คฤหาสน์หรูสองชั้นหลังงามดูเหมือนจะจมลงสู่ห้วงแห่งความเงียบสงบอันลึกซึ้งอีกครั้ง หลังจากเสียงเครื่องยนต์รถของภพแล่นลับหายออกไปจากประตูรั้วเหล็กดัดบานกว้าง การเดินทางไปติดต่องานต่างประเทศกะทันหันเป็เวลาหลายสัปดาห์ของสามีทำให้แพรพิมพ์ต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวที่เธอเคยชิน ทว่าในครั้งนี้ ความอ้างว้างในบ้านหลังใหญ่กลับมีมิติที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เพราะภายใต้ชายคาเดียวกันแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงเธออยู่เพียงลำพังอีกต่อไป แต่ยังมี ภัทร์ น้องชายแท้ๆ ของสามีอาศัยอยู่ด้วย
ในยามค่ำคืนที่ลมพัดหวีดหวิว แพรพิมพ์มักจะนั่งอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่นสลัว กวาดสายตามองกรอบรูปแต่งงานบานใหญ่บนผนัง ภาพของเธากับภพในวันวิวาห์ที่เคยอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทว่าลึกลงไปในอก แพรพิมพ์ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า่ปีหลังๆ มานี้ ภพทุ่มเทเวลาเกือบทั้งหมดให้กับการสร้างฐานะและธุรกิจ จนละเลยและทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความเงียบเหงาในบ้านหลังใหญ่หลังนี้บ่อยครั้ง ความอบอุ่นที่เธอเคยได้รับเริ่มจืดจางลง เหลือเพียงความเหงาที่แอบซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แสนเพียบพร้อม
ใน่สองสามวันแรก บรรยากาศระหว่างพี่สะใภ้และน้องสามีเต็มไปด้วยความเกร็งอึดอัด แพรพิมพ์พยายามพร่ำเตือนตัวเองถึงกฎเหล็กในการวางตัวและรักษาระยะห่างที่เหมาะสม ขณะที่ภัทร์เองก็สุภาพ เรียบร้อย และรักความเป็ส่วนตัว เขามักจะเก็บตัวอยู่ในห้องนอนแขกชั้นล่างและออกมาใช้พื้นที่ส่วนกลางเฉพาะยามจำเป็เท่านั้น ทว่าความเงียบสงัดของบ้านหลังใหญ่และธรรมชาติการใช้ชีวิตร่วมกันก็ค่อยๆ ละลายพฤติกรรมความเกร็งระหว่างทั้งสองลงอย่างช้าๆ ภัทร์แสดงออกให้แพรพิมพ์เห็นว่าเขาเป็คนมีระเบียบวินัยและรักความสะอาดอย่างยิ่ง ชายหนุ่มมักจะตื่นแต่เช้าตรู่มาช่วยปัดกวาดเช็ดถูเฉลียงหน้าบ้าน รดน้ำพรวนดินสวนหย่อมอย่างขยันขันแข็ง
นอกจากงานดูแลบ้านแล้ว แพรพิมพ์ยังดำเนินธุรกิจจัดช่อดอกไม้สดเพื่อส่งตรงถึงมือลูกค้าจากสตูดิโอเล็กๆ ภายในบ้าน บ่ายวันหนึ่ง แพรพิมพ์กำลังเตรียมจัดดอกกุหลาบแดงช่อโตสำหรับออร์เดอร์สำคัญ มีกองกิ่งไม้และหนามแหลมคมเกลื่อนกลาด พร้อมทั้งถังเหล็กบรรจุน้ำขนาดใหญ่สำหรับแช่ก้านดอกไม้ที่เธอพยายามจะยกขึ้นวางบนโต๊ะทำงาน แต่ด้วยเรี่ยวแรงของสตรีทำให้เธอต้องนิ่วหน้าด้วยความหนัก
“ให้ผมช่วยเถอะครับพี่พิมพ์ ของหนักแบบนี้ไม่ควรยกเองนะครับ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำอบอุ่นของภัทร์ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาอย่างรู้ใจ ชายหนุ่มออกแรงยกถังน้ำใบโตขึ้นวางบนโต๊ะทำงานอย่างง่ายดาย แพรพิมพ์ยิ้มบางด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณมากนะคะภัทร์”
“เดี๋ยวผมช่วยตัดหนามกุหลาบให้ด้วยดีกว่าครับ พี่พิมพ์จะได้จัดช่อได้ง่ายขึ้น” ภัทร์เสนอตัวพร้อมหยิบคีมตัดกิ่งไม้มานั่งเคียงข้างบนเก้าอี้สตูล ระหว่างที่เขาลงมือตัดแต่งก้านกุหลาบอย่างตั้งอกตั้งใจ แพรพิมพ์ก็คอยจัดวางองค์ประกอบของช่อดอกไม้ทีละกิ่ง
