ในราตรีกาลอันมืดมิดจนน่าหวาดหวั่น จวนฉินอ๋องกลับไม่เคยมืดลง ตามทางเดินน้อยใหญ่ล้วนสว่างไสวราวกับมีหิ่งห้อยช่วยนำทาง เช่นเดียวกับในห้องหนังสือ เทียนหลายเล่มถูกจุดวางในตำแหน่งเหมาะสมช่วยให้ทั้งห้องสว่างราวกับกลางวัน บนโต๊ะกลางห้องมีตำราหลายม้วนที่ถูกใช้วางซ้อนกันจนสูง หากแต่บุรุษองอาจก็ยังคงคร่ำเคร่งกับตำราราวกับไม่อยากจะสนใจโลกภายนอก เป็เช่นนี้มานานนับหลายชั่วยามจนเมื่อมีลมสายเล็กๆ กระทบเปลวเทียนวูบไหว จึงปรากฏเห็นร่างชายชุดดำที่บนศีรษะรัดด้วยผ้าคาดเส้นเล็กประดับสัญลักษณ์รูปพยัคฆ์ กำลังคุกเข่าประสานมืออยู่ด้านหน้าดูนอบน้อมยิ่ง
“เรียนท่านอ๋อง สายข่าวแจ้งว่า นักฆ่าพวกนั้นถูกวางยา เดิมทีคนของเราช่วยไว้ได้คนหนึ่งหากแต่ภายหลังอวัยวะภายในได้รับาเ็สาหัส ยามนี้จึงสิ้นใจทั้งหมดขอรับ"
เสียงหนักแน่นเอ่ยรายงานข่าวสาร หากแต่ผู้เป็นายยังคงมิวางสายตาจากตำราตรงหน้า ไม่มีใครรู้ว่าอ๋องหนุ่มคิดเช่นไร และกำลังรู้สึกอย่างไรกับการรายงานครั้งนี้ จนเมื่อตำราถูกม้วนเข้าสู่ตำแหน่งที่ควรเป็ ดวงตาดำสนิทปิดลงชั่วครู่ เผยท่าทีดูผ่อนคลายกว่าเดิมอยู่ถึงสามส่วนก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้าน
“วิหคสิ้นเกาทัณฑ์ซ่อน กระต่ายม้วยย่างสุนัข* เห็นทีจะไม่ใช่เื่ขัดผลประโยชน์ธรรมดา"
“ตอนที่พวกเราไปถึงโรงนา มีเพียงศพของผู้คุ้มกัน เถ้าแก่ และฮูหยิน แต่กลับไม่พบศพของบุตรสาว” ชายชุดดำเหลือบมองผู้เป็นายก่อนจะกล่าวรายงานต่อ “ในโรงนาดูเหมือนจะมีห้องใต้ดิน ไม่แน่นางอาจหนีรอดไปได้ขอรับ”
“ให้คนเฝ้าตามดูเื่นี้อย่างลับๆ หากยังไม่ได้สิ่งที่้าเชื่อว่าคนผู้นั้นย่อมยังไม่ลามือ"
“ทราบแล้วขอรับ” หลังจากรับคำร่างของชายชุดดำก็อันตรธานหายไปราวกับภาพเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ภายในห้องหนังสือกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง แผ่นหลังใหญ่เอนพิงพนักเก้าอี้ที่ได้รับการแกะสลักอย่างประณีต พลางหันหน้าเรียกคนข้างกาย
“เฉียนคุน”
“ขอรับท่านอ๋อง” เขาค้อมเอวลงเล็กน้อยเช่นเคย
“เ้ารู้จักตระกูลมู่มากน้อยเพียงใด”
“เรียนท่านอ๋อง ตระกูลมู่ค้าขายมาหลายชั่วอายุคน สั่งสมอิทธิพลทางการค้าไว้ก็มาก มีกิจการการค้ามากมาย นับว่าเป็ตระกูลร่ำรวยอันดับต้นๆ ของแคว้นเยี่ยขอรับ”
“แล้วเถ้าแก่มู่กับฮูหยินเล่า”
“เถ้าแก่มู่เป็คนตรงไปตรงมา มีทักษะการเจรจาต่อรองเป็เลิศ หากแต่สำหรับฮูหยินนั้นนับได้ว่าเป็สตรีที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าบุรุษขอรับ”
เฉียนคุนขยับเข้ามายกชาอุ่นๆ รินลงจอกใหม่ส่งให้อ๋องฉินด้วยความเคยชิน
“ฮูหยินเดิมมาจากตระกูลกัวชำนาญการค้าขายเช่นกัน ด้วยความที่สองตระกูลสานสัมพันธ์กันมานานฮูหยินจึงได้แต่งเข้าสกุลมู่ ในวันแต่งงานคนในเมืองต่างออกมาชมขบวนส่งเ้าสาวที่ว่ากันว่าสินสอดยาวั้แ่หน้าเรือนหอไปจนถึงประตูบ้านเดิม หนึ่งปีต่อมาทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกันผู้หนึ่ง เติบโตมาท่ามกลางความรัก พรั่งพร้อมด้วยความรู้ที่สตรีผู้ดีควรมีทุกประการ ตอนที่เกิดเหตุการณ์ฆ่าล้างตระกูลอีกไม่กี่วันนางก็จะครบกำหนดถึงวัยปักปิ่น หากนับดูตอนนี้ก็น่าจะใกล้ 16 หนาวขอรับ”
“เ้าว่าของสิ่งนั้นจะเป็อะไร”
จอกชาในมือฉินอ๋องส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เฉียนคุนครุ่นคิดอยูพักหนึ่งก่อนจะตอบกลับ
“เคยได้ยินว่าฮูหยินมู่มีเครื่องประดับหวงแหนที่เป็สินเดิมอยู่ชิ้นหนึ่ง ซึ่งแม้แต่คนรับใช้ใกล้ชิดก็ไม่อาจทราบว่าเป็เครื่องประดับชนิดใดกันแน่ขอรับ หรือบางทีอาจไม่ใช่เครื่องประดับเลยก็เป็ได้เช่นกัน ทั้งหมดเป็ข้าที่ตั้งข้อสังเกตเองเท่านั้น”
กล่าวจบเฉียนคุนก็ขยับออกไปยืนในตำแหน่งเดิม ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยเบาๆ ด้วยท่าทีไม่ค่อยสบายใจนัก
“ท่านอ๋องคดีฆ่าล้างตระกูลครั้งนี้ไม่อาจสะสางได้โดยง่าย เกรงว่าผู้ที่อยู่เื้ัคงจะไม่ธรรมดา เหตุใดฮ่องเต้จึงทรงดึงผู้รักความสงบเช่นท่านเข้ามายุ่งเกี่ยว” เฉียนคุนบ่นพึมพำพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ
“คงเห็นว่า่นี้ข้าสบายเกินไปกระมัง”
.
.
.
ภายใต้ท้องฟ้ามืดสนิทความสงบเงียบโรยตัวทั่วทุกหย่อมหญ้า หมู่แมลงน้อยใหญ่ที่เคยแข่งกันขับขานก็ราวกับจะเกียจคร้านหรือเกรงกลัวสิ่งใดขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ นานๆ ครั้งเท่านั้นที่สายลมจะพัดเอื่อยเนิบนาบจนส่งให้ใบไม้ขยับเสียดสีคล้ายเสียงหวีดร้องเบาๆ ความสงัดจนน่าใจหายเช่นนี้แม้แต่นายพรานผู้หาญกล้าก็ยังต้องขบคิดให้หนักก่อนจะย่างกรายออกจากเรือน
ในบ้านหลังคามุงฟางทุกห้องล้วนดับเทียนเข้าสู่นิทรานานแล้ว หากแต่ภายใต้ความมืดสลัวยังพอให้เห็นเงาร่างของหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงาม บนหน้าผากเล็กเริ่มชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อทีผุดซึมโดยรอบ หัวคิ้วที่เคยงดงามขยับชิดกันราวกับกำลังครุ่นคิดปัญหานับร้อยพัน
“ท่านพ่อ ท่านแม่” เสียงบ่นพึมพำเอ่ยจากริมฝีปากน้อย ดวงตาเรียวที่ยังคงหลับสนิทขยับไหว สองมือกำผ้าห่มผืนบางข้างกายเอาไว้แน่น
“อย่า อย่าทิ้งข้าไว้ผู้เดียว ให้ข้าไปกับพวกท่าน” ยามนั้นเองหยาดน้ำใสเม็ดเล็กๆ กลิ้งไหลลงจากหางตาทั้งที่ดวงเนตรคู่งามยังคงปิดสนิท
“พี่มู่ตานเ้าคะ” เด็กน้อยที่นอนข้างกายยันตัวลุกขึ้นก่อนจะหันไปเอ่ยเรียกหญิงสาวเบาๆ ครั้นเมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง จึงเลือกที่จะขยับมือไปกอบกุมมือเรียวที่ยังกำผ้าห่มผืนบางเอาไว้จนแน่น ััอุ่นจากมือนั้นราวกับกำลังส่งความห่วงใย ร่างกายที่เคยแข็งทื่อพลันแปรเปลี่ยนเป็ผ่อนคลายลง
มู่ตานค่อยๆ ลืมตาตื่นจากภวังค์หลับไหล ความชื้นที่ข้างแก้มทำให้นางรีบลุกขึ้นนั่งก่อนจะยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดออกอย่างรวดเร็ว ในใจพลางคิดว่าความมืดก็ยังมีข้อดีเช่นนี้เองซ่อนเล้นได้แม้กระทั้งน้ำตา
“ฝันร้ายหรือเ้าคะ” เสียงเล็กที่ติดจะงัวเงียเอ่ยถาม
“คงเพราะเมื่อหัวค่ำกินมากเกินไป อาหารไม่ย่อยจึงรู้สึกนอนไม่ค่อยสบายตัวนัก” มู่ตานเอ่ยตอบ พยายามที่จะบังคับน้ำเสียงให้เป็ปกติอย่างเคย
“อ่อ ที่แท้ก็เป็เช่นนี้” เฟิงเออร์ที่จับข้อมือของมู่ตานอยู่ เปลี่ยนเป็นวดคลึงเบาๆ พลางเอ่ย
“เมื่อก่อนตอนข้าอาหารไม่ย่อย ท่านแม่จะนวดที่จุดเน่ยกวนให้แบบนี้ตอนนอน” มือเล็กลงน้ำหนักที่ข้อมือของนางเบาๆ ััจากมือน้อยและคำพูดธรรมดาๆ ไม่กี่ประโยค ก็สามารถทำให้หัวใจของนางที่คล้ายหวาดกลัวกับเต้นเป็ปกติอีกครั้ง
“เช่นนั้นหรือ เฟิงเออร์ช่างมีน้ำใจ” นางยกมืออีกข้างขึ้นลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ
“ข้าเริ่มดีขึ้นมากแล้ว ยามนี้ฟ้ายังไม่สางเ้าก็นอนต่ออีกหน่อยเถิด” มู่ตานรวบมือที่กำลังนวดคลึงอยู่ไว้ด้วยกัน พลันขยับร่างเล็กให้เอนตัวลงนอน ผ้าห่มถูกขยับเลื่อนขึ้นมาถึงอกเด็กน้อยอีกครั้ง
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะต้มโจ๊กใบบัวให้นะเ้าคะ”
“อืม” นางเอ่ยตอบแ่เบาพลางเอนตัวลงที่เดิม
ผ่านไปราวครึ่งเค่อเสียงลมหายใจของผู้ที่นอนข้างกายก็ดังสม่ำเสมอ แต่สำหรับนางคืนนี้คงยากจะข่มตาให้หลับลงได้อีก ภาพเหตุการณ์สังหารครอบครัวตระกูลมู่ยังผุดขึ้นมาในความทรงจำซ้ำๆ แม้ิญญาของนางจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้นานแล้ว หากแต่ดูคล้ายร่างกายจะยังคงจดจำความรู้สึกในวันนั้นได้ไม่ลืมเลือน
.
.
.
ยามนี้แสงของดวงอาทิตย์ค่อยๆ ไล่ความมืดดำวังเวงให้มลายสิ้น ท้องฟ้าที่เคยมืดสนิทเริ่มแปรเปลี่ยนเป็สีน้ำเงินก่อนจะแทนที่ด้วยความส่วางไสวราวกลับไม่เคยมีราตรีมืดดำมาก่อน แสงแดดอุ่นสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่ติดด้วยกระดาษลายดอกมู่ตาน หญิงสาวค่อยๆ ขยับกายลงจากเตียง จากนั้นจึงล้างหน้ารวบผมง่ายๆ อย่างเช่นทุกวัน ก่อนจะออกไปทำหน้าที่ของตน
“พี่ใหญ่ตื่นเช้านัก” มู่ตานเอ่ยทักทายเฟิงเฉินที่ตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการรดน้ำในแปลงผัก
“ใกล้เสร็จแล้วเ้าไม่ต้องเข้ามา เดี๋ยวจะเลอะเสียเปล่า” เฟิงเฉินรีบะโบอกเมื่อเห็นมู่ตานกำลังจับถังไม้อีกใบ
เมื่อได้ยินดังนั้นนางเพียงหันกลับมายืนมองภาพตรงหน้าด้วยความอบอุ่นใจเท่านั้น
“ประเดี๋ยวข้าจะไปอุ่นอาหารไว้รอ พี่ใหญ่เสร็จงานทางนี้แล้วตามข้าไปที่ลานหน้าบ้านก่อนสักประเดี๋ยวนะเ้าคะ”
หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ดังไม่เบา หากแต่ผู้ฟังได้ยินชัดทุกถ้อยคำ
“เข้าใจแล้ว” เฟิงเฉินมองดูหลังของหญิงสาวที่ก้าวเดินจากไป ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าให้เสร็จ
กาน้ำร้อนที่ภายในบรรจุน้ำเซียงหลันหอมกรุ่น ค่อยๆ ถูกรินลงในจอกสองใบ ด้านข้างมีหมั่นโถวสีขาวอวบวางไว้เคียงกันสองลูก
“เชิญพี่ใหญ่นั่งก่อนเ้าค่ะ” เฟิงเฉินยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อพลางนั่งลงด้านข้างนาง
“ข้าอยากปรึกษาเื่เฟิงเออร์กับพี่ใหญ่” มู่ตานยกจอกยื่นไปตรงหน้าก่อนจะยกจอกอีกใบขึ้นจิบเบาๆ
“เื่เฟิงเออร์หรือ?” เฟิงเฉินที่ไม่คิดว่าจะเป็เื่ของน้องตัวเองมาก่อนถามขึ้นอย่างแปลกใจ
“เ้าค่ะ พี่ใหญ่คิดเห็นเช่นไรหากพวกเราให้เฟิงเออร์ไปเรียนที่สำนักศึกษา” น้ำเสียงเอ่ยถามยังคงราบเรียบเช่นเคย
“หากเฟิงเออร์ของเราร่ำเรียนในสำนักศึกษาได้ก็ดียิ่ง แต่มันคงไม่ง่ายดายเช่นนั้น” สายตาสงสัยของหญิงสาวเร่งให้เฟิงเฉินอธิบายต่อ
“ถึงพวกเราจะมีเงินพอส่งเสียแต่สำนักศึกษาใช่ว่าอยากจะเข้าก็เข้าได้ เฟิงเออร์เป็สตรี ดังนั้นเนื้อหาที่สอนในสำนักศึกษาจึงไม่เหมาะ” เฟิงเฉินยกน้ำในถ้วยขึ้นจิบ
“พี่ใหญ่คิดได้ลึกซึ้งแล้ว” มู่ตานเอ่ยตอบ หากแต่ยังไม่ทันจะได้กล่าวประโยคต่อไปกลับมีเสียงเล็กดังสอดขึ้นเสียก่อน
“หากพี่ใหญ่เห็นว่าไม่เหมาะ เช่นนั้นข้าเล่าเรียนกับพี่มู่ตานได้หรือไม่เ้าคะ” สายตาสองคู่หันไปตามทิศทางของเสียง
