(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 79 แอปส่งอาหารของประธานวรชัย

กล่าวถึงเอลริคและวิเวียร์ แม้ทั้งสองจะดูไฟลนก้น แต่ก็คงไม่หนักหนาเท่ากับชายคนหนึ่งที่กำลังร้อนรุ่มดุจไฟเผาอยู่ในตอนนี้ ซึ่งคนๆ นั้นก็คือ อาจารย์อมร ที่ได้ขโมย Source Code แอปส่งอาหารจากพีท มาให้กับประธานวรชัยนั่นเอง

ย้อนกลับไปหลายวันก่อนหรือก็คือวันที่อาจารย์อมรได้ตัดสินใจจบอาชีพการเป็นอาจารย์ของตัวเองด้วยการขโมยโปรเจกต์จบของพีท ทางด้านของอาจารย์อมรก็ได้ทำการคัดลอก Source Code และ วิทยานิพนธ์ของพีทมาจนหมด

เขารีบกุลีกุจอจัดกแจงลบหลักฐานทั้งหมด เพื่อที่จะย้ายไปทำงานกับประธานวรชัย เจ้าของบริษัท วิคตอรี บริษัทยักษ์ใหญ่ในจังหวัดธาราบุรี

ซึ่งทันทีที่อาจารย์อมรได้ไปถึงบริษัทของประธานวรชัย ประธานเฒ่าก็พลันต้อนรับอาจารย์อมรเป็นอย่างดี ทั้งสองได้พูดคุยกันถึงเป้าหมายอยู่หลายเรื่อง ก่อนที่จะวกกลับเข้าถึงเนื้อหาของแอปพลิเคชันส่งอาหาร

ประธานวรชัยได้เรียกทีมโปรแกรมเมอร์ในบริษัทของตัวเองเข้ามาร่วมประชุมนี้ ก่อนจะให้อาจารย์อมรได้เปิด วิดีโอพรีเซ็นโปรเจกต์ของพีทให้กับเหล่าโปรแกรมเมอร์ในห้องได้รับฟัง

แต่ละคนก็มีท่าทีที่แตกตื่นกันต่างออกไป บางคนไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กมหาลัยจะมีแนวความคิดที่สุดยอดมากๆ แต่ก็มีอีกไม่น้อยที่รู้สึกไม่ดีที่ต้องมาขโมยโปรเจกต์ของเด็กนักศึกษาคนหนึ่ง

“ฉันจะก่อตั้งบริษัทใหม่ ชื่อว่า Fast Food โดยจะให้อาจารย์อมร เป็นผู้บริหารทีมเทคโนโลยีนี้ มีใครคัดค้านอะไรไหม” คำสั่งของประธานวรชัย นั้นเด็ดขาดและเฉียบคม ที่ได้มาจากประสบการณ์การทำงานมาไม่ต่ำกว่าหลายสิบปี

การตัดสินใจคือจุดแข็งของประธานวรชัยมาจนถึงทุกวันนี้ เขาเล็งเห็นศักยภาพในแอปพลิเคชันส่งอาหารของพีท แม้จะไม่ชอบใจที่ต้องไปขโมยความคิดของเด็กน้อยที่ตนเองไม่ชอบขี้หน้า

แต่ในโลกธุรกิจมันก็แบบนี้ ใครดีใครได้ ใครเหนือกว่าย่อมเป็นฝ่ายชนะ…ในวันต่อมาอาจารย์อมรที่ได้ย้ายเข้ามาทำงานกับประธานวรชัย ก็เริ่มแจกจ่ายวิทยานิพนธ์ของพีท ให้กับเหล่าทีมโปรแกรมเมอร์ ที่เข้าร่วมโปรเจกต์นี้ด้วย

ทุกคนต่างช่วยกันทำความเข้าใจกับ Flow Chart ของพีท หรือแผนภูมิต้นไม้ ที่แสดงถึงหลักการของแอปพลิเคชัน

พวกเขาใช้เวลาตลอดทั้งวัน ในที่สุดก็พลันเข้าใจแผนภูมิของแอปพลิเคชันทั้งหมดและจากตรงนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะเริ่มติดตั้ง Source Code ที่ได้มา ลงสู่เซอร์เวอร์ของพวกเขาที่ได้ตระเตรียมกันเอาไว้

