[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

ประกาศ เข้าสู่ช่วง 50 ตอนของเรื่องแล้ว ไรต์ของอนุญาตติดเหรียญนะครับ  อย่างเช่นเคย ไรต์จะติดแบบเว้นช่วงโดยเริ่มจากตอนที่ 50    ใน 1 วันไรต์จะลงนิยาย 4 ตอน ไรต์ขอติดเหรียญ 1 ตอน อีก 3 ตอนที่เหลืออ่านฟรีครับ ไรต์จะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกว่านิยายจบ  (หากคิดว่า 1 ตอนที่ติดเหรียญแพงไป ขอให้ลองมองมุมใหม่ คิดซะว่าซื้อนิยายของไรต์วันละ 2 บาทแต่ได้อ่าน 4 ตอน T^T )  

ขอขอบคุณทุกแรงสนับสนุนจากนักอ่านทุกท่าน 

—------------------------

บู้ม!

พลังเวทย์ 2 ปีระเบิดออกมาจากร่างหลังจากแอนเดอร์สันทำความเข้าใจเวทย์ระดับ 1 และ 2  ของสาขาผู้ถอนคำสาปได้ในเวลา 1 ปี จากการจดจำหนังสือทุกเล่มในห้องสมุดแล้วมาทำความเข้าใจต่อที่ห้องพักของเขานี้ แอนเดอร์สันพบว่าเวทย์ถอนคำสาปต่างจากเวทย์ธาตุต่างๆที่เขาศึกษามาก่อนหน้า ไม่ว่าจะเป็นธาตุดิน ธาตุน้ำ ธาตุลม ธาตุไฟ ธาตุสายฟ้า ธาตุน้ำแข็ง ธาตุแสง ธาตุไม้ ธาตุเหล่านี้กลับมีข้อจำกัด 1 อย่างที่เห็นได้อย่างชัดเจนเลยก็คือ เขาสามารถทำความเข้าใจเวทย์ระดับ 2 ที่อยู่ในขอบเขตของนักเวทย์ 101 ปีไปจนถึง 200 ปีได้ยากมาก 

ทุกครั้งที่เขาพยายามจะทำความเข้าใจมันพลังเวทย์ในร่างกายจะถูกส่งไปยังสมองเพื่อเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ ส่งผลให้เขาทำความเข้าใจเวทย์ระดับ 2 หรือสูงกว่าได้ยากมากๆ ทุกครั้งที่เขาทำความเข้าใจจะมีพลังเวทย์มาเกี่ยวข้องเสมอ หากพลังเวทย์ของเขายังคงอยู่ในขอบเขตนักเวทย์ 1 - 100 ปี เขาจะศึกษาเวทย์ระดับ 2 ได้เพียงไม่เกิน 2 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น นับว่าเป็นจำนวนที่น้อยมากๆ

แต่สำหรับเวทย์ถอนคำสาปกลับต่างกันกับเวทย์อื่นๆ แม้จะมีการแบ่งแยกระดับเวทย์ถอนคำสาปอย่างชัดเจนเหมือนเวทย์ที่เขาเคยศึกษา เวทย์ถอนคำสาปกลับไม่ใช้พลังเวทย์ในการทำความเข้าใจ เขาไม่จำเป็นต้องเสียพลังเวทย์ไปกับการอ่านหนังสือและทำความเข้าใจเวทย์ถอนคำสาป ส่งผลให้เขาสามารถใช้เวลา 1 ปีเต็มในการทำความเข้าใจเวทย์ระดับ 1 และ 2 ของสาขาผู้ถอนคำสาปโดยไม่ต้องหยุดพัก  หลังจากออกมาแสดงความดีใจกับการเป็นนักเวทย์ 99 ปีนี้เองนั้น แอนเดอร์สันก็ใช้การ์ดเร่งการเรียนรู้ใบสุดท้ายที่มีอยู่จากนั้นเขาจะเริ่มเดินทางเข้าสู่มิสเทอรี่เพื่อหาวิธีรับตั๋วและหาของขวัญให้กับพ่อของเขา

