ประชา : 2090 (จบแล้ว)

        เวลาผ่านไปสองปี จู่ ๆ หน้าต่างของภารกิจเลเวล 2 ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงบรรยายของเอไอผู้หญิงเช่นเคย แน่นอนว่าภารกิจต้องมีความยากขึ้นตามเลเวลภารกิจหลักคือ ทำให้ดัชนีความสุข ของประชากรเพิ่มมากขึ้น 10% ภายในช่วงเวลาหนึ่งปีส่วนภารกิจรองคือ การให้มีอัตราการส่งต่อเสียงโหวตหรือเดลิเกตน้อยกว่า 50%เพื่อสนับสนุนประชาธิปไตยทางตรง

        “เชี่ย! โคตรสมจริง“ ผมเผลออุทานรู้สึกว่าเกมนี้ซับซ้อนกว่าที่คิดไว้แต่แรกเยอะมาก ระบบประชาธิปไตยลื่นไหลจะให้สิทธิประชาชนในการโหวตเอง หรือเดลิเกตสิทธิให้คนอื่นก็ได้พูดง่าย ๆ คือผมต้องทำให้ประชาชนสนใจอยากมีส่วนร่วมทางการเมืองมากขึ้นเพื่อให้ภารกิจรองสำเร็จ

        ผมพยายามคิดหาแผนการเอาชนะเกมรอบนี้มีเงินเหลือจากปีก่อน ๆ ราว ๆ 20% และยังได้เพิ่มส่วนหนึ่งจากรัฐแต่น้อยลงกว่าสองปีแรกมากเงินอีกส่วนมาจากภาษีของประชาชนในจังหวัดซึ่งน้อยนิดตามจำนวนประชากรผมทำภารกิจรองของเลเวล 1 ไม่สำเร็จจึงไม่ได้งบประมาณโบนัสเพิ่มผมทดลองสร้างของหลายอย่างเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้กับประชาชน เช่น สร้างโรงยิมสนามกีฬา สวนสาธารณะ ก็ทำให้ดัชนีชี้วัดความสุขกระเตื้องขยับขึ้นมาจาก 82 คะแนนเป็น 85 คะแนนได้แต่สักพักก็ถึงทางตันเพราะยังไม่ได้ตามเป้า เลยถามความคิดเห็นของรองผู้ว่า

        “เราเองก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีท่านอาจต้องถามจากประชาชนเอา”ชายวัยกลางคนตอบพลางยักไหล่ ดูยียวนกวนประสาทนิด ๆ จนน่าผิดหวัง ผมเลยไม่คุยต่อแล้วดีดนิ้วส่งเขากลับไปทำงานที่จวนผู้ว่า แล้วผมก็วาร์ปเข้าไปดูการประชุมสภาแทนบรรยากาศในห้องประชุมสภาเป็นแบบเรโทรย้อนไปช่วงวัยเด็กของผมไม่ได้ทันสมัยแบบมีการฉายภาพสามมิติเหมือนในยุค 2090 บางทีอาจเป็นความตั้งใจของผู้สร้างเกม

        “เราจะขอเรียนถามท่านผู้ว่าฯว่ามีมาตรการแก้ปัญหาน้ำท่วมอย่างไร ประชาชนหลายคนในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแจ้งปัญหาไปแล้วแต่ก็ยังไม่ได้แก้ไข”ชายชราคนหนึ่งพูดในสภาผ่านไมโครโฟน ผมไม่ยักรู้ว่ามีปัญหานี้อยู่อาจจะเป็นเพราะมัวแต่เร่งเวลา จนไม่ได้สนใจฟังเสียงชาวบ้าน

        “เราได้ตั้งทีมงานศึกษาผลกระทบแล้วรับรองว่าจะทำตามมาตรฐานทุกอย่าง ที่ผ่านมาเราก็สร้างเขื่อนกักเก็บน้ำให้ท่านแล้ว”ชายคนหนึ่งตอบ ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยไปอ่านป้ายชื่อดูจึงรู้ว่าเป็นโฆษกของฝ่ายผม

