอาภรณ์สีเขียวสดใส รูปโฉมงดงามดั่งบุปผาแรกแย้ม หากไม่ใช่เพราะวาจาต่างจากหน้าตาราวฟ้ากับเหวคงพอจะยอมรับว่ามีความงามเป็เลิศได้อยู่
หางตาของหลี่อันหรานกระตุก เกรงว่าหญิงสาวคนนี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่ที่เ้าของร่างเดิมถูกทุบสลบและลากขึ้นเขาจนใบหน้าถูกกรีดเป็แผล จากในความฝันแล้ว หากไม่ใช่เพราะเ้าของร่างเดิมต่อสู้ดิ้นรนสุดชีวิตและทำคนร้ายาเ็ ร่างกายนี้คงถูกข่มเหงไปแล้ว
จากในความทรงจำ หลี่เยวี่ยซือผู้นี้ไม่ใช่คนดี
“ทำไม? แม่น้ำเป็ของบ้านเ้าหรือ? ข้าจะเล่นน้ำแล้วเกี่ยวอะไรกับเ้าด้วย?” หลี่อันหรานเหน็บแนม
หลี่เยวี่ยซือยิ้มเยาะในใจ นังแพศยานี้เสียโฉมแล้วยังกล้าปากดีกับนางอีก!
“เ้าคิดว่าตัวเองยังเป็เหมือนเดิมอยู่หรือ? ตอนนี้รูปโฉมอยู่ในสภาพนี้ คงไม่ใช่เอาแต่คิดเื่การหมั้นหมายกับจวนแม่ทัพและคิดว่าพวกเขาจะมาสู่ขอตัวเองหรอกกระมัง?”
นางมองว่าบัดนี้หน้าตาของญาติผู้น้องอัปลักษณ์ขนาดนี้ ต่อให้คนจากจวนแม่ทัพมาก็คงหนีกลับทันที
การหมั้นหมายกับจวนแม่ทัพ? หลี่อันหรานครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจถึงที่มาของเื่นี้
ยามที่พ่อของเ้าของร่างเดิมยังคงเป็เ้าเมือง เขาได้ทำการหมั้นหมายบุตรสาวกับจวนแม่ทัพ ทว่าสรรพสิ่งเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เ้าเมืองมิใช่เ้าเมืองอีกต่อไปแล้ว มีเพียงแม่ทัพที่ยังคงเป็แม่ทัพอยู่
มีเพียงเ้าของร่างเดิมไร้สมองที่เอาแต่มองการหมั้นหมายที่ถูกยกเลิกไป พร้อมกับการปลดตำแหน่งเ้าเมืองนี้เป็สมบัติ!
แต่ทว่าหนิงเชินซึ่งยืนอยู่ข้างหลี่เยวี่ยซือกลับมีสีหน้าเสียใจปนโกรธแค้น เขาได้ยินว่าหลี่อันหรานไม่เพียงถูกทำให้เสียโฉม กระทั่งร่างกายยังถูกคนร้ายที่ไม่รู้ว่าเป็ผู้ใดข่มเหงไปด้วย
ตำแหน่งของหลี่อันหรานผู้เคยเป็ดั่งเทพธิดาในสายตาเขาตกต่ำลงทันที หากไม่ใช่เพราะหลี่เยวี่ยซือยืนกรานจะลากเขามาด้วยตอนเดินผ่านที่นี่ เขาจะไม่มีทางมองหญิงสาวในแม่น้ำเด็ดขาด
เขาจินตนาการว่าหลี่อันหรานคงตะลึงงันจนทำอะไรไม่ถูก คงชี้หน้าด่าเขาว่าเหตุใดจึงอยู่กับหลี่เยวี่ยซือ ทว่าในความเป็จริงแล้ว หญิงสาวทำเพียงมองเขากับหลี่เยวี่ยซืออย่างเฉยชาก่อนจะก้มมองธารน้ำต่อ
หลี่อันหรานยิ้มเยาะในใจ สองคนนี้คิดว่าตัวเองเป็ผู้ใดกัน? นางเข้าใจดีว่าการรุมกระทืบคนตกต่ำเป็เื่ปกติ แต่นี่ทุกคนต่างก็เป็ชาวนาในหมู่บ้านเล็กๆ บนูเา เหตุใดจึงมีอคติมากเช่นนี้? หรือว่าสมัยโบราณจะมีแต่การซ้ำเติมกัน?
นางส่ายหน้ากับตัวเอง ก่อนร้องเรียกเด็กทั้งสองที่กำลังมองไปทางริมฝั่งแม่น้ำด้วยความงงงันแล้วไปจากที่นี่ หลี่เยวี่ยซือกับหนิงเชินทำให้นางสะอิดสะเอียนมากจริงๆ
นางคิดซ้ำไปมาหลังจากออกจากที่นี่ ที่แท้ไม่มีคนมาจับปลาในแม่น้ำใสสะอาดคดเคี้ยวเพราะแบบนี้นี่เอง ปลาในน้ำยังเป็แค่ลูกปลาขนาดเท่าฝ่ามือ อย่าว่าแต่กินเลย เนื้อของมันมีไม่พอให้ติดฟันด้วยซ้ำ
หลี่อันหรานไม่เห็นสายตาแปลกประหลาดของสองคนนั้น นางพาหลี่อันหลินกับหลี่อันอันขึ้นไปบนูเา ในความเห็นนาง หากเทียบกับปลาตัวเล็กในแม่น้ำแล้ว สัตว์ป่าบนูเาน่าจะจับง่ายกว่ามาก
หลังจากที่หลี่อันหรานจากไป หลี่เยวี่ยซือกระทืบเท้าอย่างรุนแรง นางทนเห็นหลี่อันหรานวางมาดเย่อหยิ่งสูงส่งแบบนี้ไม่ได้ หนิงเชินที่เป็พวกไม่มีจุดยืนต้องเอ่ยปลอบประโลม ใบหน้าบึ้งตึงของหลี่เยวี่ยซือจึงจะพอมีรอยยิ้มขึ้นมา
กล่าวได้ว่า การยื้อแย่งของของผู้อื่นคือความสนุกอย่างหนึ่ง นางชื่นชอบยิ่งนัก
……
แม้หลี่อันหรานจะไม่อยากจับสัตว์ป่าที่วิ่งไปมา ทว่าด้วยสถานการณ์ตอนนี้ หากสัตว์ป่าไม่ตาย ฝ่ายที่ต้องตายจะเป็ตัวนางเอง ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น หลี่อันหรานยังไม่อยากตายเสียด้วยสิ
หลังจากขึ้นมาบนูเา หลี่อันหรานได้ค้นพบอะไรบางอย่างด้วยความบังเอิญ สิ่งนี้เรียกว่า ‘พริก’ ในยุคปัจจุบัน
เชิงอรรถ
[1] ชั่ง (斤) 1 ชั่ง (斤) เท่ากับ 500 กรัมในประเทศจีน
911
