⚔️ บทที่ 29 : รอยเท้าสู่โลกกว้าง
หลังจากออกจากหมู่บ้านทุ่งหญ้า โคห์เรน ได้เพียงครึ่งวัน ไครอสและอัครอสก็เดินเข้าสู่เขตป่าลึกอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มหม่นด้วยเมฆ ฝูงอีกาโผบินข้ามยอดไม้ไปทางตะวันตก ราวกับบอกลางร้าย
อัครอสหยุด เดินไม้เท้าตีพื้น ตึก ตึก แล้วเอ่ย “เจ้าหนู…ดินที่นี่ไม่เหมือนป่ากรีนโกลว์ กลิ่นมันบอกว่า…เราใกล้เขตของเผ่าอื่นแล้ว”
“เผ่าอื่น?” ไครอสเอียงคอถาม ดวงตาสีเงินกวาดมองรอบ ๆ
“ใช่…แถบนี้คือเขตติดต่อของ เผ่าเอลวาน—เผ่าเอลฟ์ป่า พวกเขาไม่ชอบคนแปลกหน้า โดยเฉพาะมนุษย์” น้ำเสียงผู้เฒ่าเข้มขึ้น
ไม่ทันขาดคำ เสียงสายธนูดัง วี้ด! ลูกธนูปักลงหน้าดินห่างจากเท้าไครอสเพียงครึ่งก้าว ดินกระเด็นใส่หน้าเด็กชายจนสะดุ้งเฮือก
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากบนกิ่งไม้สูง เสียงใสแต่แข็งกร้าว
“ผู้บุกรุก!”
ไครอสเงยหน้า เห็นร่างเพรียวบางของเอลฟ์หญิงผมสีเงินยาวถึงเอว นัยน์ตาสีเขียวมรกตเย็นเยียบ คันธนูยกตึงอยู่ในมือ เธอในชุดหนังสีเข้มที่พรางตัวกับต้นไม้ได้สนิท
อัครอสยกมือขึ้นช้า ๆ เอ่ยด้วยภาษามนุษย์ปนโบราณ
“เรามิได้มุ่งร้าย ข้ามาเพียงผ่านทาง”
หญิงเอลฟ์เล็งธนูตรงยังหัวใจเขา “คำพูดของมนุษย์…ไม่ต่างจากลม”
ไครอสยกดาบขึ้น แม้มือเล็กจะสั่น ดวงตาสีเงินส่องประกายแข็งขืน “เราไม่ใช่ศัตรู!”
อีกาโผบินขึ้นเป็นฝูง คลื่นเสียงป่าก้องสะท้อน ชั่วขณะนั้นทั้งสองฝ่ายเหมือนรอเพียงหนึ่งลมหายใจว่าจะเลือดหรือน้ำใจ