“ต่อเลยแล้วกัน”

เวลาสำหรับแอนเดอร์สันเริ่มมีค่า ในมิสเทอรี่เขาต้องเผื่อเวลาเดินหลงทางและถูกไล่ล่าจนต้องหลบซ่อนด้วย ดังนั้นเขาจึงบอกเวลามีค่าเพราะต้องมีเวลาที่เยอะเพื่อให้ตัวเองกลับมาทันวันเกิดของพ่อตัวเอง

—--------------------

“เอ หายไปไหนทำไมไม่เห็นหลายวันเลยล่ะ”

เจอรี่มองหาแอนเดอร์สันภายในห้องสมุด ที่นี่เป็นที่ประจำของนักเรียนปี 1 ที่ต้องเข้าและออกทุกวัน บางวันถึงขั้นต้องนอนภายในห้องแห่งนี้ อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับหายหน้าไป 2 วัน วันนี้ก็เป็นวันที่ 3 ที่เขาไม่เห็นแอนเดอร์สันจึงได้รีบตามหา ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ไม่ปกติปี 1 ของสาขาจะไม่เหลือเลยสักคนเพราะแอนเดอร์สันคือนักเรียนปี 1 เพียงคนเดียวของสาขาผู้ถอนคำสาป

“โอ๊ะ ที่แท้ก็มาลองคำสาปนี่เอง”

เจอรี่ถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางมองไปยังแอนเดอร์สันที่อยู่ภายในห้องเก็บอุปกรณ์ต้องสาป ทุกอย่างภายในห้องแห่งนี้เป็นวัตถุต้องสาปที่สามารถปลดปล่อยคำสาป 1 ดาวใส่ผู้ที่สัมผัสหรือเข้าไปอาณาเขตของมันได้ ทันทีที่เห็นแอนเดอร์สันกำลังเขียนวงเวทย์กลางอากาศเพื่อลบคำสาปออกจากตัวเองเขาจึงยืนมองเพราะอยากรู้ว่าแอนเดอร์สันสามารถถอนคำสาประดับ 1 ได้กี่คำสาปจาก 3 วันที่ได้เรียนไป

“เดี๋ยว แบบนี้มันไม่น่าเป็นไปได้”

“เดี๋ยวก่อน”

“เดี๋ยวนะ”

เจอรี่เบิกตากว้าง คำสาปที่ปรากฎบนร่างของแอนเดอร์สันจนทำให้มีไอพลังงานสีม่วงและสีดำกระจายออกมาทุกๆ 1 นาทีถูกกำจัดทิ้งไปด้วยวงเวทย์ที่แอนเดอร์สันใช้งาน ทุกครั้งที่ร่างของเขาปรากฎออร่าของคำสาป มันจะถูกทำลายอย่างรวดเร็วด้วยเวทย์ถอนคำสาปที่แอนเดอร์สันใช้งาน จากเดิมควรจะศึกษาเวทย์ถอนคำสาปได้ไม่เกิน 3 บทในเวลาเพียง 3 วัน แอนเดอร์สันกลับกำลังเดินจับคำสาปมากมายที่อยู่ในห้องแห่งนี้จนเขาถึงขั้นอ้าปากกว้าง ไม่คิดไม่ฝันว่าแอนเดอร์สันจะสามารถเข้าใจเวทย์ถอนคำสาปได้เร็วขนาดนี้ กระทั่งคำสาประดับ 1 ที่สาขาเก็บเอาไว้ถูกสัมผัสจนหมด แอนเดอร์สันก็ได้เดินออกมาจากขอบเขตคำสาปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“แอนเดอร์สัน อย่าบอกนะว่านายเข้าใจเวทย์ถอนคำสาประดับ 1 ทั้งหมดแล้ว”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว”

