บทที่ 1
ตอน โลกใหม่
"อาเม่า!คุ้มกันให้ที!"
ซื่อฝานพูดออกไมค์สั่งรองหัวหน้าทีมทุกคนในทีมฟังตามที่หัวหน้าทีมสั่ง
เสียงปืนดังสนั่นในหูฟังหน้าจอคอมตัวละครยิงโต้สกัดฝ่ายตรงข้ามไปมา "อาอวี่ นายอ้อมไปข้างหลังไปปลดะเิเลยเดี๋ยวคุ้มกันให้!"
ซื่อฝานสั่งรุ่นน้องมือไวในทีมก่อนจะหันปืนยิงฝ่ายตรงข้ามไว้พร้อมโยนะเิควันเข้าไปกลางวงศัตรู
"ได้ครับพี่!"อาอวี่ตบปากรับคำก่อนบังคับตัวละครให้ออกวิ่งไปทำตามแผน
"จีซัวนายอยู่บนดาดฟ้าใช่ไหม" ซื่อฝานถามผ่านไมค์
"ใช่ ทำไม"
ซัวคือหนึ่งในมือสไนเปอร์ที่เก่งที่สุดถ้าเทียบกับอีกสิบทีมยอดฮิตที่เหลือกว่าซื่อฝานจะได้ตัวเขามาร่วมทีมไม่ใช่เื่ง่ายเพื่อนชายคนสนิทคนนี้เป็เพื่อนในมหาลัยของเธอเองจีซัวเคยหลงมาชอบซื่อฝานครั้งหนึ่ง เขาถือว่าเป็คนที่ดูดี หล่อนิสัยดีเื่เล่นเกมหรือเื่เรียน ก็ได้ที่หนึ่งไม่เป็รองใครแต่เสียอยู่อย่างเขาไม่มีความเป็ผู้นำสักเท่าไรเื่นี้ซื่อฝานก็พอจะดูออกั้แ่แรกแล้วขนาดมาจีบเธอเขายังไม่กล้ามาด้วยตัวเองตรงๆไม่ต้องนับเื่การเป็หัวหน้าทีมหรอกแทบไม่เห็นแวว
"มีอะไร"จีซัวถามย้ำอย่างใจเย็น ทำให้ซื่อฝานกลับมาเพ่งสมาธิกับแผนการในเกมอีกครั้ง
"นายช่วยคุ้มกันให้อาอวี่ที"หญิงสาวรีบพูด "ทางนี้เดี๋ยวฉันกับอาเม่าล่อเป้าให้เอง"
จีซัวละสายตาจากหน้าจอคอมหันมองซื่อฝานอย่างไม่เห็นด้วยทันที
"เธอบ้าไปแล้ว"เขาเน้นเสียงใส่เธอ
"เวลานี้คนที่สำคัญที่สุดในเกมคืออาอวี่ไม่ใช่ฉัน ต่อให้ฉันตายแต่อาอวี่ทำสำเร็จทีมเราก็ชนะ" ซื่อฝานคลิกเม้ายิงขาของตัวละครฝ่ายศัตรูก่อนยิงหัวซ้ำ "แต่ถ้าอาอวี่ตายก็อย่าหวังว่าทีมเราจะได้ไปแข่งรอบต่อไปเลย"
จีซัวนะจีซัวนายอ่านแผนของฉันไม่ออกหรือไงในเมื่อแผนทั้งหมดที่วางกันมามันใช้ไม่ได้แล้วก็ต้องมีไหวพริบแก้สถานการณ์ตรงหน้าก่อนสิ
ซื่อฝานหันมองจีซัวนิ่งพร้อมคลิกเม้ายิงปืนกระสูนยิงโดนหัวทะลุตัวละของทีมตรงข้าม
จีซัวมองซื่อฝานจนต้องยอมสบสายตา "ฉันจะคุ้มกันอาอวี่ให้"
"ขอบใจ"หญิงสาวตอบก่อนจะทำหน้าที่หลอกล่อทีมตรงข้ามทันที
ซื่อฝานไม่สนใจว่าจีซัวจะโกรธหรือโมโหอะไรเพราะถ้าตัวเธอสนใจเขามากเกินไปอาจจะทำให้เขามีความหวังและตัวซื่อฝานเองคงไม่มีความเป็หัวหน้าทีมซักเท่าไรแล้ว
ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีอาเม่าถูกยิงกลางกะบาลล้มลงข้างตัวละครของซื่อฝานตอนนี้กลายเป็ว่าฝ่ายทีมของซื่อฝานกลับถูกยิงกดแทน
"อาอวี่นายปลดะเิได้หรือยัง" ซื่อฝานพูดใส่ไมค์พร้อมคลิกเม้ายิงสวน
"ใกล้แล้วใกล้แล้ว" เด็กหนุ่มกดปลดะเิบนคีย์บอร์ดพยายามที่จะไม่ให้กดพลาด
เม็ดเหงื่อไหลตามไรผมตัวละครของซื่อฝานแทบจะขยับไปไหนไม่ได้ด้วยซ้ำ เธอได้แต่รอจังหวะ สายตาคมเหลือบมองหลอดเืของตัวเองที่เหลืออยู่ห้าเปอร์เซ็นต์
"จีซัวทางนายเป็ยังไงบ้าง"
ชายหนุ่มตวัดเม้ากดยิงปืนสไนเปอร์หนึ่งที "ฉันโดนยิงกดไว้"
"อาอวี่เหลืออีกกี่เปอร์เซ็นต์กว่าจะปลดะเิได้"
"ห้าเปอร์เซ็นต์ครับ"ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็รีบกดคีย์บอร์ดนิ้วพันกันเป็ปม
ซื่อฝานพยักหน้า "ดี ทำให้ได้นะ"เพียงเสี้ยววินาทีซื่อฝานตัดสินใจโยนะเิลูกสุดท้ายนำล่องเปิดทางก่อนจะออกจากที่กำบังเล็งปืนยิงฝ่ายตรงข้ามไม่ยั้ง สองฝ่ายตอบโต้กันไม่คิดหลบ
ซื่อฝานเหลือบมองหลอดเืของตัวเอง
หนึ่งเปอร์เซ็นต์
หญิงสาวคลิกเม้ายิงะุนัดสุดท้ายเสียงยิงปืนในเกมดังสนั่นตัวละครของฝ่ายตรงข้ามล้มนอนตายและตัวละครของซื่อฝานก็เช่นกันหญิงสาวผ่อนลมหายใจเพราะคนที่โดนเธอยิงนั้นก็เป็หัวหน้าเหมือนกัน เขาเก่งใช่เล่น
ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีก่อนมีตัวอักษรสีทองเด้งขึ้นบนหน้าจอคอมว่า
YOU WIN!