        “แต่นั่นผ่านมาหนึ่งปีก่อนแล้วท่านไปดูเองสิว่ามันพอซะที่ไหน” ชายชราพูดขึงขัง เสียงดัง ผมเพิ่งตระหนักเดี๋ยวนี้ว่าเขาพูดจริงตั้งแต่สร้างเขื่อนเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าเสร็จ ผมก็ไม่ได้แตะต้องอะไรอีก

        “แต่เขาก็เป็นคนดีนะ เป็นคนสมถะขนาดห้องทำงานของเขายังไม่ใช้เงินเลยสักบาท”หญิงอีกคนหนึ่งที่เป็นแฟนคลับช่วยเถียงแทน ผมหัวเราะออกมาดังลั่นแต่ไม่มีใครได้ยิน พวกเขายังคงคุยกันซีเรียสต่อ

        “คนดีก็ไม่ได้ช่วยให้บริหารบ้านเมืองเก่งขึ้น”ชายชราเอ่ย

        “ท่านอดิศักดิ์ พูดจริง”สมาชิกสภาจังหวัดช้างเผือก กดไมโครโฟนแล้วลุกยืนพูด “สิ่งที่เราพูดไปในการประชุมครั้งก่อนก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข ทุกวันนี้ประชาชนยังต้องยืมสัญญาณอินเทอร์เน็ตมาจากจังหวัดข้างเคียงจนบางคนต้องมาลงคะแนนเองที่จวนผู้ว่า”

        ผมกลืนน้ำลายเฮือกคิดว่าแจกมือถือให้ประชาชนทุกคนไปแล้วตั้งแต่ตั้งเมืองแรก ๆ จะจบแต่ประชาธิปไตยทางตรงจะไม่เวิร์คถ้าประชาชนเข้าไม่ถึงอินเทอร์เน็ตได้ทุกพื้นที่ สาเหตุที่ผมลืมเรื่องนี้ไปสนิทอาจเป็นเพราะเป็นแบบง่ายทุกครั้งที่ผมจะสร้างอะไรก็จะมีข้อความบอกว่าผ่านประชามติของประชาชนทุกครั้ง คนที่โหวตคัดค้านมีน้อยกว่า 5%จนไม่คิดว่าพวกเขามีความทุกร้อนอะไร

        ผมขี้เกียจฟังต่อ เลยเร่งเวลาแล้วขอให้เอไอของเกมช่วยสรุปประเด็นมาให้ผมถามไอรินนอกเกมตอนพักเที่ยงเลยรู้ว่าทำแบบนี้ได้โดยไปเปิดตัวช่วยในออปชันต่อไปนี้เกมจะสรุปปัญหาของทุกร้อนประชาชนให้เป็นโนติฟิเคชันที่ผมต้องเข้าไปกดอ่านผมเริ่มแก้ทีละประเด็น ตั้งแต่การขุดคลองสร้างทางระบายน้ำเพิ่มตามที่วิศวกรแนะนำแล้วก็เพิ่มเสาสัญญาณอินเตอร์เน็ต รวมทั้งต้องวางผังเมืองใหม่อย่างจริงจังเพราะถ้ารอนานกว่านี้จะมีคนอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานมากจนส่งผลกระทบมากเกินไปเป็นลูกโซ่

        ผมนึกถึงตอนที่ธรณีเล่าว่าการวางผังเมืองเกิดขึ้นในช่วงระยะหลายปีตั้งแต่ที่มีการจัดระเบียบจังหวัดใหม่ เปลี่ยนชื่อจังหวัดใหม่และ กระจายอำนาจ ซึ่งในยุคนั้นก็เริ่มนำเอไอมาช่วยคำนวณโดยฟังเงื่อนไขจากการสำรวจประชาชนทุกคนที่อยู่ในจังหวัดนั้น ทั้ง ที่อยู่ปัจจุบัน สถานที่ทำงานการวางแผนการย้ายที่อยู่ระยะสั้น-ยาว อาชีพการศึกษาซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะถูกปกปิดตัวตน แม้จะสร้างแล้วก็ยังต้องมีการปรับแต่งแก้ไขหลายครั้งตามช่วงเวลามีการใช้ข้อมูลเดิมร่วมกับเอไอ และประชามติของประชาชนในพื้นที่ เช่นการปรับพื้นที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว การแก้ไขพื้นที่ทำกินของประชาชนไม่พอ เป็นต้น