แน่นอน Source Code ที่คัดลอกมาอย่างสมบูรณ์มันไม่มีข้อบกพร่องใดๆ เกิดขึ้นเลย ทุกอย่างล้วน รันและทำงานได้อย่างสมบูรณ์ พวกเขาได้ทดลองจำลองการสั่งอาหารในเซอร์เวอร์จำลองและสุดท้ายมันก็ทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ

จนประธานวรชัยอดที่จะตื่นเต้นดีใจกับสิ่งนี้ไม่ได้เลย…และเมื่อรู้ว่าแอปพลิเคชันพร้อมที่จะใช้งานแล้ว ประธานเฒ่าก็ไม่รอช้า

เขารีบติดต่อหาพาร์ตเนอร์เพื่อร่วมทุนในทันที ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเก่า เพื่อนแก่ เขาต่างนำเสนอแอปพลิเคชันที่จะเป็นอนาคตของประเทศไทยอย่างสุดความสามารถ จนกระทั่งมีผู้ร่วมทุนไม่ต่ำกว่าหลายสิบล้านบาท

ทุกอย่างนี้มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่วัน เหล่าผู้ร่วมทุนของแอปพลิเคชัน Fast Food ก็ได้เข้ามาชมดูการใช้งานของแอปพลิเคชันส่งอาหารกันอย่างคับคั่ง

มีการจัดเลี้ยงต้อนรับกันอย่างคึกคักและอบอุ่น ทุกคนต่างยิ้มแย้มที่ได้เห็นอนาคตที่กำลังจะไปได้สวยของพวกเขา

“ยินดีต้อนรับทุกท่าน วันนี้ผมขอเสนอแอปพลิเคชันเปลี่ยนวงการอาหารของประเทศไทย Fast Food!!” ประธานวรชัยขึ้นไปยืนด้านบนเวที โดยมีผู้ร่วมทุนนั่งปรบมือด้วยความหวังว่าพวกเขาจะรวยกันแล้วอยู่เบื้องล่าง

โดยด้านหน้ามีหน้าจอขนาดใหญ่ที่กำลัง ฉายการทดลองแอปพลิเคชัน ที่แทบจะไม่ได้เปลี่ยนไปจากโปรเจกต์ของพีทเลยสักนิด นอกจากโลโก้และธีมสีของแอป

พรึ่บ~!

หน้าจอแอปพลิเคชันที่ฉายผ่านหน้าจอขนาดยักษ์ได้ถูกเปิดขึ้น ดนตรีในงานพาชวนให้ตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความคาดหวัง จากกลุ่มผู้ร่วมทุน

“นี้คือหน้าจอหลัก การทำงานของมันเพียงแค่ผู้ใช้อยากจะทานอะไรก็กดเข้าไปที่ร้านนี้ ผ่านช่องทางมือถือบนแอปพลิเคชัน หรือจะใช้งานผ่านเว็บไซต์ก็ได้ทั้งนั้น แล้วเมื่อเลือกร้านได้แล้ว ก็เลือกที่เมนูอาหาร…เพียงเท่านี้ก็เรียบร้อย” การสาธิตการใช้งานเป็นไปอย่างราบรื่น ผู้ร่วมทุนที่ได้มาเห็นความยอดเยี่ยมของแอปพลิเคชัน ต่างตาลุกวาว

บางคนถึงขั้นเสนอขอเพิ่มทุนเข้าไปอีกหลายล้านเลยทีเดียว แต่ก็มีบางส่วนที่เอะใจบางอย่างขึ้นมา “แอปพลิเคชันส่งอาหาร นี้ไม่ได้ก๊อปมาจากใครใช่ไหม?” หนึ่งในผู้ร่วมทุนคนหนึ่งยกมือถาม

หน้าตาของอาจารย์อมรเริ่มเปลี่ยนสีไปในทันที แต่สำหรับเสือเฒ่าอย่างประธานวรชัย มีหรือจะแตกตื่นไปกับเรื่องพวกนี้

“ก๊อปอะไรกัน? บุคลากรของเราคืออาจารย์อมร อาจารย์จากมหาวิทยาลัยธาราบุรีที่เชี่ยวชาญด้านการเขียนแอปพลิเคชันมากที่สุดคนหนึ่งของคณะเชียวนะ” ประธานวรชัยรีบเข้าไปพูดคุยกับหนึ่งในผู้ร่วมทุน ที่ยกมือถาม