“ข้าอยากเล่าเรียน ข้าอยากรู้อักษร ต่อไปภายหน้าจะได้ช่วยเหลือโรงกระดาษของพวกเราได้” เฟิงเออร์พูดต่อพลางเร่งสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้
เฟิงเฉินได้ยินเช่นนั้นพลันเงียบขรึมขึ้นสามส่วน
"เ้าคิดว่าอยากเรียนที่สำนักศึกษาก็จะเข้าได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ?" เฟิงเฉินเอ่ยถามกลับหลังเด็กน้อยเดินเข้ามาถึง
“พี่ใหญ่อย่าเพิ่งใจร้อน” มู่ตานเอ่ยขึ้นเบาๆ
เฟิงเฉินมองหน้าหญิงสาวสลับกับเฟิงเออร์ที่ยามนี้ในดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น คนที่ตามใจน้องมาตลอดชีวิตเช่นเขามีหรือจะหักใจปฏิเสธได้ลง แต่หากให้นางไปสำนักศึกษาจะเป็อย่างไร เขาไม่เคยเห็นสตรีไปเล่าเรียนในสำนักศึกษามาก่อน เขาไม่มีความรู้เื่พวกนี้แม้แต่น้อย หากส่งเฟิงเออร์เข้าไปเรียนจะเป็อย่างไร แล้วถ้าหากให้เรียนกับมู่ตานจะเป็การเล่าเรียนแบบใด ความกังวลมากมายบังเกิดขึ้นในใจ
“พี่ใหญ่” เสียงเล็กเอ่ยเรียก “ให้ข้าได้เล่าเรียน…” เด็กน้อยยังไม่ทันจะพูดได้จบประโยคดี เฟิงเฉินวางจอกน้ำในมือพลางลุกขึ้น
“สายมากแล้ว ข้าต้องออกไปหาหัวหน้าหมู่บ้านดูเื่ที่ทางทำโรงกระดาษ เื่ของเฟิงเออร์ขอข้าคิดดูก่อนเถิด” พูดจบเฟิงเฉินก็ก้าวเข้าไปในบ้าน
เฟิงเออร์มองตามหลังพี่ชายที่เดินจากไปด้วยสายตาไม่เข้าใจ นางเพียง้าเล่าเรียนเหตุใดพี่ใหญ่จึงทำให้เป็เื่ยุ่งยาก เรียนที่สำนักศึกษาไม่ได้ พี่มู่ตานย่อมต้องสอนได้เป็แน่ เด็กน้อยนั่งลงครุ่นคิดพลางหยิบหมั่นโถวขึ้นมากัดกินคำโต
“เหตุใดพี่ใหญ่ไม่เห็นด้วยเ้าคะ” เด็กน้อยเอ่ยถามพลันยกมือกัดหมั่นโถวอุ่นๆ เพิ่มอีกคำหนึ่ง ครั้นรู้สึกหนืดคอก็ยกน้ำเซียงหลันขึ้นจิบอีกอึกใหญ่
“เหตุใดเ้าจึงคิดว่าพี่ใหญ่ไม่เห็นด้วยเล่า” มู่ตานเอ่ยตอบพลางหยิบหมั่นโถวอีกลูกขึ้นกัดกินบ้าง
“ก็พี่ใหญ่บอกว่าไม่เหมาะสม”
มู่ตานเห็นท่าทีเดียงสาก็ยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยอธิบาย
“ที่ว่าไม่เหมาะสมคือสิ่งที่สำนักศึกษาจะสอนต่างหาก” นางหัวเราะเบาๆ
“พี่ใหญ่ของเ้ารักเ้าที่สุด เ้าเองก็รู้ดี เหตุใดจึงยังทำให้พี่ใหญ่ไม่สบายใจอีกเล่า” มู่ตานเอ่ยเตือนยามเมื่อนึกถึงคำที่เฟิงเออร์กล่าวกับพี่ชายตน
“ข้าเชื่อว่าสิ่งใดที่ดีต่อเ้า พี่ใหญ่ย่อมต้องมอบให้แก่เ้าเป็แน่” พูดจบนางก็ตบหลังเด็กน้อยเบา
“ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ” เด็กน้อยเริ่มรู้สึกผิดต่อท่าทีที่แสดงต่อเฟิงเฉินเมื่อครู่ จึงตั้งใจว่าหากพี่ใหญ่กลับมาเมื่อใดนางจะต้องทำดีไถ่โทษ!