ท่าทางตะลึงงันปรากฎออกมาจากเจอรี่ เขาต้องใช้เวลาเป็นปีถึงจะเรียนรู้ได้ทั้งหมด ตอนนี้แอนเดอร์สันใช้เวลาเพียง 3 วันเท่านั้น ส่งผลให้เขาตะลึงงันไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เห็น

“นายทำยังไงถึงได้แยกแยะคำสาปได้กัน นายทำยังไงถึงรู้ว่าตัวเองจะต้องใช้เวทย์ถอนคำสาปแบบไหน”

การจะถอนคำสาปได้ ผู้ใช้จะต้องรู้เรื่องคำสาป ในหนังสือของห้องสมุดมีเพียงแค่คำอธิบายคำสาปที่เวทย์ถอนคำสาปใช้งานได้ เขาจึงสงสัยว่าแอนเดอร์สันรู้ได้อย่างไรว่าคำสาปที่สัมผัสภายในห้องแห่งนี้ต้องใช้เวทย์ถอนคำสาปแบบไหนในการลบล้าง เป็นไปได้ยากที่เขาจะอ่านจากหนังสือแล้วทำได้ 

“ผมรู้จักคำสาปครับ เลยรู้ว่าต้องใช้เวทย์ถอนคำสาปแบบไหน”

แอนเดอร์สันฉีกยิ้มให้กับรุ่นพี่ จากนั้นเขาก็ขอตัวก่อน เวทย์ตรวจสอบเขายังไม่อยากเล่าให้ใครฟัง เนื่องจากว่ามันเป็นเวทย์ที่หาได้ยาก การจะครอบครองเวทย์ตรวจสอบได้ต้องเสียเงินไปมากมายเพื่อให้ได้มัน แม้จะเป็นตระกูลใหญ่ก็ตาม ผู้ที่สามารถใช้เวทย์ตรวจสอบได้ก็มีน้อย ไม่ใช่แค่มีเงินเท่านั้นจะเรียนได้ ต้องเป็นผู้ที่เหมาะกับมันด้วยถึงจะใช้งาน หากมีคนรู้ว่าเขาสามารถใช้เวทย์ตรวจสอบได้นั้น ศัตรูอาจจะระวังตัวจากเขามากยิ่งขึ้น

ซึ่งการที่เขาสามารถใช้เวทย์ถอนคำสาปได้ทั้งที่พึ่งเคยเห็นและสัมผัสคำสาปครั้งแรกนั้นเป็นเพราะว่าเวทย์ตรวจสอบบอกชื่อคำสาปที่เขาสัมผัส ตัวของเขาเพียงแค่ใช้เวทย์ห้องสมุดโซโลม่อนดึงชื่อคำสาปและวิธีถอนคำสาปออกมาทำตามเท่านั้น เพียงเท่านี้เขาก็สามารถถอนคำสาปที่พึ่งเห็นได้แล้ว 

“ได้เวลาแล้วสินะ หวังว่าพลังเวทย์ 101 ปีจะเอาตัวรอดได้”

แอนเดอร์สันเดินกลับมายังห้องจากนั้นเขาก็ร่ายเวทย์เกสรแห่งการเยียวยาใส่ร่างกายเพื่อฟื้นฟูอาการจากการถูกโจมตีด้วยคำสาประดับ 1 แล้วล้มตัวลงนอน พรุ่งนี้เช้าเขาจะเดินทางไปมิสเทอรี่เพื่อไล่ล่าความแข็งแกร่งของตนเอง ตอนนี้เขาพร้อมแล้วกับการเผชิญหน้ากับนักเวทย์หลากหลายรูปแบบ

สำหรับการทำความเข้าใจเวทย์ของเขานั้น ทุกธาตุยังคงอยู่ในขอบเขตเวทย์ระดับ 1 สำหรับเวทย์ระดับ 2 เขายังไม่ศึกษามันเพราะคิดว่าการใช้การ์ดเร่งความรู้จะมีผลดีกว่าศึกษาแบบปกติ ด้วยความสามารของฉายาผู้ใช้สายลมและฉายาเจ้าแห่งพืชพรรณทำให้ตัวของเขาสามารถสร้างพลังโจมตีในระดับนักเวทย์ 200 ปีได้แล้ว จึงยังไม่ศึกษา

ติ๊ง!