“ประธานวรชัยเราก็รู้จักกันมานาน มีอะไรก็พูดกันมาตรงๆ เถอะ คุณขโมยผลงานมาจากเด็กมหาลัยใช่หรือไม่” ครั้งนี้ผู้ร่วมทุนคนดังกล่าวเริ่ม ไม่ถ้อยทีถ้อยอาศัยอีกแล้ว

เขาสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของแอปพลิเคชัน นี้ได้ตั้งแต่ตอนที่อาจารย์อมร นำเสนอการใช้งานแอปพลิเคชันแล้ว ซึ่งตรงที่ผู้ร่วมทุนคนนี้สังเกตได้ก็คือ หน้าร้านค้าไก่ทอด Chicky CPF นั่นเอง

นี้คือร้านไก่ทอดที่ผู้ร่วมทุนคนนี้รู้จักและเคยว่าจ้างมาจัดงานเลี้ยงที่บริษัทของตน…ใช่แล้ว ผู้ร่วมทุนที่ว่านี้ก็คือ ลุงเจ้าของโรงงานที่พีทเคยไปจัดเลี้ยงเมื่อสมัยตอนที่เขาเปิดร้านแรกๆ นั่นเอง

ลุงเจ้าของโรงงานแม้จะไม่ได้ติดตามหรือติดต่อกับพีทอีกเลย หลังจากนั้น แต่กระนั้นลุงเจ้าของโรงงานที่มักจะใส่ใจกับบรรดาพนักงานของตนมีหรือจะไม่รู้ความเป็นมาของครอบครัวพนักงานในโรงงานของตน

ยังจำเจ้ที่เคยได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นในงานเลี้ยงปีใหม่ที่ผ่านมาได้ไหม พนักงานคนนี้เหมือนเป็นตัวแม่ของโรงงานที่มักจะมีเรื่องมาพูดคุยกับลุงเจ้าของโรงงานหรือคนอื่นๆ ในโรงงานเป็นประจำ

เธอนั้นได้พูดถึงเรื่องของสามีตัวเอง ที่เป็นหัวหน้าวินมอเตอร์ไซต์ ที่ในปัจจุบันนี้มีรายได้มาจุนเจือครอบครัวมากขึ้นจากการไปเป็นไรเดอร์ส่งอาหารให้กับแอปพลิเคชันหนึ่ง ซึ่งลุงเจ้าของโรงงานก็รู้มาว่าคือ พีท นักศึกษาที่ตนเองเคยว่าจ้างให้มาแจกไก่ทอดในงานเลี้ยงนั่นเอง

ในตอนแรกลุงเจ้าของโรงงานที่ตอบรับร่วมลงทุนกับประธานวรชัย ก็นึกว่าแอปพลิเคชันส่งอาหารนี้เป็นของนักศึกษาหนุ่มที่ตนเองเอ็นดู พลางคิดว่าประธานวรชัยก็ได้เล็งเห็นถึงความสามารถของเด็กคนนี้เหมือนกับตนเอง จึงได้ตอบรับคำเชิญและตกปากรับคำว่าจะร่วมลงทุน

แต่ทว่าพอได้มาดูงานในวันนี้ เขากลับไม่เห็นเด็กนักศึกษาหรือพีทในงานเลย และมันยิ่งทำให้ลุงเจ้าของโรงงานตงิดใจเข้าไปใหญ่ก็คือ การนำเสนอไม่มีการพูดถึงพีทเลยแม้แต่น้อย

ด้วยสัญชาตญาณประกอบกับสิ่งที่ตัวเองรับรู้มา มันก็ทำให้ลุงเจ้าของโรงงานเชื่อว่ามีบางอย่างผิดปกติ นอกจากตัวเองจะไม่ควรลงทุนกับกิจการนี้แล้ว ยังต้องรีบเตือนนักศึกษาที่ตัวเองเอ็นดูอีกด้วย

“พูดจาไร้สาระ ถ้าคุณคิดที่จะถอนตัวจากการลงทุนนี้ ก็ถอนตัวไปเถอะ…อย่าพูดชักใบให้เรือเสียเลย…ส่งแขก” ประธานวรชัยไม่ตอบคำถามที่ลุงเจ้าของโรงงานถามตรงๆ เพียงแต่ใช้เล่ห์เหลี่ยมแสร้งทำเป็นไม่พอใจและให้คนของตัวเอง พาลุงเจ้าของโรงงานออกจากบริษัทของตนไปแบบเงียบๆ