จังหวะที่กระตุ้นให้หัวใจสั่นไหวเกิดขึ้นเมื่อแพรพิมพ์เอื้อมมือไปจะหยิบก้านดอกกุหลาบกิ่งเดียวกับที่ภัทร์ยื่นส่งให้ ปลายนิ้วเรียวบางของเธอแตะประสานััโดนฝ่ามือหนาอุ่นของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง ยิ่งไปกว่านั้น ก้านกุหลาบกิ่งนั้นยังมีหนามแหลมคมที่ยังไม่ได้ตัดแต่ง ภัทร์เกรงว่าหนามจะบาดมือเรียวสวยของพี่สะใภ้ ชายหนุ่มจึงเอื้อมฝ่ามือหนาอุ่นไปกุมทับครอบงำเหนือหลังมือบางของเธอเบาๆ เพื่อช่วยประคองหลบหนามกุหลาบ
*เปรี๊ยะ...*
ััเนื้อแนบเนื้อจากฝ่ามืออุ่นหนั่นแน่นของเด็กหนุ่มส่งผ่านความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นแปลบปลาบผ่านผิวเนื้อเนียนเข้าสู่หัวใจดวงน้อยจนแพรพิมพ์หน้าร้อนซู่และใจเต้นรัวแรง ดวงตาสองคู่สบประสานกันในระยะประชิด แพรพิมพ์ััได้ถึงประกายไฟสวาทอ่อนๆ ในแววตาคมของน้องสามีที่ทอดมองมาอย่างไม่ละสายตา เธอรีบชักมือกลับแสร้งทำเป็จัดใบไม้อื่นเพื่อซ่อนความประหม่าว้าวุ่นในอก
ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ของภัทร์ทำให้แพรพิมพ์เกิดความขัดแย้งในใจ อย่างหนัก เธอแอบเปรียบเทียบในใจระหว่างภัทร์และสามี... ภัทร์ช่างสังเกตและเข้ามาช่วยเหลือเธอในทุกเื่เล็กๆ น้อยๆ คอยปัดกวาดหนามกุหลาบที่ร่วงหล่นบนพื้นเพื่อไม่ให้เกี่ยวเท้าของเธอ ผิดกับภพที่ทิ้งให้เธอยืนทำงานท่ามกลางความเงียบเหงาคนเดียวมาตลอดหลายปี สามีแทบไม่เคยมารับรู้เลยว่างานจัดดอกไม้นี้หนักหนาเพียงใด ความนึกคิดนี้กรีดลึกลงในรอยร้าวในหัวใจของเธอทีละน้อย
หลังอาหารค่ำในวันเดียวกัน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความผ่อนคลาย ทั้งสองคนไม่ได้รีบแยกย้ายกลับเข้าห้องนอนเหมือนวันก่อนๆ แพรพิมพ์ชงชาร้อนกลิ่นคาโมมายล์มานั่งดื่มที่ระเบียงห้องนั่งเล่นสลัว ภัทร์จึงเดินเข้ามานั่งดื่มชาเป็เพื่อน บทสนทนาในค่ำคืนนั้นแปรเปลี่ยนไปเป็การแลกเปลี่ยนมุมมองชีวิต เื่วรรณกรรม และเสียงดนตรีที่โปรดปราน
“ผมชอบฟังเพลงแนวฟอล์กเบาๆ ครับ มันทำให้รู้สึกสงบดี ยิ่งเวลาฝนตกนี่เข้ากันมากเลยครับ” ภัทร์เอ่ยพลางสบตาพี่สะใภ้
“จริงเหรอคะ? พี่ก็ชอบเพลงแนวนั้นเหมือนกัน นึกว่าเด็กวัยรุ่นสมัยนี้จะชอบฟังแต่เพลงเร็วๆ เสียอีก” แพรพิมพ์ตอบกลับพลางยิ้มหัวเราะอย่างเป็ธรรมชาติ ความประทับใจในเสน่ห์และความเป็ธรรมชาติของภัทร์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ รสนิยมที่เข้ากันได้ดีและเสียงหัวเราะร่วมกันช่วยลดกำแพงศีลธรรมลงทีละน้อยโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว
แต่กระแสความเย้ายวนรัญจวนใจก็ยังคงสำแดงเดชผ่านััโดยบังเอิญอื่นๆ อีก
วันต่อมา แพรพิมพ์เดินเบี่ยงตัวเพื่อนำเครื่องปรุงไปเก็บที่ตู้อบ ขณะที่ภัทร์ขยับตัวจะเดินไปเปิดตู้เย็น ทางเดินแคบๆ บังคับให้ทั้งสองต้องเบี่ยงตัวหลบกัน แต่อลเวงด้วยจังหวะที่ก้าวพลาดไปพร้อมกัน แผ่นหลังบางบอบบางของแพรพิมพ์เบียดเบียดแ่เบากับหน้าอกแกร่งตึงของภัทร์ผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา ไอร้อนระอุจากแผงอกหนั่นแน่นของบุรุษหนุ่มแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อเนียนละเอียดของสะโพกและแผ่นหลังของแพรพิมพ์ เสน่ห์กลิ่นอายชายชาตรี หอมอ่อนๆ จากตัวภัทร์ลอยเข้าสู่โสตประสาทของเธอจนสมองเบลอ แพรพิมพ์กลั้นลมหายใจตัวเกร็งทื่อ ขณะที่สะโพกผึ่งผายมนของเธอััได้ถึงความแข็งแกร่งของหน้าขาแกร่งของเขา ภัทร์เองก็เนื้อตัวเกร็งแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดเหนือกระหม่อมของเธอ
“ขอโทษครับพี่พิมพ์... ทางมันแคบ” ภัทร์กระซิบเสียงแหบพร่าชวนใจสั่น
“มะ... ไม่เป็ไรค่ะภัทร์” แพรพิมพ์ตอบเสียงแ่ก่อนจะรีบขยับตัวเลี่ยงออกไป ทิ้งให้กระแสความซ่านเสียวลอยคว้างกลางอากาศ
และจุดพีคของััแ่เบาเกิดขึ้นในค่ำคืนถัดมา เมื่อแพรพิมพ์พยายามเขย่งปลายเท้าสุดตัวเอื้อมหยิบขวดพริกไทยดำบนตู้ลอยชั้นบนสุดเหนือเตาปรุงอาหาร ปลายนิ้วของเธอแตะโดนเพียงขอบก้นขวดชวนให้เสี่ยงจะร่วงหล่น ทันใดนั้น ภัทร์ก็ก้าวเข้ามาทางด้านหลังอย่างเงียบกริบ ร่างสูงใหญ่กำยำขยับแนบชิดซ้อนแผ่นหลังบางของเธอไว้จนแทบไร้ช่องว่าง อ้อมแขนแกร่งยาวเอื้อมข้ามไหล่บางของเธอขึ้นไปหยิบขวดแก้วลงมาให้อย่างง่ายดาย
ในจังหวะนั้น แผ่นหลังชุ่มเหงื่อบางเบาของแพรพิมพ์บดเบียดแนบสนิทกับอกกว้างและหน้าท้องแกร่งเป็มัดของน้องสามีอย่างเต็มที่ ความร้อนระอุจากผิวกายบุรุษหนุ่มโอบล้อมกักขังร่างของเธอไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนของภัทร์เป่ารดลงบนซอกคอระหงและกกหูขาวเนียน สร้างกระแสความวาบหวามรัญจวนซ่านเสียวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนขาสั่นพั่บๆ แทบยืนไม่อยู่ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรง ภัทร์ก้มมองใบหน้าหวานซึ้งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แววตาคมปลาบจับจ้องริมฝีปากอวบอิ่มของพี่สะใภ้ด้วยความปรารถนาอันเข้มข้นที่ต้องสะกดกลั้นอย่างแสนสาหัส ความตึงเครียดทางเพศ ทางอารมณ์ พุ่งสูงจนแทบะเิในห้องครัวที่เงียบงัน
“ขวดนี้ใช่ไหมครับพี่พิมพ์...” ภัทร์ถามเสียงทุ้มพร่าต่ำ ผิวเนื้อหน้าท้องที่บดเบียดสะโพกมนส่งผ่านความ้าที่สั่นสะท้านกฎศีลธรรมในหัวของเธอ
“คะ... ค่ะ ขอบคุณมากนะคะภัทร์” แพรพิมพ์พึมพำเสียงเบาหวิว
ภัทร์ยอมถอยห่างออกไปก้าวหนึ่งอย่างสุภาพ ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงจารึกร่องรอยความรักใคร่ไว้อย่างเด่นชัด ทั้งสองคนหน้าแดงซ่านด้วยกระแสเสน่หาลึกลับที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรง ยามค่ำคืนเมื่อต่างฝ่ายต่างแยกย้ายเข้าห้องนอน แพรพิมพ์นอนลืมตาในความมืด เฝ้าคิดถึงััชวนสะท้านในครัว ขณะที่ภัทร์กุมฝ่ามือตัวเองพลางนึกถึงกลิ่นหอมและแผ่นหลังเนียนนุ่มของพี่สะใภ้ แม้ััแ่เบาโดยบังเอิญเหล่านี้จะปลุกไฟปรารถนาและแรงเสียวซ่านในใจของทั้งสองคนให้ปะทุขึ้น ทว่า แพรพิมพ์และภัทร์ต่างก็ยังคงพยายามรักษาขอบเขตศีลธรรม ขบเคี้ยวฟันยึดมั่นในมารยาทและระยะห่างที่เหมาะสมไว้ได้อย่างดีเยี่ยม เพื่อรักษากฎกติกาไม่ให้เกิดเื่เลยเถิดผิดศีลธรรมใดๆ ขึ้นในยามที่สามียังไม่กลับมา
6K