โทรศัพท์ที่ไม่เคยมีใครโทรหาส่งเสียงแจ้งเตือนดัง แอนเดอร์สันจึงเปิดดูว่าใครกันที่โทรหา ปรากฎว่าเบอร์ๆนี้เป็นเบอร์ลุงพ่อบ้านเขาจึงเปิดอ่านข้อความก่อนจะเดินไปหน้าวิทยาลัย เนื่องจากว่าลุงของเขาส่งบางอย่างมาให้เพื่อช่วยเขาในการเรียน

“ลุงพ่อบ้านสวัสดีครับ”

“สวัสดีนายน้อยแอนเดอร์สัน การเรียนเป็นอย่างไรบ้างครับ”

“สนุกดีครับ หลังจากเลือกสาขาแล้วผมรู้สึกว่ามันมีการเปลี่ยนแปลงนิดๆ”

“ยินดีกับนายน้อยด้วยนะครับ สำหรับเรื่องที่ผมมาหานั้นเพราะท่านผู้นำตระกูลให้ผมมาส่งสิ่งนี้ให้กับนายน้อย”

“มันคืออะไรเหรอครับ”

“เห็นบอกว่าเป็นอุปกรณ์ที่จะทำให้มีโอกาสสูงขึ้นในการเอาชีวิตรอด หากนายน้อยเดินทางเข้าสู่มิสเทอรี่”

แอนเดอร์สันรับกล่องสีดำขนาด 1 ลูกบาศก์เมตรจากลุงพ่อบ้าน จากนั้นเขาก็ถามถึงตระกูลเกี่ยวกับปัญหาที่เผชิญหน้า การถูกตัดขาดการค้าและถูกฉีกสัญญาซื้อขายเกี่ยวกับยารักษา ต่อให้เวทย์สวนพฤกษาจะกลับมาใช้งานได้ปกติแล้วก็ตาม หากไม่สามารถนำยาเข้าสู่ตลาดได้พวกเขาก็ยังคงถือว่าประสบปัญหาเช่นเดิม

“นายน้อยไม่ต้องเป็นห่วงครับ ต่อให้เราจะถูกกีดกั้นแต่ยาของเรามีสูตรเฉพาะ เราไม่ได้ขายให้เพียงแค่สหพันธ์โคเวียเท่านั้น สหพันธ์อื่นยังต้องการยาของเราเช่นกัน”

“แสดงว่าเขียนสัญญาฉบับใหม่กับผู้ต้องการยาของเราได้แล้ว”

“ใช่แล้วครับ คุณท่านส่งคนไปยังสหพันธ์ใกล้เคียงเพื่อติดต่อเรื่องยา ตอนนี้ดำเนินการไปได้ด้วยดี แม้เราจะขายยาไม่ได้สมุนไพรที่เราปลูกเอาไว้ก็คุณภาพสูง”

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

“เดินทางปลอดภัยครับ นายน้อย ผมมีบางอย่างอยากจะเตือนท่าน”

“มีอะไรเหรอครับ” แอนเดอร์สันที่กำลังจะกลับเข้าไปในวิทยาลัยหันมองลุงพ่อบ้าน

“อย่าบอกใครนะครับว่าท่านจะเดินทางไปไหน ยิ่งเป็นกำหนดการเข้าสู่มิสเทอรี่อย่าให้ใครรู้”

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ”

แอนเดอร์สันกล่าวขอบคุณพ่อบ้าน อย่างไรก็ตามคำเตือนที่ลุงพ่อบ้านเตือนเขาไม่สามารถทำตามได้ เนื่องจากหูและตาเหล่าคนที่จ้องจะเล่นงานเขามีมากเกินไป ต่อให้เขาจะปลอมตัวพวกมันก็ต้องรู้เช่นเดิม ถึงอย่างนั้นมันกลับให้ผลดีกับตัวของเขา ด้วยการถูกจับตามองจากคนมากมายเขาสามารถหาตั๋วได้จากมัน