ซึ่งลุงเจ้าของโรงงานก็ไม่คิดที่จะขัดขืน เพราะรู้ว่านักลงทุนที่เข้าร่วมกับประธานวรชัยล้วนมีธุรกิจพัวพันทั้งขาวและดำ จนแยกกันไม่ออก

หากตัวเองยังคงก่อเรื่องต่อไป โรงงานของตัวเองอาจถูกคนพวกนี้ร่วมหัวกัน กลั่นแกล้งตนเองได้

ลุงเจ้าของโรงงาน ก็ท่องโลกธุรกิจมามาก อะไรที่ควรหลบก็ควรหลบ เขาไม่ได้หนุ่มแน่นอีกแล้ว ที่จะไปเผชิญกับการห้ำหั่นกันทางธุรกิจ ดังนั้นจึงเลือกที่จะถอนตัวไปเงียบๆ แต่ถึงอย่างนั้นก่อนจะถอนตัวออกไป

เขาต้องเตือนนักศึกษาที่ตนเองให้ความเอ็นดูเสียก่อน…ลุงเจ้าของโรงงานได้กดเบอร์โทรไปหาพีท เพียงไม่นานพีทก็พลันรับสาย ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ

“สวัสดีครับคุณลุง สบายดีไหมครับ?” พี่ทักทายผ่านโทรศัพท์ “ดี แล้วพ่อหนุ่มล่ะ สบายดีไหม กิจการร้านไก่ทอดเป็นยังไงบ้าง ขายดีมากไหม?” ลุงเจ้าของโรงงาน ยังไม่วกเข้าเรื่องที่ต้องพูด แต่เลือกที่จะพูดจาหว่านล้อมให้พีทสบายใจลงก่อน

ซึ่งหลังจากผ่านการพูดคุยไปได้สักพัก ทางด้านของลุงเจ้าของโรงงานก็ได้เปลี่ยนโทนเสียงและเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง “พ่อหนุ่มตอนนี้เธอกำลังทำธุรกิจส่งอาหารอยู่ใช่ไหม พอดีลุงได้ยินมาจากพนักงานในโรงงาน ที่สามีของพวกเขาส่วนใหญ่เริ่มหางานพิเศษเพิ่ม”

“ใช่ครับ มันชื่อว่าแอปพลิเคชัน Easy Food อีกไม่นานนี้ก็จะขยายไปถึงแถวโรงงานของลุงแล้วครับ” พีทตอบกลับ พลางแอบดีใจเล็กน้อยที่อย่างน้อยๆ ลุงเจ้าของโรงงานก็ยังให้ความสำคัญกับตนเอง แม้ว่าช่วงนี้จะแทบขาดการติดต่อกันไปเลย

“แล้วเธอรู้จักประธานวรชัยไหม?” ลุงเจ้าของโรงงานไต่ถามถึงประธานวรชัย ซึ่งพีทก็ไม่ลังเลที่จะตอบไปตามความจริง ว่าเขานั้นมีปัญหากับประธานวรชัยอยู่จริงๆ จากการที่เขาได้ไปแลกเปลี่ยนความรู้กับประธานวรชัยในงานบรรยายที่มหาลัยของเขา

“งั้นก็แย่แล้ว เธอรู้ไหมประธานวรชัยกำลังขโมยแนวความคิดธุรกิจของเธออยู่ โดยกำลังจะเอาไปเปิดในชื่อว่า Fast Food” ลุงเจ้าของโรงงานบอกเล่าเรื่องที่ตนเอง ได้ไปที่บริษัทของประธานวรชัยในวันนี้ให้กับพีทได้ฟัง

พลางบอกเล่าเรื่องแอปพลิเคชัน ที่ดูสำเร็จเป็นรูปเป็นร่างแล้วให้กับพีท เพื่อที่จะเตือนให้พีทระวังเอาไว้ด้วย

“ขอบคุณครับคุณลุงที่เตือน ผมจะพยายามหาทางป้องกันให้ดีที่สุด” พีทตอบกลับ โดยพีทก็ได้คุยกับลุงเจ้าของโรงงานอีกสักพักใหญ่ๆ ก่อนที่สุดท้ายจะวางสายไป