        เมื่อได้ข้อมูลแล้ว เอไอก็จะคำนวณโดยใช้ปัจจัยอีกหลายอย่างโดยใช้สมการที่ซับซ้อนซึ่งผมก็ไม่มีทางเข้าใจและจำได้รู้แค่ว่า หนึ่งต้องมีการกระจายความเจริญโดยมีจำนวนจุดที่แปรผันตรงตามปริมาณพื้นที่ มีสถานที่ราชการหลายแห่งได้ไม่รวมศูนย์สองต้องมีความเหลื่อมล้ำน้อยที่สุดหมายความว่าคนรวยและคนจนควรเดินทางถึงที่ทำงานได้ง่ายพอกัน มีพื้นที่ทำกินพอ ๆ กันไม่ปล่อยไปตามกลไกตลาด มิฉะนั้นทำเลทองจะถูกจับจองโดยคนรวยหมด สามด้านภูมิทัศน์มีการกำหนดโทนสี รูปแบบสถาปัตยกรรมเพื่อเป็นเอกลักษณ์สำหรับการท่องเที่ยวสี่มีการคำนึงถึงสิ่งแวดล้อม อย่างเช่นการกำจัดขยะ การกำหนดพื้นที่สีเขียว และการกำหนดเขตมลพิษไว้เฉพาะในที่ห่างไกล

        แม้จะรู้ขนาดนั้น ผมก็ทำได้แค่คร่าว ๆโดยปรับตามที่เข้าใจ และให้ไอรินช่วยคิดบางส่วน แบ่งโซนเกษตรและอุตสาหกรรมวางระบบขนส่งให้ครอบคลุม โดยไม่กังวลเรื่องความสวยงาม และสิ่งแวดล้อมมากนักเพราะการป้องกันสาธารณภัยสำคัญกว่า ผมวางระบบระบายน้ำใต้ดิน และบนดินตั้งหน่วยดับเพลิงและซื้อเฮลิคอปเตอร์ สร้างเครื่องตรวจจับแผ่นดินไหว และจ้างทีมวิศวกรช่วยตรวจเช็กความแข็งแรงโครงสร้างตึกอีกที

        หลังจากที่วางผังเมืองเสร็จผมกดหน้าจอดูตัวเลขดัชนีความสุขอีกครั้ง ตอนนี้พุ่งขึ้นมาเป็น 91 คะแนนซึ่งเกิน 10% แล้วจึงเริ่มยิ้มออกอย่างโล่งใจ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงติ๊งต่องดังก้องกังวานไปทั่วท้องนภารู้ดีว่าเป็นเสียงของระบบจึงไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใดมันจะเตือนแบบที่ทุกสองชั่วโมง เพื่อไม่ให้มนุษย์ใช้ชีวิตในโลกเสมือนนานเกินไป

        “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”เสียงของระบบดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งราวกับเป็นเสียงพระเจ้า

        “เราอยู่ในห้องนอน กำลังเล่นเกมเดอะเมเยอร์อยู่”ผมเงยหน้าตะโกนตอบไปยังท้องฟ้าอันเวิ้งว้าง

        “ขอบคุณสำหรับคำตอบขอแจ้งให้ท่านทราบว่า ท่านใช้ซิมูเลชันติดต่อกันนาน 6 ชั่วโมงแล้วควรพักอย่างน้อย 30 นาทีตามคำแนะนำ...”