“นี่ ช่วงนี้อย่าพยายามออกไปจากวิทยาลัยนะ”

“มีอะไร”

“งานกีฬาประจำวิทยาลัยจะจัดขึ้นแล้ว ปีนี้ครบกำหนด 3 ปีที่วิทยาลัยทั้ง 5 จะต้องนำนักเรียนไปแข่งขันกัน”

แอนเดอร์สันที่กำลังเดินผ่านลานกว้างได้ยินเสียงนักเรียนคุยเรื่องน่าสนใจ เขาจึงหยุดเท้าแล้วเงี่ยหูฟัง

“เฮ่ย จริงดิ ไม่คิดว่ามันจะตรงกับช่วงที่เราอยู่ปี 1 งั้นหมายความว่าถ้าเราอยู่ปี 4 เราก็มีโอกาสเป็นตัวแทนวิทยาลัยไปแข่งสินะ”

“ใช่ แต่ปีนี้เห็นว่านักเรียนที่จะได้เป็นตัวแทนไม่ได้มีเพียงแค่ปี 4 นักเรียนปี 3 ที่มีความสามารถก็เยอะเช่นกัน ดังนั้นแกอย่าออกไปไหนช่วงนี้เพราะทางวิทยาลัยกำลังจะจัดงานกีฬาประจำวิทยาลัยเพื่อหาตัวแทนไปแข่งช่วงใกล้ปิดเทอม”

“เฮ่ย แสดงว่าจะมีงานประลองเกิดขึ้นสินะ แบบนี้ก็เยี่ยมเลยจะได้รู้ด้วยว่าปีสูงเขาต่อสู้กันอย่างไร”

แอนเดอร์สันก้าวเดินต่อไปหลังจากเขารู้ว่าอีก 1 เดือนข้างหน้าจะมีการแข่งขันหาตัวแทนของวิทยาลัยไปแข่งกับวิทยาลัยอื่น ภายในใจของเขารู้สึกตื่นเต้นเพราะงานนี้เป็นอีกงานที่เขาจะพลาดไม่ได้ งานกีฬาวิทยาลัยเขาสามารถหาตั๋วกับมันได้ แล้วงานกีฬาที่รวมวิทยาลัยทั้ง 5 มาแข่งกันเขาก็สามารถหาตั๋วกับมันได้เช่นกัน ดังนั้นเขาจะไม่พลาดโอกาสในการหาตั๋วจำนวนมากแบบนี้

“จากเวลา งานกีฬาประจำวิทยาลัยจัดขึ้นก่อนวันเกิดของผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยน งั้นเรามีเวลาแค่ 45 วันในมิสเทอรี่สินะ”

ประตูห้องถูกล็อกกลอน จากนั้นแอนเดอร์สันก็เปิดฝากล่องมองจ้องเข้าไปดูว่าลุงนอธส่งอะไรมาให้บ้าง ทันทีที่เขาเปิดฝากล้องเขาก็เห็นชุดเกราะวางอยู่ด้านใน มันเป็นสิ่งที่เขาต้องการมากในการล่า

“ขอบคุณครับลุง”

หมวกเกราะมีเวทย์ลมติดตั้งเอาไว้ 1 บท ชุดเกราะช่วงลำตัวมีเวทย์ป้องกัน ปลอกแขนทั้งสองข้าง กางเกง รองเท้า ถุงมือ ล้วนมีเวทย์ทั้งหมด แล้วยังมีมีดจำนวน 2 เล่มใส่เวทย์สายลมเสริมการโจมตีเอาไว้ สร้างความรู้สึกสุขใจให้กับแอนเดอร์สันไม่น้อย ทันใดนั้นเขาก็เริ่มแสดงท่าทางดีใจมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก หลังจากมองเห็นสิ่งที่มีราคาสูงส่งมาด้วย

“แหวนมิติขนาด 10 ลูกบาศก์เมตร”