หลายวันต่อมา
หลังจากเลิกงานจากร้านอาหาร ชัชชนรีบเดินทางไปยังสถานที่ทำงานอีกแห่ง เปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำแคบ ๆ ของร้านอย่างรวดเร็ว
"เฮ้อ..." ชัชชนถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าทั้งทางกายและทางใจถาโถมเข้าใส่
่นี้เขามีเื่ให้ครุ่นคิดมากมาย ร่างกายที่อ่อนเพลียราวกับคนไม่ได้พักผ่อนมานานแรมเดือน อาจเป็ผลจากการนอนหลับที่ไม่เพียงพอติดต่อกันหลายวัน อีกเื่ที่หนักอึ้งในใจคือเื่การเข้ามหาวิทยาลัยของน้องสาว เปมิกาเพิ่งจะมาบอกเขาว่าสอบชิงทุนไม่ติด แม้เปมิกาจะบอกว่าเธอไม่เรียนต่อก็ได้ แต่มีหรือที่ชัชชนจะยอมให้น้องสาวสุดที่รักต้องตัดโอกาสในชีวิต เขาจึงยืนกรานว่าจะส่งเสียเอง บอกน้องสาวไม่ต้องกังวลใจ เรียนได้เต็มที่เท่าที่้า ซึ่งนั่นหมายถึงค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาอยากจะหางานอื่นทำเสริม แต่จะเอาเวลาที่ไหน หรือจะยอมสละวันอาทิตย์ วันหยุดเพียงวันเดียวของเขา ไปรับงานพิเศษเพิ่มดีไหม
ชัชชนเดินออกจากห้องน้ำเล็ก ๆ มานั่งรอที่โต๊ะประจำ หวังว่าจะมีลูกค้าเข้ามาในร้าน หรือไม่ก็มีการติดต่อให้เขาไปให้บริการนอกสถานที่
"ราซ มาหาพี่หน่อย" เสียงเรียกของหลินดังมาจากหน้าเคาน์เตอร์
ชัชชนรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปยังเ้านายสาว "ลูกค้าเรียกแล้วเหรอครับ"
"ใช่จ๊ะ ลูกค้าจองห้อง B5 นะ" หลินบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
"ครับ" ชัชชนพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเดินไปเตรียมเครื่องดื่มและกับแกล้มไว้รอลูกค้าในห้องคาราโอเกะส่วนตัวของร้าน
งานในวันนี้เป็งานเด็ก N ธรรมดา หน้าที่หลักคือชงเครื่องดื่มและสร้างความบันเทิงให้กับลูกค้า บ่อยครั้งที่ลูกค้าชวนให้เขาร่วมดื่ม ซึ่งเขาไม่สามารถปฏิเสธได้ จำต้องยอมดื่ม แล้วค่อยหายาแก้แฮงก์ทานเมื่อกลับถึงบ้าน
เวลาผ่านไปราวสองสัปดาห์ ที่ชัชชนทำงานเป็เด็ก N ธรรมดาอย่างต่อเนื่อง เขารู้สึกแปลกใจที่่นี้ไม่มีลูกค้าว่าจ้างงานที่มีเื่ทางเพศเข้ามาเลย ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกโหยหาเื่บนเตียง แต่เพราะงานประเภทนั้นให้ค่าตอบแทนสูงเป็พิเศษ เขาจึงอยากจะรับงานเ่าั้บ้าง ตรงกันข้ามกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่ดูเหมือนจะได้รับงานประเภทนั้นบ่อยขึ้น
ชัชชนตัดสินใจเดินไปสอบถามหลิน "พี่หลินถูกลูกค้าต่อว่าเื่ผมมาหรือเปล่าครับ" เขาถามด้วยความสงสัย เพราะไม่มีลูกค้าเรียกใช้บริการเขาเลยใน่นี้
"เออ...ร้านเราเพิ่งรับเด็กใหม่มาเพิ่มสามคนน่ะ ่นี้ลูกค้าคงอยากลองเด็กใหม่ ๆ บ้างมั้ง" หลินตอบ
ก็จริงอย่างที่หลินบอก แล้วชัชชนจะทำอย่างไรต่อไป หากสถานการณ์ยังคงเป็เช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ มีหวังเขาคงหาเงินค่าเทอมและค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเปมิกาไม่ไหวแน่ ๆ
ครืดดดดด
หลิน: สวัสดีค่ะ คุณนิว มีอะไรให้หลินรับใช้คะ
ชัชชนจึงเดินกลับไปนั่งรอที่โต๊ะตามเดิม
หลังจากที่หลินวางสายโทรศัพท์เสร็จ "มีงานให้ราซไปข้างนอกแล้ว" หลินเงยหน้ามายิ้มให้ชัชชน
"จริงเหรอพี่หลิน" ชัชชนรีบวิ่งมาที่เคาน์เตอร์ด้วยความดีใจ เขากำลังจะมีรายได้พิเศษเข้ามาแล้วสินะ