        ผมกำนิ้วหุบเข้าหากันเป็นสัญลักษณ์แทนคำสั่งปิดโดยไม่รอให้มันพูดจบ เล่นมาตั้งกี่รอบทำไมจะไม่รู้ระบบคำถามที่เพิ่งตอบไปเป็นส่วนขอระบบความปลอดภัยเพื่อยืนยันสติสัมปชัญญะของผู้เล่นกลัวว่าผมจะหลงมัวเมาในเกมจนลืมไปว่านี่คือโลกเสมือนยังสงสัยว่ามีคนที่แยกแยะไม่ได้จริง ๆ หรือในเมื่อต้องฝึกฝนมาตั้งแต่ตอนใช้โลกประดิษฐ์ครั้งแรกผู้เล่นต้องฝึกสั่งการแยกระหว่าง ‘คิดว่าตัวละครจะเดิน’กับ ‘ขยับขาเดินจริง’ ผมเองก็สับสนช่วงแรกพอฝึกไปวันสองวันก็แยกโสตประสาทได้อย่างคล่องแคล่ว ถ้าผมจะตอบคำถามไม่ผ่านก็คงเป็นตอนที่ดื่มเหล้าเมามายไม่ได้สตินั่นแหละ

        ผมยังไม่หิวเลยตัดสินใจเล่นต่อสวนทางกับคำแนะนำโดยสิ้นเชิง ผมวาร์ปไปสำรวจความเรียบร้อยตามจุดต่าง ๆมองดูสีหน้ายิ้มแย้มขณะใช้ชีวิตประจำวันของประชากรก่อนจะเร่งเวลาให้เร็วขึ้นอีกผมเห็นน้ำฝนที่ตกมาถูกกักเก็บไว้ในเขื่อนและไหลไปตามลำคลองลงสู่แม่น้ำในที่ต่ำกว่าซึ่งเกมกำหนดว่าจะไปออกสู่ทะเลในจังหวัดอื่น เพราะผมกะเลือกแผนที่จังหวัดให้ไม่มีชายหาด

        ตอนนี้เข้าสู่ไตรมาสสุดท้ายแล้วผมจึงกดดูคะแนนดัชนีความสุขอีกครั้ง แต่ต้องตื่นตระหนกเมื่อเห็นตัวเลขนั้น

        “เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย”ผมบ่นพึมพำให้ตัวเองฟัง ไม่เข้าใจว่าทำไมคะแนนจึงตกกลับมาเป็น 84 คะแนนอีกครั้งได้

        ผมรีบหาสาเหตุโดยการกดอ่านโนติฟิเคชัน ปรากฏว่ามีเพียงอันเดียวที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนช่วงที่ผมเร่งเวลาจนไม่ได้อ่านหัวข้อเขียนว่าประชาชนเดือดร้อนเรื่องความเหลื่อมล้ำ ผมกดไปดูวิดีโอสรุปไฮไลต์ของการประชุมสภาที่ผ่านมาสมาชิกสภาจังหวัดช้างเผือกคนหนึ่งเอ่ยว่า ช่วงนี้มีคนต่างถิ่นเข้ามามากรวมทั้งมีนายทุนจากต่างจังหวัดเข้ามากว้านซื้อที่ดินที่อุดมสมบูรณ์ริมฝั่งแม่น้ำไปจนหมดทำให้ชาวบ้านส่วนหนึ่งต้องเปลี่ยนอาชีพไปเป็นลูกจ้างแทนซึ่งนำมาสู่การกดขี่เอารัดเอาเปรียบ ห้างสรรพสินค้าในจังหวัดก็ล้วนผูกขาดมาจากเครือข่ายเดียวกันอันที่จริงมีปัญหารายละเอียดยิบย่อยกว่านี้อีกมาก แต่ผมจำไม่ได้หมดผมรีบปรึกษารองผู้ว่าในทันที

        “แล้วเราจะทำยังไงดี...ปัญหาความเหลื่อมล้ำมันใหญ่เกินไป” ผมถามชายวัยกลางคนไปตรง ๆ แสดงว่าผังเมืองที่ช่วยลดความเหลื่อมล้ำที่ผมวางไว้ไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอหรือว่าผมใส่ใจมันน้อยเกินไป

        “ค่อนข้างยากเพราะปัญหาเรื่องนี้มีความซับซ้อน และเรื้อรัง พวกเราคงต้องคิดให้ดีก่อนบางทีอาจแก้ไม่ได้ในวาระของท่านที่เหลืออีกหนึ่งปีด้วยซ้ำแต่เรามั่นใจว่าประชาชนยังมีความนิยมในตัวท่านอยู่” เขาตอบอย่างเป็นหลักการกว้าง ๆหาสาระไม่ได้เช่นเคย