ทุกคนในทีมต่างร้องดีใจยกใหญ่จนหญิงสาวหลุดยิ้มกว้างออกมาในที่สุดคนในทีมพากันไปรวมตัวกันที่ห้องครัวพร้อมเรียกหัวหน้าอย่างซื่อฝานไปด้วย
เธอกลับบอกไปว่า “ฉันต้องประเมินพวกนายก่อนว่าวันนี้นายเล่นเป็อย่างไงพลาดตรงไหนกันบ้างเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันตามไป”
ซื่อฝานเปิดไอแพตที่วางอยู่ข้างมือเพื่อจดรายละเอียดการซ้อมครั้งนี้ของแต่ละคนไว้ มือเรียวปัดหน้าจอไอแพตเพื่อเลือกหน้าต่างโปรแกรมทว่านิ้วของเธอดันกดพลาดไปเปิดโปรแกรมวาดภาพที่ตัวเองวาดคอมมิคค้างไว้
ภาพวาดคอมมิคในหน้าสุดท้ายของเื่นั้นเมื่อคืนซื่อฝานวาดถึงแค่หญิงชราตัวประกอบฉากที่ขาย
โคมกระดาษทว่าเวลานี้หญิงสาวกลับเพ่งมองหน้าตัวประกอบหญิงชราอย่างเหม่อลอย
แต่แล้วจู่ๆตัวละครประกอบฉากอย่างหญิงชราขายโคมดันยิ้มมุมปากให้เธอหญิงสาวขนลุกซู่แทบหยุดหายใจพลางมองหน้าจอไอแพตตาค้างยิ่งไปกว่านั้นเหนือศีรษะของหญิงชรายังมีบอลลูนคำพูดโผล่ขึ้นมาให้ซื่อฝานอ่านอีก
“ข้า้าเ้า...้าส่วนหนึ่งที่หายไปจิติญญาของข้า…เ้ากลับมาได้แล้ว...”
ซื่อฝานเลื่อนเก้าอี้ถอยหลังทันทีเมื่ออ่านจบปลายเท้าพลาดเตะขวดน้ำใต้โต๊ะที่ปิดฝาไม่สนิททำให้น้ำในขวดหกใส่ปลั๊กไฟเธอรู้สึกตัวได้ไม่ทันไร...ก็เกิดเื่ไม่คาดฝันขึ้นกระทันหัน!
ไฟทั้งห้องและทุกอย่างที่ใช้ไฟฟ้าดับทันทีจนจีซัวที่กำลังจะเดินไปเปิดประตูต้องหยุดชะงักก่อนจะร้องเรียกให้อาอวี่ไปดึงเบรกเกอร์ไฟลงกันไฟรั่วส่วนตัวเองก็วิ่งกลับไปหาซื่อฝานเผื่อว่าเธอมีอะไรจะให้ช่วย
ชายหนุ่มเปิดไฟฉายจากมือถือก่อนจะเห็นเธอนอนนิ่งอยู่ที่พื้นจีซัวรีบเข้าไปเช็คลมหายใจของซื่อฝานทันทีเขาหน้าซีดทำอะไรไม่ถูกทว่ายังดีที่ปากยังะโบอกคนในทีม
“ใครก็ได้โทรเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!ตอนนี้เลย!”
จีซัวพยายามกลั้นน้ำตาพร้อมอุ้มร่างบางออกจากที่เกิดเหตุทิ้งไว้เพียงไอแพตที่เปิดค้างไว้ตัวอักษรที่อยู่ในหน้าคอมมิคนั้นค่อยๆหายไปก่อนหน้าจอจะดับลง
“ยายเฒ่า!นั่งหลับเช่นนี้จะขายโคมอยู่หรือไม่?!”
ฝ่ามือเหี่ยวย่นป่ายมือสะเปะสะปะจนถูกสะกิดให้ตื่นจากหลับฝันกลางวัน
ซื่อฝานกระพริบตาถี่จนมองเห็นคนตรงหน้าได้...ไม่ชัด
“อยู่ใกล้ไป...ถอยห่างออกไปหน่อย”
“ถ้าถอยอีกนิดข้าก็ไปยืนอยู่กลางถนนแล้ว”
ซื่อฝานเพ่งสายตามองคนตรงหน้าที่กำลังถอยห่างตามที่ตนบอกจนมองเห็นคนผู้นั้นได้ชัดซื่อฝานนั่งนิ่งพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะเพราะสิ่งที่ตัวเองเห็นตรงหน้าไม่ว่าจะเป็ผู้คนสิ่งของหรือสถานที่กลับไม่ใช่สิ่งที่ตนเคยเห็นเป็ประจำทั่วไป
ที่ไหนเนี่ย!
88
