วันที่9 กันยายน ค.ศ. 2019
เวลา18:15 นาฬิกา
ณมหาวิทยาลัยซูโจว บริเวณทางเข้า
“เจิ้นนายมาแล้ว’’ ต้วนหยางยิ้มให้กับชายหนุ่มที่เดินลงมาจากรถแท็กซี่
“ไปกันเถอะเสร็จแล้วจะได้ไปหาของอร่อยๆกินกัน’’ จางเจิ้นเพียงพยักหน้า เขามั่นใจเป็นอย่างมากว่าด้วยความรู้ความเข้าใจของเขาในตอนนี้การจะแนะนําหรือช่วยเพื่อนของเขาแก้ไขโครงสร้างโดยรวมของโพชั่น CP-ZEROย่อมไม่น่าจะเกินกําลังของเขา
“โอเค’’ต้วนหยางหัวเราะเบาๆแล้วนําทาง
ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งคู่ก็ได้มาถึงห้องแล็บสาขาวิทยาศาสตร์และชีววิทยาของมหาวิทยาลัย
ระหว่างนี้เองชายวัยกลางคนๆหนึ่งก็ได้ออกมาและสวนทางกับพวกเขาไป แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เดินไปไกล เขาก็ได้หันกลับมาแล้วมองต้วนหยางอย่างประหลาดใจ
“ต้วนหยางเธอมาที่นี่อีกแล้ว ฉันล่ะอยากรู้จริงๆว่าเธอกําลังค้นคว้าอะไรอยู่กันแน่?’’
“ครับศาสตราจารย์’’ ต่อหน้าคําถามเช่นนี้ ต้วนหยางเพียงหัวเราะแห้งๆถึงอีกฝ่ายจะเป็นศาสตราจารย์ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถบอกเรื่องการวิจัยลับระดับสุดยอดนี้ออกไปได้
ชายวัยกลางคนที่ได้ยินก็ไม่ได้ประหลาดใจอะไรสองสามวันมานี้เขาก็มักจะได้รับคําตอบแบบเดิมๆอยู่เสมอดังนั้นเมื่อไม่ได้รับคําตอบอีกครั้ง เขาจึงพยักหน้าให้ก่อนเดินจากไป
“เขาเป็นใครอย่างนั้นเหรอ?’’มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่หายลับไป จางเจิ้นก็ถามเพื่อนของเขาด้วยความอยากรู้
ต้วนหยางก็ไม่ลังเลเลยที่จะแนะนํา
“เขาคือศาสตราจารย์ฝู เป็นศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยนี้’’
“ศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์?’’จางเจิ้นเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจดูเหมือนว่าชายวัยกลางคนๆนี้จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว
เห็นเช่นนั้นต้วนหยางก็ยิ้มพูด
“ศาสตราจารย์ฝูนั้นเป็นบุคคลที่มีความเชี่ยวชาญทางวิทยาศาสตร์ชีววิทยาและได้ทำประโยชน์อย่างยิ่งให้แก่มหาวิทยาลัยมาช้านานทั้งยังขึ้นชื่อในด้านผู้เชี่ยวชาญแห่งการเขียนวิทยานิพนธ์อีกด้วยทําให้คนอื่นๆได้ยกย่องเขา เป็นศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งในที่สุด’’
“อย่างนั้นนี่เอง’’จางเจิ้นพยักหน้าเข้าใจ ที่แท้ชายวัยกลางคนๆนั้นก็มีชื่อเสียงไม่น้อยแถมด้วยความที่ว่าเป็นศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์เห็นได้ชัดเลยว่าเขานั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่…
ชายหนุ่มแซ่จางและชายหนุ่มแซ่ต้วนได้ร่วมวิเคราะห์โครงสร้างโพชั่น CP-ZERO
วินาทีต่อมา
“รายละเอียดพวกนี้ถือว่ายังน้อยเกินไปแต่สําหรับการนําไปเจรจาในธุรกิจแล้ว นับว่าใช้ได้ เพียงแต่ต้องแก้ไขมันเล็กน้อยและปิดบังส่วนข้อมูลสําคัญ เพื่อป้องกันการนําไปใช้ประโยชน์ในภายหลัง…’’จางเจิ้นแนะนํา รายละเอียดการค้นคว้าตรงหน้านี้นับว่าละเอียดแล้วเพียงแต่ด้วยความรู้ความเข้าใจของเขาในเวลานี้มันจึงทําให้สามารถระบุข้อผิดพลาดและช่องโหว่ที่ยากจะเห็นได้
ต้วนหยางกลอกตา เรื่องนี้เขาพอรู้อยู่แล้วแต่ไม่คิดว่าเพื่อนของเขาจะสามารถมองออกถึงจุดนี้
นี่หรือคนที่เรียนวิศวกรรมซอฟต์แวร์มา?
ไม่แปลกที่ต้วนหยางจะประหลาดใจเพราะรายละเอียดของโครงสร้างโพชั่น CP-ZERO นั้นซับซ้อนมากจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่คนที่ไม่ได้ศึกษาวิทยาศาสตร์และชีววิทยามาจะสามารถดูออก
ดังนั้นการที่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่จบปริญญาโทวิศวกรรมซอฟต์แวร์ สามารถดูออกได้นับว่าเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายของเขาไม่น้อยเลยทีเดียว
อย่างไรก็ตามเมื่อเวลาผ่านไปและเขาเห็นชายหนุ่มแก้ไขมันด้วยตัวเอง เขาก็ต้องตกตะลึง
“เจิ้นนี่นายสามารถแก้ไขมันได้อย่างนั้นเหรอ?’’
“ลองอ่านดูเอาเองก็แล้วกัน’’จางเจิ้นไม่ตอบ เขาเพียงหัวเราะเบาๆ แล้วส่งรายละเอียดอันใหม่ให้กับเพื่อนของเขาดู
ต้วนหยางจึงรับมาและเริ่มอ่านมันอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้นเอง…
ตะลึง!
สีหน้าของต้วนหยางเผยความตกตะลึงออกมารายละเอียดที่ถูกแก้ไขนี้นับว่าสมบูรณ์แบบมาก แถมยังระบุข้อบกพร่องต่างๆพร้อมช่องโหว่เอาไว้ด้วยกระทั่งหลักการอ้างอิงก็ยังมีให้เห็น
นี่มัน…เป็นไปได้อย่างไร!
เจิ้นเพื่อนของเขาสามารถแก้ไขให้ออกมาในระดับนี้ได้ยังไง?
“เจิ้นนี่นายจบวิศวกรรมซอฟต์แวร์มาจริงๆแน่เหรอ?’’ต้วนหยางมองเพื่อนของเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ ด้วยความรู้ทั้งหมดที่มีของเขาเขาสามารถบอกได้เลยว่าการแก้ไขของเพื่อนของเขานั้นไม่ได้ธรรมดาเลย กลับกันมันถือได้ว่าสุดยอดเป็นอย่างมาก เกรงว่าต่อให้เขามีเวลามากกว่านี้อีกสักหนึ่งเดือนเขาก็ไม่สามารถทําอย่างนี้ได้
แล้วนี่อีกฝ่ายทํามันได้ยังไง?
ต่อหน้าคําถามนี้จางเจิ้นเพียงหัวเราะเบาๆ
“ก็จริงน่ะสิ!’’
ก่อนเสริมต่อว่า
“ส่วนเรื่องการแก้ไขนี้นายไม่ต้องคิดมากไปหรอกที่ฉันสามารถแก้ไขมันได้ ก็เพราะหลังจากที่จบมา ฉันก็หาเวลาว่างศึกษาเรื่องพวกนี้อยู่เสมอแล้วมันแปลกมากรึไงที่ฉันสามารถแก้ไขได้?’’
จางเจิ้นยักไหล่เขาได้เตรียมเรื่องโกหกนี้มาโดยเฉพาะเลย
ต้วนหยางที่เห็นท่าทีสบายๆตรงหน้าก็ผงะไป
แปลกมากรึไง?
มากเลยเว้ย!
เขาล่ะอยากจะตะโกนออกไปจริงๆแต่เขาก็ไม่ได้ทํา และเห็นด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้นบางทีเพื่อนของเขาอาจจะเป็นอัจฉริยะก็ได้...จริงไหม?
“แต่ว่านะถึงเราจะได้โครงสร้างโดยรวมของมันแล้วการจะวิจัยและสร้างมันขึ้นมาให้ได้ตามตัวอย่างทดลอง มันเป็นไปไม่ได้เลย’’ครู่ต่อมา สีหน้าของต้วนหยางเปลี่ยนไป เขาดูจริงจังขึ้นมาก
หลังจากที่ค้นคว้าวิจัยมาตลอดสองวันต้วนหยางก็ได้รับรู้ถึงเรื่องการสร้างดี ว่าแม้จะสร้างได้มันก็ยังไม่ใช่ตามตัวอย่างทดลอง
นี่จึงเป็นเรื่องที่เขากังวลมากที่สุด!
“อ้อเรื่องนี้แค่ดูรายละเอียดที่นายเขียนมาฉันก็รู้แล้ว’’ จางเจิ้นเพียงพยักหน้าเช่นเคย
ต้วนหยางเลิกคิ้วขึ้นเพื่อนของเขารู้แล้ว?
“แน่นอนว่าเมื่อฉันรู้ฉันก็ย่อมต้องมีทางแก้เตรียมเอาไว้ ดังนั้นเรื่องนี้เรายังไม่ต้องเป็นห่วง’’จางเจิ้นอธิบายด้วยรอยยิ้ม ตัวเขาในตอนนี้ต่างจากตัวเขาคนก่อนตรงเรื่องความรู้ที่ได้รับมามากมายจากระบบเรียนรู้
ดังนั้นด้วยความรู้ที่มากมายนี้จะมีเรื่องไหนกันที่เขาแก้ไขไม่ได้?
ไม่มีทาง!
ต้วนหยางอึ้งไปเขาไม่ยักจะจําได้ว่าเพื่อนของเขา มีความสามารถมากมายขนาดนี้
แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรเขาก็ต้องตกใจ เพราะชายหนุ่มตรงหน้าได้เดินไปตรงโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งซะแล้ว
นั่นมันโน้ตบุ๊กของศาสตราจารย์ฝูไม่ใช่เหรอนั่น?
ต้วนหยางเอะใจและตกใจเขาตกใจที่เห็นว่าเพื่อนของเขากําลังจะลงมือทําอะไรบางอย่างกับโน้ตบุ๊กเครื่องนั้น
“เจิ้นนั่นนายกําลังทําอะไรน่ะ? นั่นเป็นวิทยานิพนธ์ที่ศาสตราจารย์ฝูกําลังเขียนอยู่นะ!’’
สองวันมานี้นอกจากตัวเขาจะได้เข้ามาวิจัยหาโครงสร้างโดยรวมของโพชั่น CP-ZEROเขายังได้รู้อีกด้วย ว่าศาสตราจารย์ฝูกําลังเขียนวิทยานิพนธ์ชีววิทยาชนิดหนึ่งอยู่ซึ่งเขาสามารถบอกได้เลยว่ามันเป็นอะไรที่ยากมากดังนั้นหากผิดพลาดไปหรือเกิดความเสียหายแม้แต่น้อย
ศาสตราจารย์ฝูย่อมต้องโกรธอย่างไม่ต้องสงสัย!
แล้วนี่เพื่อนของเขากําลังจะทําให้อีกฝ่ายโกรธอย่างนั้นเหรอ?
กลับกันทางด้านของจางเจิ้นที่อยู่หน้าโน้ตบุ๊กและเห็นวิทยานิพนธ์ที่เขียนค้างเอาไว้อยู่ก็ได้ส่ายหัวด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง
“เมื่อครู่นี้นายบอกว่าวิทยานิพนธ์นี้เป็นของศาสตราจารย์ฝูใช่ไหม?’’
“ใช่’’แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร ต้วนหยางก็ได้ตอบอย่างรวดเร็ว
ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของชายหนุ่มแซ่จางก็ยิ่งฉายให้เห็นถึงความผิดหวังที่เพิ่มมากขึ้นก่อนถอนหายใจยาวออกมาในที่สุด
“เฮ้อ...เดิมทีฉันต้องการที่จะอ่านวิทยานิพนธ์ของเขาและช่วยแก้ไขเล็กน้อยแต่หลังจากที่ฉันได้อ่านแล้ว ฉันก็รู้เลยว่างานเขียนของเขาอันนี้มันห่วยสุดๆไปเลยล่ะ เกรงว่าหากจะแก้ไข...ลบทิ้งแล้วเขียนซะใหม่ยังจะดีกว่าอีก!’’
วิทยานิพนธ์ของศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์?
เพียงกวาดตามองครั้งหนึ่ง...ก็รู้แล้วว่ามันไม่เหมาะสมกับเกียรตินี้แม้แต่น้อย!