        “แต่เวลาของภารกิจเหลือไม่ถึงสามเดือนไง”ผมเถียงเขาไปตรง ๆ จริงอยู่ที่ยังไม่ถึงการเลือกตั้งครั้งหน้า แต่ถ้าหากทำภารกิจหลักไม่ผ่านก็จะเกมโอเวอร์เช่นกันเพราะภารกิจหลักเปรียบเสมือนตัวชี้วัดเคโอไอที่ผมต้องรับผิดชอบวางเดิมพันด้วยตำแหน่ง ดูเหมือนรองผู้ว่าจะเข้าใจกฎกติกาของเกมเช่นกัน

        “งั้นท่านก็ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้คนยากจนอยู่ดีกินดีก่อน เขาจึงจะมีความสุข” ชายวัยกลางคนเอ่ย

        เขาเสนอวิธีหนึ่งขึ้นมาซึ่งผมพยักหน้ายินยอม แม้จะไม่เต็มใจนักเพราะกังวลผลระยะยาว ทว่าก็ไม่มีทางเลือกอื่นภายใต้เวลาจำกัดผมเรียกมันว่าสวัสดิการคนจนโครงการนี้แจกเงินให้ประชาชนที่มีรายได้ต่ำกว่าเกณฑ์ความยากจน คนละ10,000 เหรียญกึ่งเลียนแบบมาจากที่ฟัง รมต.ประนอม โอจีดีครั้งล่าสุดพรรคอัตตาตั้งใจจะลดยูบีไอเหลือเฉพาะกลุ่มเพื่อประหยัดงบประมาณ

        แน่นอนว่านโยบายประชานิยมย่อมได้เสียงประชามติของประชาชนสนับสนุนล้นหลามและผลของ ‘สวัสดิการคนจน’ ทำให้เงินคงคลังของผมเหลืออีกเพียง 10% แต่ก็ทำให้ตัวเลขดัชนีความสุขของประชาชนพุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วในชั่วข้ามคืนจนมาจบที่ 101 คะแนนในตอนตัดสินทำให้ภารกิจหลักสำเร็จไปได้อย่างเฉียดฉิวในไตรมาสสุดท้าย

        กล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆที่อยู่ด้านหน้าภารกิจรองก็มีเครื่องหมายถูกเช่นกัน ผมทำสำเร็จโดยบังเอิญคาดว่าเกิดจากประชากรมีน้อย เลยมีส่วนร่วมกับการเมืองได้มากเพิ่งสร้างเมืองใหม่ได้ไม่นาน ปัญหาไม่มากจึงไม่จำเป็นต้องเดลิเกต ผมคิดวิเคราะห์เองว่าที่เข้าไปฟังในสภาแล้วแก้ปัญหาให้ประชาชนทันทีก็มีส่วนด้วยอันที่จริงผมยังรู้สึกไม่ไว้ใจระบบการโหวตแบบนี้เท่าไหร่ ถ้าผมเป็นแฮกเกอร์ที่สามารถเจาะระบบได้ก็จะโกงการโหวตได้ไม่ยาก แถมซอร์ซโค้ด[1]ของโปรแกรมที่ใช้ก็ต้องมีการเปิดเผยเพื่อความโปร่งใสผมเคยถามธรณีเรื่องนี้แล้ว ยังจำคำตอบของเพื่อนได้ดี

