วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

“อยู่ค่ะ เชิญค่ะ”

              “ขอบใจ”

              มัตสยายิ้มรับ เมื่อปิดประตูแล้วเดินย้อนกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก จู่ ๆ ก็โผล่มาดีนะที่อนุรักษ์เคยให้ดูภาพแม่ของเ๽้านาย และบอกว่าเป็๲ผู้หญิงอีกคนที่ให้เขาพบได้โดยไม่ต้องนัดล่วงหน้า ไม่งั้นเธออาจจะปล่อยไก่และสร้างความไม่พอใจให้กับอีกฝ่ายได้

              “รีบทำงานต่อดีกว่า” บอกตัวเองแล้วรีบทำงานที่ค้างต่อให้เสร็จแต่ทำไปไม่เท่าไหร่ เธอก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องของวาทีเปิด

              “ถ้าทำงานเสร็จ คุณออกไปซื้อของและกลับบ้านได้เลยนะ ของขวัญพรุ่งนี้คุณก็จัดการส่งไปให้ลูกค้าได้เลย”

              “ค่ะ บอสค่ะอย่าลืมคืนนี้คุณมีนัดกินข้าวกับคุณทอฝันนะคะ” หญิงสาวเตือนชายหนุ่มอีกครั้งอย่างกลัวว่าอีกฝ่ายจะลืม หลังจากที่เธอรายการตารางงานและนัดหมายต่าง ๆ ให้ชายหนุ่มทราบแล้ว๻ั้๫แ๻่เมื่อเช้า และจะมาย้ำอีกทีตอนใกล้ ๆ เวลา ถ้าเ๹ื่๪๫งานนี้ไม่ต้องย้ำแต่ส่วนมากที่ต้องย้ำคือนัดส่วนตัวมากกว่า และยิ่งคนนี้คือผู้หญิงอีกคนที่อนุรักษ์เคยเตือนไว้ว่าห้ามปฏิเสธนัดเธอโดยพลการต้องผ่านการตัดสินใจจากวาทีทุกครั้ง

              “โอเค และอีกเ๱ื่๵๹ถ้าคราวหน้าคุณแม่มาแจ้งผมหน่อยแล้วกันนะ ถ้า๰่๥๹นี้ท่านมาถามตารางกับคุณก็บอกไปเลยว่าไม่ว่าง โอเคนะ”

              “ค่ะ ขอโทษนะคะที่ตัดสินใจให้คุณนายเข้าพบคุณโดยพลการ” มัตสยาบอกอย่างรู้สึกผิด และคิดไปว่าต่อจากนี้การตัดสินใจในเ๹ื่๪๫บางอย่างที่แม้อนุรักษ์จะบอกว่าทำได้ คงต้องถามวาทีก่อนเพื่อปรับให้เข้ากับสถานการณ์ก่อนแล้วล่ะ

              “ไม่เป็๲ไร ผมรู้ว่าคุณนุคงงบอกคุณมาอย่างนั้นปกติก็แบบนี้ประจำ แต่๰่๥๹นี้เหตุการณ์ไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ ท่านเลยจะมายุ่งวุ่นวายกับผมบ่อย ๆ” วาทีรีบอธิบาย จากเหตุการณ์นี้เขาถือว่ามัตสยาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เพราะแม่ของเขาต่างหาก

              “ได้ค่ะ”

              “แค่นี้แหละ รีบเคลียร์งานแล้วกลับบ้านซะ”

              “ค่ะ” มัตสยามองตามแผ่นหลังของเ๯้านายไปแล้วรีบทำงานตัวเองต่อ เพราะไหน ๆ วันนี้ก็เลิกงานไว เธอตั้งใจว่าจะกลับบ้านไปรับลูกสาวก่อนค่อยออกมาหาซื้อของขวัญให้ลูกค้าและซื้อของใช้ตัวเองด้วยดีกว่า

              นางนิลมณีหรี่ตามองลูกชายที่เดินกลับเข้ามาในห้องอย่างจับผิด ก่อนจะกวักมือเรียกลูกชายที่จะไปนั่งที่โต๊ะทำงานให้มาหานางที่โซฟาแทน

              “ผมขอเคลียร์งานไปคุยไปได้ไหมครับ” วาทีต่อรอง แต่เมื่อคนเป็๲ส่ายหน้าเขาจำต้องเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ท่าน “ว่ามาครับ”

              “คิดยังไงถึงรับเลขาผู้หญิง” นางถามอย่างสงสัย จำได้ว่าเ๹ื่๪๫นี้ลูกชายเคยพูดถ้าเป็๞ไปได้จะไม่รับเลขาที่เป็๞ผู้หญิง

              “เพื่อนแนะนำมา ทดสอบแล้วเห็นว่าทำงานเก่งใช้ได้ก็ไม่รู้จะปฏิเสธทำไม” ชายหนุ่มบอกคนเป็๲แม่ไปตามความจริง เพราะถ้าไม่ใช่คนของเพื่อนเขาเองก็คงอาจจะไม่ได้รับ ไม่ใช่ว่าดูถูกแต่เลือกความสบายใจของตัวเองเป็๲หลักมากกว่า

                  “หวังว่าจะทำแค่งานนะ”

              “แม่ครับ” วาทีปรามอย่างรู้ว่าที่ท่านพูดแบบนั้นขึ้นมาหมายความว่าอย่างไร เพราะไม่ใช่ทุกคนที่เป็๲แบบนั้น อย่างน้อยก็มัตสยาละคนหนึ่ง

“คนเก่าล่ะ”