ราชันเวทเทพองเมียว

ปัจจุบัน

ต้าหมินย่างปลากินไปสองตัว ไม่แน่ใจว่าที่กินไปใช่ปลาอะคะชิซึหรือไม่ จำได้ว่าชายฝั่งของเมืองโกเบคล้ายมีปลาชนิดนี้ชุกชุม แต่เป็นข้อมูลซึ่งเขียนไว้ในสมัยเอโดะ ห่างกันกับยุคนี้ราวหนึ่งพันปี 

นอกจากเนื้อโกเบที่เป็นอาหารขึ้นชื่อแล้ว ยังมีเนื้อหมูป่าอีกด้วย สมัยหลังตั้งชื่อเมนูเสียน่ากินว่า ‘โบตันนาเบะ’ นำเนื้อหมูป่ามาทำหม้อไฟ อาจเป็นเพราะว่าเนื้อมันเหนียวกว่าหมูเลี้ยง หากมีโอกาสจะจับมาสักตัวสองตัว รีดเอาไขมันมาทำน้ำมันหมู คิดถึงทงคัตสึจะแย่แล้ว ยุคนี้กินแต่อาหารต้ม ย่าง นึ่ง ผัด คั่ว ไม่เคยเห็นอาหารทอดเลย เป็นไปได้ว่าน้ำมันหายาก

มองไปรอบตัวเห็นแต่ที่รกร้างว่างเปล่า ยากจะเห็นหมู่บ้านหรือเมือง อาจต้องรอให้การค้าขยายตัวกว่านี้ จำได้ว่าโกเบเป็นท่าเรือนานาชาติก็นู่นสมัยเมจิ

ต้าหมินนึกฟุ้งซ่านไปหลายเรื่อง รวมความแล้วการคิดเรื่อยเปื่อยถือเป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง ตั้งแต่ย้อนอดีตมาไม่เคยตึงเครียดขนาดนี้ ทุกการตัดสินใจสามารถชี้เป็นชี้ตาย นี่คือครั้งแรกที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุน อันที่จริงสถานการณ์ตอนทำงานกันสามคนยังดีอยู่ มามีปัญหาก็ตอนสองคนนั้นอยู่ห่างออกไป โรคกลัวแมวนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ หากเขาอยู่ใกล้คอยให้ความช่วยเหลือ เรื่องคงไม่เป็นอย่างนี้

สุดท้ายก็วนมาที่เรื่องนี้สินะ

เด็กหนุ่มพยายามเลี่ยงไปคิดเรื่องอื่น แต่ดูแล้วหากไม่วิเคราะห์ข้อผิดพลาดให้กระจ่าง ใจคงยากสงบ เหลียวมองคนข้างกายยังคงหลับตาพริ้มลมหายใจสม่ำเสมอ น่าจะไม่มีอันตรายอะไร คงใช้พลังเวทจนหมดเหมือนคราวก่อน ความจริงอยากย้อนไปหาพี่สาวนิชิ แต่ไม่แน่ใจว่าจะไปสร้างความเดือดร้อนให้พี่เขาหรือเปล่า

หลังการประลองทางนิกายอาสุกะมีความเห็นว่าอย่างไร

คุณพ่อคุณแม่ดูแลดีหรือไม่ คงไม่ระลึกถึงเรื่องเก่า ๆ มาดุด่าเฆี่ยนตีนะ

ใจหนึ่งเป็นห่วงอยากกลับไปดูให้รู้ อีกใจหนึ่งกลัวไปสร้างความลำบากให้อีกฝ่าย

พอลองคิดดูอีกที ยันต์ใช้งานไปจนหมด ยังไงต้องเข้าเมืองไปซื้อกระดาษอยู่ดี หากไม่ทำอย่างนั้นก็ต้องไปขโมยจากบ้านพ่อค้าคหบดีหรือไม่ก็ตามสถานที่ราชการ ทว่าเมืองโกเบช่างเปลี่ยวร้างจริง ๆ หากต้องการกระดาษยังไงต้องย้อนกลับไปนานิวะ

ทำไงดีนะ?