ซึ่งเมื่อได้วางสายไปแล้ว ใบหน้าของพีทก็พลันยิ้มออกมา เฉกเช่นเดียวกับน้าผีที่เฝ้ารออยู่ในระบบ [ลุงคนนั้นเป็นคนดีนะ ยังไงก็หาทางตอบแทนลุงเขาสักหน่อย…ถึงแม้ว่าเราจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วก็ตาม] ผู้มีพระคุณในโลกทุกวันนี้นั้นหายาก ฉะนั้นน้าผีจึงอยากให้พีทรักษากัลยาณมิตรนี้เอาไว้

ส่วนเรื่องที่ประธานวรชัยและอาจารย์อมรร่วมมือกันขโมยแอปพลิเคชันของพีทไปเป็นของตัวเอง แน่นอนพีทนั้นรู้มาตั้งแต่ต้น

เขารู้ตั้งแต่ตอนที่คัดลอกไฟล์ รู้อีกด้วยว่าฝ่ายประธานวรชัยได้ทำการทดสอบมันที่เซอร์เวอร์จำลองของตัวเองไปแล้ว

และตัวเขากับน้าผี รวมไปถึงเอไอ.อัลฟ่า ก็รอช่วงเวลาที่อีกฝ่าย จะนำไฟล์ทั้งหมดไปติดตั้งยังเซอร์เวอร์จริงของตัวเอง เต็มแก่แล้ว!

ตัดกลับมาที่งานทดสอบแอปพลิเคชันที่จัดขึ้นที่บริษัทของประธานวรชัย หลังจากการจากไปของลุงเจ้าของโรงงาน ก็ทำให้ผู้ร่วมลงทุนอีก 1-2 คนที่ถอนตัวออกไปด้วยเพราะบางคนก็สนิทใจกับลุงเจ้าของโรงงานมากกว่า

แต่กระนั้นส่วนใหญ่แล้ว ผู้ร่วมลงทุนที่ยังอยู่ในงานอีกราว 5 คนก็เห็นพ้องต้องกันว่า พวกเขาเห็นดีเห็นงามกับธุรกิจนี้

“ประธานวรชัยคิดว่าจะเปิดให้บริการได้เร็วที่สุดเมื่อไร ในเมื่อระบบก็ดูสมบูรณ์ดีแบบนี้ ฉันว่าพวกเรารีบเปิดให้เร็วที่สุดจะดีกว่า ขืนชักช้าเราอาจทำกำไรได้ไม่มาก ถ้าพวกนักธุรกิจเงินถุงเงินถึงในกรุงเทพมาลอกเลียนแบบธุรกิจนี้ไป พวกเราจะโกยกำไรได้ไม่เต็มที่นะ” ผู้ร่วมทุนแต่ละคน รู้ศักยภาพของตัวเองดี พวกเขามีเงินลงทุนในหลัก สิบล้าน สบายๆ

แต่ถ้าต้องสู้กับสเกลที่ใหญ่กว่านั้นหลักร้อยล้านหรือพันล้าน พวกเขาคงสู้ไม่ได้แน่ๆ ฉะนั้นเพื่อที่จะทำให้ตัวเองได้กำไร พวกเขาจะต้องรีบชิงเปิดตัวบริการส่งอาหารนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อครองตลาดจนกว่าจะมีพวกนักธุรกิจที่เป็นเหมือนนักล่ามาลงสนามเดียวกัน

“ที่พูดมาก็ถูก ฉันเองก็คิดแบบเดียวกันว่าพวกเราควรจะรีบหน่อย เอาแบบนี้ฉันจะให้หัวหน้าอมร เอามันขึ้นระบบหลักเลยเป็นไง จะได้ทำอะไรได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นการรับสมัครร้านค้าหรือคนส่งอาหาร” ประธานวรชัยเองก็เห็นด้วยที่พวกเขาควรจะรีบ ดังนั้นพอประชุมกันเสร็จ

ก็มีคำสั่งให้อาจารย์อมรนำ Source Code ที่ปรับปรุงให้เป็นแอปพลิเคชัน Fast Food ทั้งหมดแล้ว ขึ้นเซอร์เวอร์หลัก เพื่อเตรียมตัวในขั้นต่อไปทันที!

[น้าผี ปลางับเหยื่อแล้ว…ลงมือเลยไหมครับ?!]

[รออะไรล่ะไอ้หนู…จัดการมันเลย]

พีทและน้าผีเห็นพ้องต้องกัน…ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะสั่ง เอไอ.อัลฟ่าให้ลงมือ!!

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy