ประชา : 2090 (จบแล้ว)

        ผมนั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวเองมาสักพักแล้วคงเป็นช่วงเวลาทำใจก่อนเริ่มงาน ผมเข้าใจเจตนาของการทดลองงานดีแค่รู้สึกเคืองที่ไม่ได้ทำตัวเป็นประโยชน์เพิ่ม เป็นงานที่ซ้ำซ้อนข่าวทั้งหมดที่ไมตรีส่งให้ผมทำเป็นข่าวเก่า และเคยมีคนสรุปไปแล้วไม่นิกรณ์ก็สิรินแต่ถูกเก็บเข้าคลาวด์ไปแล้วจึงดูไม่ได้ แม้ตอนที่ผมเล่นเกมให้ธรณีจะดูไร้สาระแต่ก็เกิดประโยชน์เพราะตัวละครเลเวลสูงขึ้น เพื่อนผมก็จะได้ความสนุกมากขึ้น

        “ทำไมกูต้องมาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ด้วย”ผมได้แต่คิดแบบนี้ในใจ ไม่สามารถพูดออกมาได้ เพราะเครื่องเอวีเอสอีที่ยืมธรณีมายังคงอัดอยู่ตลอดอันที่จริงก็ไม่ได้เห็นด้วยกับวิธีการที่ข่าวทุติยภูมิขโมยผลงานของคนอื่นมากนักแต่ไม่มีตัวเลือกอาชีพอื่นผมทำทีกดเลื่อนนิ้วไปบนจอให้เหมือนอ่านข่าวในขณะที่ใจเหม่อลอย ต้องทำทีเป็นขยันเพราะว่าค่าแรงที่ควรได้รับจะปรับแบบละเอียดตามภาระงานที่ทำจริงในช่วงทดลองงานอย่างที่หัวหน้าเตือนตอนท้าย ถ้าเอวีเอสอีจับได้ว่าผมทำงายน้อยก็อาจทำให้เงินเดือนได้น้อยไปตลอดเลยก็ได้ยิ่งคิดยิ่งมีแต่กังวล

        ผมปรับกระจกสมาร์ตกลาสให้ทึบแสงเพื่อซ่อนเร้นอาการลุกลี้ลุกลนของตนเองไม่เว้นแม้แต่บานด้านหลัง จะมีประโยชน์อันใดถ้าฝั่งผมเปิดใส แต่ฝั่งอิสราปิดมิดชิดอีกอย่างเธอเป็นคนบอกเองว่าไม่ค่อยได้อยู่ห้องทำงาน ผมหันมาสนใจงานตรงหน้าต่อเพิ่งรู้ว่าแท็บเล็ตที่ถอดออกมาจากขาตั้งสามารถพับ 90 องศาให้กลายเป็นคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กได้ครึ่งบนเป็นจอขนาด 16 นิ้วส่วนครึ่งล่างจะกลายเป็นแป้นพิมพ์หน้าจอระบบสัมผัสอัตโนมัติด้วยความคุ้นชินผมจึงใช้งานแท็บเล็ตในสภาพคอมพิวเตอร์ลักษณะนี้เป็นหลักตอนที่เดินทัวร์รอบบริษัทเห็นมีบางคนใช้คอมพิวเตอร์ที่เป็นแผ่นกระจกสมาร์ตกลาสทั้งแผ่นต่อกับฐานส่วนควบคุมที่หนาแค่หนึ่งนิ้วสามารถฉายภาพได้ทั้งสองฝั่งของกระจกเหมือนรูปลอยอยู่ในอากาศกลาย ๆดูล้ำยุคกว่าของผมอีก เอาเถอะ แค่มีให้ยืมใช้ก็บุญแค่ไหนแล้ว

        “ข่าวบ้าอะไรเนี่ย”ผมอ่านพลางกุมขมับ ข่าวห้าอันที่ไมตรีมอบหมายให้มีแต่เรื่องแปลก ๆทำให้ผมรู้เลยว่าที่ผ่านมาตนเองไม่เคยสนใจข่าวการเมืองเลย และกดเปลี่ยนช่องหนีตลอดจึงไม่รู้ว่ามันจะดูสุดโต่งถึงเพียงนี้อันแรกเป็นสัญญาณมือถือเสียทำให้ผู้ว่าราชการจังหวัดต้องลาออกเป็นการรับผิดชอบข่าวสองมีสภาวิชาชีพนักธุรกิจเอสเอ็มอีขอเข้าพบนายกรัฐมนตรีเพื่อเสนอให้ปรับลดสูตรคำนวณค่าแรงที่ควรได้รับหลังพบว่าผู้ประกอบการกว่า20% ทำตามไม่ไหวข่าวสามการก่อตั้งพรรคการเมืองใหม่ที่ชื่อว่าพรรคก้าวหน้าแต่ดันต้องการปกป้องค่านิยมและประเพณีดั้งเดิมข่าวที่สี่ศาลตัดสินให้บริษัทยาที่ทดลองยาเพิ่มความจำต้องหยุดทดลองเนื่องจากทำผิดจริยธรรมเพราะดันไปทดลองกับคนปกติกลายเป็นสนับสนุนความไม่เท่าเทียมและข่าวที่ห้าเป็นกระทู้ถามสดของ รมต.กระทรวงศึกษาธิการต่อนโยบายใหม่เรื่องการยกเลิกการสอนวิชาภาษาอังกฤษ

        ผมเลือกอันที่เข้าใจง่ายๆ ก่อนอย่างข่าวที่สอง เพราะผมรู้จักเรื่องค่าแรงที่ควรได้รับแล้วผมใช้เวลาหลายนาทีอ่านข่าวเรื่องเดียวกันจากในอินเทอร์เน็ตของแต่ละสำนักข่าวที่ไอรินช่วยส่งลิงก์มาให้ส่วนใหญ่เนื้อข่าวไม่ต่างกันคือ มีแค่ตัวแทนสภาวิชาชีพนักธุรกิจเอสเอ็มอีเดินทางเข้าพบนายกรัฐมนตรีมีการคุยกันถึงปัญหาที่เกิดขึ้น และนายกรับทราบปัญหา แล้วจะแจ้ง รมต.กระทรวงต่าง ๆที่เกี่ยวข้องให้เร็วที่สุด และจะให้คำตอบภายในหนึ่งสัปดาห์ แต่ส่วนที่ทำให้ผมเสียเวลาอ่านนานคือรายละเอียดปลีกย่อยที่นำเสนอเกี่ยวกับค่าแรงที่ควรได้รับปัจจุบันมีสำนักข่าวหนึ่งไปสัมภาษณ์พนักงานคนหนึ่งอีกสำนักข่าวเลือกไปถามความเห็นผู้ประกอบการคนหนึ่งเพิ่มอีกสำนักข่าวไปหาข้อมูลสูตรคำนวณอันซับซ้อนที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์น่าเวียนหัวเขียนให้เห็นกันโต้งๆ คงมีคนเข้าใจสูตรและวิเคราะห์ได้ว่าตัวแปรไหนคำนวนไม่เหมาะสมอีกสำนักข่าวไปสัมภาษณ์รองหัวหน้าพรรคการเมืองหนึ่ง ชื่อพรรค แมวพลัดถิ่นชื่อน่าขันจนแอบหัวเราะอยู่ในห้องคนเดียว

        “ทางพรรคไม่เห็นด้วยกับการสร้างนโยบายที่แข่งขันกับต่างชาติเพื่อเอาเงินเข้ามาในประเทศเอาเปรียบต่างชาติ เช่น ตั้งฐานการผลิตในต่างประเทศ หาเงินเข้าประเทศ ทั้ง ๆที่ความแตกต่างของแต่ละประเทศล้วนเป็นเรื่องสมมุติสุดท้ายแล้วทุกประเทศต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของประชาคมโลกโดยเฉพาะประเทศในยูเอ็นดีเราจะไปแย่งทรัพยากรกันเองทำไมยกเว้นประเทศนอกยูเอ็นดีที่ยังต้องแข่งขันกันอยู่เพราะยังไงเขาก็ไม่ยอมเข้าร่วมอุดมการณ์”

        ผมอ่านคำแถลงของรองหัวหน้าพรรคนั้นซ้ำสองรอบยังรู้สึกไม่เข้าใจแจ่มแจ้งแต่คงต้องคัดลอกทั้งคำพูดไปวางไว้ในข่าวก่อน พอรวมไปรวมมา เนื้อหายาวเป็นสิบหน้าผมคิดในใจว่าใครจะมาอ่าน หรือว่าคนยุคนี้อ่านหนังสือกันเกินเจ็ดบรรทัดกันทุกคนแล้ว

        ผมใช้นิ้วกดบนหน้าจอเปิดหน้าต่างที่เป็นตัวอย่างที่นิกรณ์เคยทำไว้มาเปรียบเทียบก่อนหน้านี้เคยวาดฝันไว้ว่าการทำงานจะใช้ฮอโลแกรมสร้างภาพสามมิติเป็นผู้ช่วยลอยตัวอยู่ในอากาศ บินไปรอบ ๆ ห้องได้ ผมสามารถมีปฏิสัมพันธ์สั่งให้มันอ่านข้อมูลให้ฟัง ค้นข้อมูล หรือไม่ก็ช่วยสร้างบรรยากาศภายในห้องได้สุดท้ายก็พบว่าเป็นแค่หน้าจอสัมผัสสองมิติแบบเดียวกับในยุคผม คิดดูอีกทีถึงจะเป็นอินเทอร์เฟซ[1]จากภาพฮอโลแกรมสามมิติก็คงไม่ได้ช่วยให้งานเร็วขึ้นเท่าไหร่

        “ใช้เอไอทำงานก็น่าจะจบไปแล้ว” ผมพูดคนเดียว เอไอยุคนี้คงทำได้สบาย ๆ อยู่แล้วอุปสรรคอย่างเดียวคือไมตรีห้ามไว้โดยไม่บอกเหตุผล ผมเองก็ไม่กล้าถามเขาย้ำหลายรอบว่าจะถูกไล่ออกถ้ารู้ว่าเป็นผลงานของเอไอ

        “ยังต้องใส่สีอีกเหรอ”ผมบ่นให้ตัวเองฟังพลางท้อใจ ทีแรกผมเข้าใจว่างานตำแหน่งนี้จะแค่สรุปเนื้อหาข่าวสารที่ยาวเหยียดให้กลายเป็นบทความที่กระชับประมาณสามบรรทัด อ่านง่าย เข้าใจง่ายแบบเดียวกับที่ตอบตอนสัมภาษณ์แต่กลายเป็นว่าผมต้องเป็นคนเขียนข่าวทุติยภูมิทั้งเรื่อง หากมองโลกในแง่ดีถ้าผมต้องสรุปข่าวจริงอาจได้รับมอบหมายงานวันละร้อย ๆ ข่าว แทนที่จะทำแค่ห้าข่าว

        สำนักข่าวซัมนิวส์มีการนำเสนอข่าวทุติยภูมิที่เป็นเอกลักษณ์โดยการใช้สีสันข้อความที่ตรงกันตั้งแต่สองสำนักข่าวขึ้นไปจะใช้สีเข้ม ถ้ามีสำนักข่าวเดียวจะใช้สีอ่อนแล้วก็ยังต้องแยกประเภทชองความเห็นถ้าไปทางที่เห็นด้วยก็ใช้สีฟ้าถ้าไปทางที่เห็นต่างก็ใช้สีแดง ถ้ามีความเห็นอื่น ๆ ที่จัดไม่ได้ก็ใช้สีเขียวสีเหลือง จริง ๆ ขอให้สีที่ต่างกันในข้อความที่ความเห็นไปคนละทางก็เพียงพอผมพยายามทำตามที่ตัวเองเข้าใจก่อนจะไปสู่ขั้นตอนต่อไป

        “สรุปว่าไงดีข่าวนี้” ผมถามตัวเองพลางคิดหนักในตัวอย่างสองย่อหน้าสุดท้ายที่นิกรณ์ทำจะมีการสรุปข่าวทั้งหมดและเป็นส่วนของความคิดเห็นในช่วงท้ายของแต่ละบทความแยกจากเนื้อข่าวส่วนที่เป็นข้อเท็จจริงให้เห็นชัดเจนส่วนใหญ่จะเป็นการวิเคราะห์ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น หรือจะเพิ่มข้อมูลเชิงลึกอื่น ๆเพิ่มเติมก็ได้ ผมสั่งให้เอไอพิมพ์ลงไป แล้วก็บอกให้ลบ แก้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่ห้านาที ได้ ก่อนจะไปลงตัวที่ประโยคประมาณว่า คาดว่าอนาคตในอีกห้าปีจะมีการใช้เครื่องจักรเพิ่มอีก และลดอัตราจ้างลงได้ตั้ง 5-10เปอร์เซ็นต์ ประชาชนควรต้องไปศึกษาเครดิตแบงก์เพิ่มเตรียมตัวรับมือกับเรื่องนี้ผมอ่านทวนอีกครั้งรู้สึกว่ามันพิลึกชอบกล แต่ก็คงต้องปล่อยไว้แบบนี้ไปก่อนเพราะไม่รู้จะแก้ยังไง  

        ผมลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะเปิดประตู เดินไปชงกาแฟจากเครื่องชงอัตโนมัติที่อยู่ใกล้ ๆ ห้องบริเวณนี้เป็นโถงกว้างที่เป็นเหมือนห้องนั่งเล่น คล้ายเลาจ์ในสนามบิน มีทั้งของกินกีฬา และความบันเทิงเพื่ออำนวยความสะดวกพนักงานมีตู้ขายเครื่องดื่มตั้งแต่น้ำเปล่ายันเบียร์ตู้ขายขนมตั้งอยู่ข้างถังขยะแบบแยกขยะ ผมเคยถามธรณีแล้วว่าทำไมขนมถึงกินฟรีไม่กลัวเอากลับบ้านเหรอ เพื่อนหัวเราะแล้วบอกว่าไม่มีใครคิดแบบผมหรอกทุกคนมีจิตสำนึกแค่กินอิ่มเพื่อให้ทำงานได้ กล้องวงจรปิดก็มีอยู่ คงไม่ต้องถึงกับติดแท็กไว้กับขนมทุกชิ้นเหมือนของในห้างสรรพสินค้ามีตู้เกมแบบโบราณที่ตั้งในห้างสรรพสินค้าของยุคผมวางคู่กับเครื่องเล่นเกมวีอาร์รูปทรงแคปซูลขนาดใหญ่ยังมีพื้นที่พักผ่อนเป็นเหมือนโรงแรมแคปซูลสองชั้นให้งีบหลับได้ช่วงสั้น ๆผมเคยไปสำรวจแล้ว มีม่านปิดกั้น มีที่ชาร์ตแบตเตอรี่ และมีโต๊ะวางแล็ปท็อปให้ทำงานในนี้ได้ด้วยธรณีบอกว่าห้องนั่งเล่นของบางชั้นมีห้องคาราโอเกะ กับเครื่องดนตรีให้เล่นด้วย

        “อ้าวไม่มีแก้วให้เหรอ” ผมเขย่งมองบนชั้น และก้มลงมองใต้ชั้นก็ไม่เห็นแก้วกระดาษคงเป็นนโยบายช่วยลดขยะ ผมจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าจะมีแก้วบนตู้เย็นจึงเข้าไปในห้อง ก่อนจะพบว่ามีอันหนึ่ง เลยรอดตัวไปผมยืนรอขณะของเหลวสีน้ำตาลของกาแฟลัตเตกำลังรินไหลลงในแก้วขนาด 6.5 ออนซ์ขณะนี้มีพนักงานเดินไปมาบนชั้นนี้แค่สองสามคนมีคนหนึ่งกำลังพักผ่อนด้วยการเอนตัวบนโซฟาสวมหมวกอยู่ในโลกเสมือนของตนเองและอีกสองคนตีปิงปองโต้ตอบกันแสดงว่าส่วนใหญ่ คงอุบตัวอยู่ในห้อง ผมสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ สามครั้งก่อนจะไปทำต่อ ไม่มีเวลาที่จะเล่นเกมพักผ่อนผมรู้สึกกระปี้กระเปร่าในทันทีเมื่อกลับถึงห้องเพิ่งระลึกได้ว่าไม่ได้ลิ้มรสกาแฟเลยตั้งแต่มาถึงโลกนี้นี่เป็นคาเฟอีนแก้วแรกในรอบเดือนก่อนหน้านี้ถ้าง่วงเมื่อไหร่ก็แค่ปรับโซฟาให้เป็นเตียงแล้วนอนได้ทันที

        พอมีประสบการณ์จากข่าวแรกทำให้กระบวนการทำเริ่มเร็วขึ้นบ้าง ผมเลือกข่าวสัญญาณมือถือของ ตำบลอุรุกจังหวัดอุกฤษฏ์ เสีย ผมดูจากแผนที่แล้วอยู่แถว ๆ จังหวัดแม่ฮ่องสอนเดิม หลายจังหวัดตั้งชื่อตามเมืองหรืออาณาจักรโบราณอย่างละโว้ จันทร์เสน เสมา ฟูนัน หรือบางทีก็ตั้งตามจุดเด่นในเมือง อย่างชื่อ ‘มโหฬาร’ตั้งตามขนาดจังหวัด ชื่อจังหวัดปัจจุบันของผม ‘พฤฒธานี’ ก็มาจากการที่เจริญกว่าเมืองข้างเคียงโดยรอบและอยู่จากเมืองหลวง “นครแทนชน” 111 ก.ม.พอมีโอกาสย้ายเมืองหลวงจึงสามารถปรับผังเมืองให้น่าอยู่ขึ้นได้ง่ายกว่าการปรับของเดิมที่แออัดไปด้วยผู้คนการกระจายอำนาจยังส่งผลให้ศูนย์ราชการไม่ใหญ่มากเพื่อนผมเล่าว่าช่วงนั้นประชาชนสามารถเลือกภูมิลำเนาได้เองตามประสงค์

        { ระหว่างที่หาช้อมูลเพิ่มผมก็รู้คัดค้านอยู่ในใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำไมแค่สัญญาณเสียไปห้าชั่วโมงถึงทำให้นายก อบต. ต้องพ้นจากตำแหน่งเลยเหรอเพียงเพราะไม่ผ่านตัวชี้วัดแถมผู้ว่าราชการจังหวัดยังต้องแสดงความรับผิดชอบลาออกเองด้วยจริงหรือที่แหล่งข่าวบอกว่ามูลค่าความเสียหายมหาศาลเพราะทำให้ธุรกรรมหยุดชะงักและทำให้ประชาชนสูญเสียอำนาจอธิปไตยในการโหวตในช่วงเวลานั้นรวมทั้งคนที่มีภูมิลำเนาในพื้นที่ดังกล่าวยังสูญเสียสิทธิไม่ถูกสุ่มคัดเลือกเป็นคณะกรรมการเฉพาะกิจอีกด้วยจริงอยู่ที่นายก อบต. เองก็ยอมรับว่าไม่ได้เตรียมแผนสำรองไว้แถมยังหาทางแก้ไขได้ล่าช้า แต่จะไม่ให้โอกาสเขาปรับปรุงตัวเลยเหรอข่าวนี้จบที่จะมีการเลือกตั้งทั้งคู่ใหม่ภายในหนึ่งเดือนข้างหน้า

        พอเป็นข่าวที่สามยิ่งเร็วขึ้นไปอีกแถมตาเบิกกว้างด้วยพลังจากเครื่องดื่มเมื่อครู่ ผมเลือกข่าวที่ศาลฏีกาคดีอาญาตัดสินให้บริษัทไจแกน ผู้พัฒนายารีเมมซึ่งเป็นยาเพิ่มประสิทธิภาพความทรงจำตัวใหม่แพ้คดีที่อัยการฟ้องร้องว่าขัดกับกฎหมายความเท่าเทียมความเป็นมนุษย์

        “อะไรเนี่ย” ผมอุทานคิดในใจว่าขนาดวิจัยที่ผ่านกระบวนการทดลองในสัตว์มาแล้วมาทดลองในคนตามกระบวนการปกติยังผิดศาลบอกว่าจุดที่ทำให้เป็นปัญหาคือทั้งกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบที่ได้ยาหลอก[2] ดันเป็นคนปกติที่ไม่ได้เป็นโรคความจำเสื่อมในกลุ่มโรคอัลไซเมอร์อย่างที่บริษัทขออนุญาตต่อคณะกรรมการจริยธรรมงานวิจัยแต่แรกจึงไม่ใช่การรักษา แต่เป็นการเพิ่มสมรรถนะของมนุษย์ให้มากกว่าปกติ หรือที่เรียกว่า‘ออกเมนเตชัน’ ซึ่งผิดกฎหมายเพราะหากถูกกฎหมายก็จะสนับสนุนให้คนไม่เท่ากัน คนที่มีเงินจะสามารถออกเมนเตชันตนเองให้มีสมรรถนะไม่ว่าจะทางร่างกายหรือสติปัญญามากกว่าคนอื่น ทำให้เกิดการเอาเปรียบผู้ยากไร้ไม่มีทรัพยากรที่จะทำแบบเดียวกันได้

        ผมหัวเราะออกมาเองพอเห็นข่าวนี้ผมเลยเข้าใจว่าทำไมยุคนี้ถึงยังไม่มีไซบอร์กรวมทั้งไม่มีพลังพิเศษหรือพลังจิตแบบในหนังหลาย ๆ เรื่องที่พูดถึงโลกอนาคตที่แท้ก็ติดข้อกฎหมายนี่เอง ช่างไร้สาระจริงแล้วแบบนี้มนุษยชาติจะพัฒนาศักยภาพขึ้นได้อย่างไรผมเก็บความหงุดหงิดนั้นไว้ในใจแล้วหันไปเก็บเกี่ยวรายละเอียดเนื้อหาข่าวที่ไม่ซ้ำกันมาไว้ในที่เดียวโดยการคัดลอกมารวม ๆ กันก่อน อ่านทวนอีกครั้ง แล้วแก้คำเชื่อมให้ลื่นไหลแต่ก็มีส่วนต่างไม่มากมีแค่รายละเอียดเกี่ยวกับกฎหมายอาญาที่ห้ามการดัดแปลงสมรรถภาพมนุษย์และเพิ่มเกี่ยวกับกลไกการทำงานทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับวงจรความจำในสมองมนุษย์ผมไม่ค่อยเข้าใจมากนักเลยคัดลอกแล้ววางไปทั้ง ๆอย่างนั้น

        รู้ตัวอีกทีผมก็นั่งมาหลายชั่วโมงพอได้ค้นหาข้อมูลผมเพิ่งรู้ว่ามีสำนักข่าวของรัฐบาลอยู่ด้วย ชื่อว่านีโอไทยนิวส์หรือช่องเอ็นทีเอ็น (NTN: Neo-Thai News) ซึ่งเป็นองค์กรอิสระเหมือนศูนย์ต่อต้านข่าวปลอม ลักษณะเดียวกับช่องไทยพีบีเอสในอดีตเป็นสำนักข่าวปฐมภูมิที่ไม่มีโฆษณา แต่จุดต่างที่สำคัญในยุคนี้คือสามารถตรวจสอบการทำงานได้อย่างละเอียดยิบ ว่าวันไหนมอบหมายให้ใครทำเรื่องอะไรรวมไปถึงงบประมาณรายรับรายจ่ายได้ทุกบาททุกสตางค์ ประชาชนสามารถรวมชื่อกันเสนอหัวเรื่องให้ทำก็ยังได้ผมมารู้ภายหลังว่าเอ็นทีเอ็นเคยทำผลงานเปิดโปงการทุจริตของนักการเมืองสำเร็จมาแล้วยุคหนึ่งเคยมีแนวคิดว่าจะปรับเป็นทุติยภูมิแทนจะได้ออกกฎหมายดึงข่าวจากสำนักข่าวเอกชนอื่นมาได้เลยโดยไม่ต้องชดเชยแต่แน่นอนว่าไม่ผ่านประชามติแบบใช้การโหวตถ่วงน้ำหนัก (Weighted vote) ผมไม่รู้ว่าตัวเลขผลโหวตเป็นเท่าไหร่แต่ไม่น่ามีสื่อไหนยอมแน่ แถมเป็นการผูกขาดกราย ๆ }

        ขนาดผมประเมินตนเองว่าเร็วแล้วนะยังเหลืออีกสองเรื่องก็จะเสร็จจนมีคนมาเคาะประตู ผมลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้แล้วเดินก้าวไปเปิดประตู แค่สองก้าวก็ถึงลืมไปว่าจริง ๆ แค่ปรับเป็นกระจกเงาทางเดียวก็เห็นได้ว่าเป็นใคร

หญิงสาวร่างท้วมคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นตอนผมเปิดประตูออกไปดูผมรู้สึกคุ้นหน้าเธอเป็นอย่างมาก

[1]ในที่นี้คือ User Interface (UI) หมายถึง หน้าจอ, ปุ่ม, ไอคอน, และองค์ประกอบทั้งหมดที่ช่วยให้ผู้ใช้สามารถโต้ตอบกับอุปกรณ์หรือโปรแกรมได้UI ทำหน้าที่แปลคำสั่งของผู้ใช้ให้ระบบเข้าใจและแปลผลลัพธ์จากระบบกลับมาให้ผู้ใช้มองเห็นและเข้าใจได้

[2]Placebo คือ สารหรือวิธีการรักษาที่ไม่มีสารออกฤทธิ์ทางการแพทย์ใดๆ ซึ่งถูกออกแบบมาให้มีลักษณะเหมือนยาจริงทุกประการ มักใช้ในการวิจัยทางคลินิกเพื่อทดสอบประสิทธิภาพของยาใหม่