.
.
.
เสียงท่องบทกวีของเด็กน้อยลอยตามลมมาแต่ไกล เฟิงเฉินที่ยามนี้เดินมาถึงหน้าสำนักศึกษา สูดหายใจเข้าลึกคราหนึ่งก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูราวกับได้ตัดสิ้นใจบางอย่างไปแล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้เคาะ ประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดแง้มออก
“เ้ามีธุระอันใดหรือไม่” ชายชราที่กำลังถือถังน้ำออกมาเอ่ยถาม
“เปล่าขอรับ ข้าเพียงอยากมาสอบถามว่าหาก้าส่งน้องสาวมาเล่าเรียนที่นี่จะต้องทำอย่างไร”
“น้องสาวหรือ?” เสียงหัวเราะของชายชราดังขึ้น ในมือถือกระบวนตักน้ำสาดไปที่หน้าประตูพลางเอ่ยต่อ
“เป็สตรีจะเล่าเรียนบทกวีไปเพื่อสิ่งใด ให้น้องสาวเ้ารู้จักสามเชื่อฟังสี่คุณธรรมเสียก็พอแล้ว” กล่าวจบชายชราก็สาดน้ำที่เหลืออยู่ก้นถังออกไปเป็ครั้งสุดท้าย
“คนที่มาเล่าเรียนที่นี่ล้วนย่อมอยากสอบจอหงวน เพื่อจะได้สวมเสื้อไหมปักกลับบ้านเกิด** ทั้งนั้น ส่วนน้องสาวเ้าก็สั่งสอนที่บ้านให้ดี แต่งงานออกเรือนจะได้ปรนนิบัติสามี แม่สามี มีลูกสืบสกุลเท่านี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว” พูดจบชายชราก็ปิดประตูไม้โดยไม่ได้เชื้อเชิญให้เฟิงเฉินเข้าไปด้านในเลยแม้แต่น้อย
เดิมทีเฟิงเฉินยังสองจิตสองใจที่จะส่งน้องสาวมาเล่าเรียน หากแต่พอได้ฟังความคิดเช่นนี้ในใจของเขาก็รู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อย ถึงตัวเขาจะไม่ได้รับการต้อนรับ หากแต่กับน้องสาวต้องไม่ใช่ เฟิงเออร์ของข้าจะไม่มีวันมาเหยียบสำนักศึกษาแห่งนี้เป็แน่!
_______________________________________________________________________
* วิหคสิ้นเกาทัณฑ์ซ่อน กระต่ายม้วยย่างสุนัข หมายถึง เมื่อหมดประโยชน์แล้วก็กำจัดทิ้ง เหมือนเมื่อใดที่ยิงนกแล้วก็เก็บธนูไว้ไม่ใช้อีก เมื่อได้กระต่ายแล้วก็เอาสุนัขล่าเนื้อมาฆ่ากิน
** สวมเสื้อไหมปักกลับบ้านเกิด : ผู้สอบได้จอหงวนจะได้รับพระราชทานรางวัลมากมายจากฮ่องเต้รวมถึงเสื้อนอกผ้าไหมปักที่เป็สัญลักษณ์ของผู้สอบได้จอหงวน พร้อมทั้งมีขบวนเกียรติยศแห่จากเมืองหลวงกลับไปส่งถึงบ้านเกิด ก่อนเข้ามารับราชการในเมืองหลวงต่อไป ทุกวันนี้หมายถึงคนที่จากบ้านเกิดไปทำงานจนประสบความสำเร็จและกลับมาช่วยเหลือครอบครัวญาติมิตร
204