"จริงจ๊ะ เดี๋ยวราซไปที่โรงแรม XX เลยนะ ลูกค้ารออยู่" หลินบอกจุดหมายปลายทาง
"ครับผม" ชัชชนไม่รอช้า รีบเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง แล้วเดินออกไปเรียกรถจักรยานยนต์รับจ้างที่หน้าปากซอย เพื่อเดินทางไปหาลูกค้า
ชัชชนนอนซมอยู่ในห้องเช่าใน่วันหยุดสุดสัปดาห์ เนื่องจากตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาต้องรับงานที่มีเื่ทางเพศทุกวัน จนบริเวณนั้นบวมแดง เขาต้องทานยาและนอนพักผ่อนเพื่อให้ทุเลาลง แต่ถึงกระนั้นเขาก็รู้สึกดีใจ เพราะมันทำให้เขามีเงินเก็บเพิ่มขึ้นมาอีกจำนวนหนึ่ง
"คุณชยากร้าอะไรเพิ่มไหมครับ" สมศักดิ์ พนักงานขับรถส่วนตัวของชยากรเอ่ยถามเ้านาย เมื่อขับรถมาจอดที่หน้าคอนโดมิเนียมหรู เพราะ่นี้เ้านายของเขาประชุมเลิกดึกทุกวัน และดูท่าทางอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด
ชยากรหยุดมือที่กำลังขีดเขียนบนไอแพด แล้วพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมา ่นี้งานยุ่งวุ่นวายมาก จนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน และไม่มีเวลาคิดถึงเื่บนเตียงเลย พอนึกขึ้นมาก็รู้สึก้าที่จะปลดปล่อย เผื่อมันจะช่วยคลายความเหนื่อยล้าลงได้บ้าง
"เอาเด็ก N คนเดิม" ชยากรพูดจบก็ปิดไอแพดลง
"รับทราบครับ" สมศักดิ์รับคำสั่ง แล้วรีบลงจากรถไปเปิดประตูให้เ้านาย
สามชั่วโมงผ่านไป
ร่างกายของชยากรกระตุกเกร็ง หลังปลดปล่อยความปรารถนาออกมาอย่างสมใจหวัง หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน การได้ปลดปล่อยความ้านั้นเปลี่ยนความเหนื่อยล้าให้กลายเป็ความสุขชั่วครู่
ทั้งคู่ นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ ภายในห้องนอนมีแสงไฟสลัว ๆ สร้างบรรยากาศอันเงียบสงบ
"ทำไมไม่ไปหางานอื่นทำ" เสียงทุ้มนุ่มของชยากรเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
คนที่ถูกถามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"งานนี้มันได้เงินเยอะครับ และอีกอย่าง ผมมีแค่วุฒิ ม.6 คงไปสมัครงานอื่นให้ได้เงินเท่านี้ยาก" ชัชชนอธิบายถึงเหตุผลของตน
"งั้นฉันเหมานายหนึ่งปี" ชยากรเสนอข้อเสนอที่น่าใ
"..." ชัชชนหันหน้าไปมองเ้าของคำถามด้วยความประหลาดใจ
"ว่าไง ?" ชยากรเร่งเร้าคำตอบ
"คงไม่ได้หรอกครับ ผมมีอะไรกับคุณทุกวันไม่ไหว" ชัชชนตอบอย่างตรงไปตรงมา
"ก็ไม่ได้จะมีทุกวัน ก็หยุดเสาร์-อาทิตย์ เพราะฉันไม่กลับคอนโด" ชยากรต่อรอง
"..." ชัชชนเงียบไป
"แต่มีเงื่อนไข..."ชยากรเอ่ย
"..."ชัชชนรอฟัง ว่าชยากรจะพูดอะไรต่อ
"นายต้องมาอยู่คอนโดฉัน คอยทำความสะอาดและทำอาหารเช้าให้ฉันด้วย" ชยากรยื่นข้อเสนอเพิ่มเติม
"คง...ไม่ได้หรอกครับ เพราะผมต้องอยู่กับน้องสาว" ชัชชนปฏิเสธอย่างหนักแน่น
"เื่มากจริง" ชยากรพึมพำด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
"ขอบคุณนะครับ และขออภัยที่ต้องปฏิเสธ" ชัชชนกล่าวลาอย่างสุภาพ
ชยากรเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงคำปฏิเสธนั้น ในความเงียบนั้นมีความไม่พอใจเจือปนอยู่เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาอย่างชัดเจน
"แล้วถ้าฉันให้เงินเดือนนาย...สามเท่าของงานพวกนั้นรวมกันหนึ่งเดือนล่ะ?" ชยากรยื่นข้อเสนอใหม่ที่ทำให้ชัชชนถึงกับชะงัก
ดวงตาของชัชชนเบิกกว้างเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าชยากรจะยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจเช่นนี้ หากเป็จริงตามที่ชยากรพูด มันจะช่วยให้เขามีรายได้ที่มั่นคง และอาจจะทำให้เขาสามารถลดงานกลางคืนลงได้
"รวม...ทั้งหมดเลยเหรอครับ?" ชัชชนถามย้ำด้วยความไม่แน่ใจ
"ใช่ ทั้งหมด" ชยากรยืนยันเสียงหนักแน่น
ชัชชนใช้ความคิดอย่างหนัก ข้อเสนอนี้เป็สิ่งที่น่าดึงดูดใจอย่างมาก มันจะช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายของเขาได้อย่างมาก แต่การต้องย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดของชยากร และต้องทำหน้าที่ดูแลความเป็อยู่ส่วนตัวให้เขาด้วยนั้น...มันก็เป็เื่ที่เขาต้องคิดให้รอบคอบ
"ผม...ขอเวลาคิดดูก่อนได้ไหมครับ?" ชัชชนเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ
ชยากรลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองชัชชนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"ฉันให้เวลาถึงพรุ่งนี้เช้า" น้ำเสียงของเขาไม่ได้แสดงความกดดัน แต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดขาด
ชัชชนพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเหลือเวลาตัดสินใจไม่มากนัก เขาต้องชั่งน้ำหนักระหว่างผลประโยชน์ทางด้านการเงินกับอิสระส่วนตัว และความกังวลเกี่ยวกับน้องสาว
"ขอบคุณครับ" ชัชชนเอ่ยเสียงเบา
ชยากรไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับรู้ แล้วเอนตัวลงนอนกอดชัชชนจากด้านหลังอีกครั้ง ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมบรรยากาศภายในห้อง ชัชชนนอนพลางครุ่นคิดถึงข้อเสนอที่ได้รับมาอย่างหนักหน่วง ในใจมีความลังเลและสับสนปะปนกันไป เขาไม่รู้ว่าควรจะตัดสินใจอย่างไรดี...อนาคตของเขาและน้องสาวแขวนอยู่บนการตัดสินใจครั้งนี้
เวลา 05.10 น.
รุ่งสางทอแสงเรืองรองลอดผ่านผ้าม่านบางเบา ชัชชนขยับกายช้า ๆ ความคิดหนักอึ้งยังคงเกาะกุมหัวใจ เขาหันไปมองร่างสูงที่ยังหลับใหลอยู่ข้างกาย ใบหน้าคมสันยามหลับใหลนั้นดูสงบ แต่แววตาเมื่อคืนยังคงฉายชัดถึงความไม่พอใจ
ชัชชนลุกจากเตียงเงียบเชียบ สวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกอึดอัดยังคงอยู่ แม้จะตัดสินใจไปแล้ว แต่การเผชิญหน้ากับปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็ยังคงเป็เื่ยาก
เมื่อแต่งกายเสร็จ ชัชชนยืนมองร่างที่ยังหลับใหลอีกครั้ง สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วตัดสินใจเอ่ยเสียงเบา
"คุณชยากรครับ"
เปลือกตาคมค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาคู่สวยจ้องมองมาที่ชัชชน
"ผม...ตัดสินใจแล้วครับ" ชัชชนพูดเสียงหนักแน่น
ชยากรเลิกคิ้วเล็กน้อย รอฟังคำตอบสุดท้าย
"ผม...ขอปฏิเสธข้อเสนอของคุณครับ" ชัชชนกล่าวด้วยความเคารพ
ความเงียบปกคลุมห้อง ชยากรจ้องมองชัชชนด้วยสายตาที่แปรเปลี่ยนไป
"ทำไม ?" น้ำเสียงราบเรียบนั้นแฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
ชัชชนสูดลมหายใจลึก "เงินเดือนที่คุณเสนอมามันมากจริง ๆ ครับ แต่ผมทิ้งน้องสาวให้อยู่คนเดียวไม่ได้จริง ๆ มิกาคือครอบครัวคนเดียวของผม อีกอย่าง...ผมไม่้าให้ใครมาควบคุมชีวิตผมมากขนาดนั้น ผมอยากมีอิสระ แม้จะต้องเหนื่อยกว่านี้ ผมก็...."
"พอ" ชยากรยกมือขึ้นขัดจังหวะ "ในเมื่อนายตัดสินใจแล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนชัชชนรู้สึกหนาวสันหลัง
ชยากรพลิกตัวหันหลังให้ชัชชนอย่างชัดเจน บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด ชัชชนรู้ดีว่าเขาได้ทำให้ชายที่อยู่บนเตียงนั้นขุ่นเคืองแล้ว
"ขอบคุณสำหรับข้อเสนอครับ" ชัชชนเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูและเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความไม่พอใจที่คุกรุ่นอยู่ในห้องนั้น
เมื่อประตูห้องปิดลง ชัชชนถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกโล่งใจที่ได้พูดความจริง ผสมปนเปกับความกังวลถึงผลที่จะตามมา ชยากรในสายตาของเขาไม่ใช่คนที่จะยอมถูกปฏิเสธง่าย ๆ
ระหว่างที่เดินออกจากคอนโดหรู ความเย็นะเืในน้ำเสียงของชยากรยังคงก้องอยู่ในหู ชัชชนก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามไม่คิดถึงเื่นั้นอีก เขาต้องรีบกลับไปหาน้องสาว ไปเริ่มต้นวันใหม่ด้วยความหวัง
เมื่อถึงบ้านเช่า แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เปมิกายังคงหลับใหลอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ชัชชนเดินเข้าไปใกล้ มองใบหน้าใสซื่อของน้องสาว ความรักและความห่วงใยที่มีต่อเธอคือเหตุผลที่ทำให้เข้มแข็งและกล้าปฏิเสธข้อเสนอที่น่าดึงดูดใจนั้น
เขาเตรียมอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ รอจนกระทั่งเปมิกาตื่นขึ้นมา ทั้งสองทานอาหารด้วยกัน บรรยากาศในบ้านเช่าเล็ก ๆ นั้นอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก ราวกับเป็เกราะกำบังจากโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย
"วันนี้พี่ดูเหนื่อย ๆ นะคะ" เปมิกาสังเกตสีหน้าของพี่ชาย
ชัชชนยิ้มบาง ๆ "พี่แค่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" เขาไม่อยากให้น้องสาวต้องกังวล
ตลอดทั้งวัน ชัชชนพยายามทำงานอย่างเต็มที่ แม้ในใจจะยังคงกังวลถึงปฏิกิริยาของชยากรอยู่บ้าง แต่เขาก็พยายามที่จะไม่ใส่ใจมากนัก เขาเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเอง
ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดหรู ชยากรลืมตาขึ้นมาในห้องที่ว่างเปล่า ร่องรอยของคนที่เคยอยู่ข้างกายเมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่บนผ้าปูที่นอน ความรู้สึกหงุดหงิดยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ เขาไม่เคยถูกใครปฏิเสธเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะคนที่อยู่ในสถานะอย่างเช่น ชัชชน
ชยากรลุกจากเตียง เดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังวิวเมืองเบื้องล่าง ความคิดถึงใบหน้าดื้อรั้นและแววตาแน่วแน่ของชัชชนยังคงวนเวียนอยู่ใจ
"อยากได้อิสระนักเหรอ..." ชยากรพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเ็า "ฉันจะคอยดูว่านายจะไปได้สักแค่ไหน" ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของเขา ไม่ใช่แค่ความไม่พอใจ แต่เป็ความรู้สึกท้าทายที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน
1K