อ๊ะ! อยู่ ๆ นึกได้ว่าตนฝากเงินทั้งหมดให้เด็กหญิงเก็บไว้ ยามนี้เธอนอนสลบไสลไม่รู้ว่าเงินซุกเอาไว้ตรงไหน หากให้คลำหา นี่คือหญิงสาวนางหนึ่งถึงแม้ยังไม่เติบใหญ่ก็ตามเถอะ ถึงอย่างไรมีธรรมเนียมปฏิบัติระหว่างชายหญิง หากให้รอก็ไม่รู้จะรู้สึกตัวเมื่อไร คราวก่อนก็เป็นอาทิตย์

การย้อนไปเปิดศึกกับหนอนปรสิตอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนขนาดนั้น การปะทะกันเมื่อคืนคงสร้างความเสียหายให้มันพอสมควร แน่นอนว่าอีกฝ่ายต้องเพิ่มการป้องกันมากขึ้น คงไม่มีทางลอบเข้าไปง่าย ๆ อีกแล้ว อีกอย่างเขาไม่อยากทำเหมือนเดิม การต่อสู้กับศัตรูจำนวนมากในเวลากลางคืน ช่างชวนให้อกสั่นขวัญแขวน ถึงสายตาพอมองเห็นแต่ทัศนวิสัยก็ไม่เท่ากลางวัน สู้เปิดหน้าชนเอาให้อึกทึกครึกโครมไปเลยดีกว่า คงต้องรอให้โนะฮิเมะรู้สึกตัวแล้วค่อยมาคิดอ่านวางแผนกันอีกที

ยังไงยันต์ก็ต้องเตรียมไว้ ยิ่งมากยิ่งดี อย่างน้อยต้องหนึ่งพันใบขึ้นไป

ต้าหมินให้รู้สึกเสียดายทานูกิเฒ่า หากอีกฝ่ายยังมีชีวิตคงให้คำแนะนำได้มากกว่านี้ หลังจากคิดไปคิดมาอีกครึ่งชั่วยาม ความสะดวกสบายและจิตใจของสุภาพบุรุษก็ชนะ อย่างน้อยอยู่กับพี่สาวมีอาหารให้กินสามมื้อ มีที่หลับที่นอนอย่างดี มีพื้นที่ส่วนตัว 

แน่นอนไม่อาจให้เอิกเกริกแบบครั้งก่อน

บ้านพี่สาวนิชิ เมืองนานิวะ

หลังการประลองจบลง ชื่อเสียงของร้านผ้านิชิโน่เกิดขจรขจายไปไกลเกินกว่าจะคาดคิด ร้านนี้ถูกประทับตราว่าเป็นโยมอุปัฏฐากของนิกายชินกง (สายคางาวะ) เนื่องจากสมณะท่านหนึ่งรับเด็กในครรภ์ของบุตรสาวร้านผ้าเป็นศิษย์ 

ถึงแม้เด็กยังอยู่ในท้องและสมณะอิจิจากไปแสวงบุญแล้วก็ตาม แต่ทว่าความที่สายคางาวะรุ่งเรืองอยู่เฉพาะสี่หัวเมือง ได้แก่ คางาวะ* อาโอวะ** อิโยะ และโตสะซึ่งอยู่รวมกันบนเกาะ ไม่ค่อยติดต่อกับโลกภายนอก ทำให้ยากเข้าถึงจนกลายเป็นเรื่องลึกลับไป

เมื่อหลานของร้านผ้านิชิโน่มีวาสนาได้เป็นศิษย์ อาจไม่สร้างแรงกระเพื่อมในวงการสงฆ์แต่สำหรับชาวบ้านนี่ถือเป็นตำนานอันเพริศแพร้วเรื่องหนึ่ง พึงเข้าใจว่าศาสนาเป็นเรื่องของชนชั้นสูง ลูกหลานคนธรรมดายากจะผูกสัมพันธ์กับพระสงฆ์ โดยเฉพาะการได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของวัดใหญ่ที่เป็นรากฐานของนิกายชินกงยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้

ดังนั้นนี่จึงกลายเป็นตำนานเมืองเรื่องหนึ่งที่คนยังพูดถึงกันไม่จบไม่สิ้น

อันที่จริงแรงกระเพื่อมในวงการสงฆ์ไม่ใช่เรื่องรับหลานพ่อค้าเป็นศิษย์ แต่เป็นเรื่องการประมือกันระหว่างเจ้าอาวาสวัดซูเซ็นจิกับราชันมังกรทมิฬแห่งแดนใต้ ผลคือทั้งคู่เสมอกัน ข่าวนี้สร้างความตกตะลึงไปทั่ว พึงรู้ว่าระดับชั้นของราชันมังกรทมิฬคือครึ่งก้าวเทพเทวา เมื่อเสมอกันแสดงว่าระดับของเจ้าอาวาสต้องเหนือกว่าพระราชาคณะ คือครึ่งก้าวอรหันต์ 

หากเป็นเช่นนั้นจริงเท่ากับนิกายชินกงมีหนึ่งอรหันต์ หนึ่งครึ่งก้าวอรหันต์ ถ้าวันหนึ่งวันใดท่านเจ้าอาวาสประสบกับภาวะตื่นรู้อย่างฉับพลัน (ซาโตริ) นิกายชินกงเท่ากับมีระดับอรหันต์ผู้บรรลุธรรมถึงสองท่าน ถ้าอย่างนั้นเท่ากับกดข่มอีกสองนิกายไปโดยปริยาย 

นี่คือข่าวสำคัญอย่างแท้จริง ไม่รวมถึงผลการประลองระหว่างสมณะโมริยาม่า ระดับวัชระ กับสมณะอิจิซึ่งไม่ทราบระดับ ทว่าเมื่อสามารถเอาชนะโดยไม่มีบาดแผล ไม่บาดเจ็บ เท่ากับฝีมือของสมณะอิจิเหนือกว่าช่วงใหญ่ นี่จะไม่ให้คนในวงการไม่ตื่นตกใจได้อย่างไร ยังดีที่สมณะท่านนี้พอได้ชัยก็หายตัวไปในทันที ราวกับชื่อเสียงเป็นเพียงควันเมฆเบาบาง การทำอย่างนี้ยิ่งส่งเสริมให้ฐานะของท่านดูลึกลับขึ้นอีก

เหตุการณ์ทั้งสองเป็นตัวเร่งให้นักบวชในอีกสองนิกายต้องละทิ้งสิ่งล่อลวงทางโลก กลับไปเน้นปฏิบัติให้มากขึ้น ใครจะไปคิดองเมียวจิน้อยกลับสร้างกุศลโดยไม่รู้ตัว

เรื่องนี้เด็กหนุ่มหาทราบไม่ เขากับโนะฮิเมะซึ่งสลบไสลได้มาถึงเมืองนานิวะแล้ว เพียงแต่ยามนี้บ่ายคล้อย รอให้มืดค่ำจึงได้เวลาไปรบกวนพี่สาวนิชิ มาคราวนี้เขาตั้งใจบอกความจริง อย่างน้อยให้รู้ว่าตัวเขายังมีอีกฐานะหนึ่งคือเป็นองเมียวจิ ที่จำต้องปิดบังเพราะการที่องเมียวจิเป็นลูกศิษย์สำนักพุทธ ไม่ใช่เรื่องน่าโอ้อวดแต่ประการใด ส่วนฐานะของพี่ตุ๊กตาก็ยกให้ท่านเป็นอาจารย์เหมือนเดิมสะดวกกว่า หากบอกว่าเป็นของวิเศษ ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

รวมความก็คือของลูกในท้องของพี่สาวนิชิยังคงเป็นศิษย์ของสมณะอิจิ แต่จริง ๆ เป็นศิษย์ของต้าหมิน รอให้เด็กน้อยเติบโตค่อยเรียนวิชา ยังมีเวลาอีกถมเถไป

ปลายเดือนหกฝนตกต้องตามฤดูกาล อากาศของเมืองนานิวะสมกับเป็นเมืองชายทะเล ฝนนึกจะตกเมื่อไรก็ตก เดี๋ยวฝนเดี๋ยวแดด 

หลังจากท่านสมณะจากไป ท่านพ่อท่านแม่ดีต่อเธออย่างยิ่ง ส่วนการค้ายิ่งมายิ่งเจริญรุ่งเรือง แต่ทว่านี่กลับเพิ่มความกังวลให้เธอ

นิชินั่งเหม่อมองฝนพรำอยู่นอกห้อง ในใจนึกอยากให้ตนสามารถโน้มน้าวใจบิดาได้

* คางาวะ ในสมัยเฮอันใช้ชื่อว่าซานุกิ (Sanuki 讃岐) มีความหมายว่า พื้นที่ที่ได้รับการยกย่องว่ามีทิวทัศน์ของเนินเขาที่สวยงาม

แต่เพื่อความสะดวกของผู้เขียนขอใช้ชื่อคางาวะดังเช่นปัจจุบัน

**จังหวัดโทคุชิมะ ชื่อเดิมคือ อาโอวะ 

   จังหวัดเอฮิเมะ ชื่อเดิมคือ อิโยะ

   จังหวัดโคจิ ชื่อเดิมคือ โตสะ