        “คำตอบง่าย ๆ คือ เทคโนโลยีป้องกันเอาชนะการแฮ็กได้และไม่มีแฮกเกอร์คนไหนเก่งกว่าทีมผู้ดูแลระบบของรัฐบาลหรอก ต้องขอบคุณซะอีกพวกเขาช่วยให้เห็นช่องโหว่ของระบบที่ถูกโจมตีได้ง่ายจุดอ่อนในวันนี้ไม่ได้คงอยู่ถาวร ยิ่งเจอมากระบบยิ่งแข็งแกร่ง เพียงแต่ไม่จำเป็นต้องรอให้ความเสียหายเกิดขึ้นรัฐบาลก็จะกันผู้เชี่ยวชาญส่วนหนึ่งไว้ทำตัวเป็นแฮกเกอร์อยู่แล้ว”ธรณีบอกดูสีหน้าเขาไม่วิตกกังวลเลยแม้แต่น้อย เขาบอกว่าเทคโนโลยีการป้องกันง่ายกว่าการหาช่องโหว่ในระบบมากทั้งสังคมไร้เงินสด บล็อกเชน การยืนยันตัวตน คริปโตกราฟฟี่ การสำรองเซิร์ฟเวอร์ของรัฐบาลไว้ถึงสามอันซึ่งมีการและเปลี่ยนข้อมูลกันตลอดกันการสูญหายการเปลี่ยนไปกลับไปใช้การกาบัตรเลือกตั้งก็ไม่ได้ป้องกันการทุจริตได้อยู่ดีครั้งสุดท้ายที่มีคนเจาะระบบได้คือเมื่อ 20 ปีก่อน แต่ก็เป็นแค่การโกงผลโหวตในการเลือกตั้งท้องถิ่นซึ่งกกต. ให้เลือกใหม่ทันทีที่พบการทุจริต แถมแฮกเกอร์คนนั้นตอนนี้ก็ถูกรัฐบาลดึงตัวไปจ้างพัฒนากลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังแบบเดียวกับแฟรงก์ อบาเนล ในหนังเรื่องจับให้ได้ถ้านายแน่จริง[2]แถมยังได้เงินรางวัลมหาศาลโดยรัฐบาลจะการันตีมากกว่ามูลค่าความเสียหายที่ประเมินได้

        “ทุกคนที่เป็นข้าราชการระดับสูงที่ดูแลระบบในกรมความปลอดภัยทางไซเบอร์ของกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และปัญญาประดิษฐ์ จะมีการเปลี่ยนทุกสี่ปี และจะต้องเข้าร่วมการประชุมของยูเอ็นดีทุกปีเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลปิดช่องโหว่”

        “แล้วถ้าแอบแฮ็ก โดยเพิ่มเงินให้ตัวเองจะทำยังไง”ผมถามธรณีในตอนนั้น

        “จะทำวิธีไหนล่ะ เวลาใช้เงินก็จะมีการเช็กย้อนหลังถึงต้นทางโดยเอไอถ้าไปบรรจบที่ต้นทางที่เป็นการแฮกก็จะรู้ทันทีว่า จงใจหลอกลวง เหมือนใช้แบงก์ปลอมถ้าท่านกลัวว่าทุกอย่างจะโดนแฮ็ก เราก็ไม่ต้องมีตู้เซฟธนาคารหรอก ถึงใช้กุญแจล็อกคลังเก็บอาวุธก็พังได้อยู่ดีสิ่งที่สำคัญที่สุดระดับประเทศถูกล็อกด้วยเอไอ เรายังนึกไม่ออกว่าจะแฮ็กได้ยังไง”ธรณีเคยสรุปให้ผมฟังแบบนี้

        เสียงปี๊บ ๆ ของภารกิจต่อไปดึงสติผมกลับมาอีกครั้ง ผมผิดหวังเล็กน้อยที่รอบนี้ไม่มีช่วงให้พัก ภารกิจของเลเวล 3 ขึ้นมาต่อทันทีรอบนี้ไม่มีภารกิจรอง มีแต่ภารกิจหลักให้เก็บภาษีจากประชาชนในจังหวัดให้ได้มากกว่า 5,000 ล้านเหรียญ ในช่วงเวลาหนึ่งปี

        ผมพยายามงัดทุกกลเม็ดที่คิดออก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สำเร็จจนเบื่อหน่ายและท้อแท้พอคิดจะขึ้นภาษี ก็เจอปัญหาคนตกงานจำนวนมาก แสดงว่าข้อกังวลของผมเป็นจริงแม้สวัสดิการที่ดีจะเป็นสิ่งผมโหยหามาทั้งชีวิตแต่มันต้องทำงานในฐานะตาข่ายรองรับไม่ให้ร่วงลงเหว ไม่ใช่เกาะกินเงินส่วนนี้ไปตลอดผมยอมรับอย่างขมขื่นว่าตนวางแผนผิดพลาด เงินครั้งก่อนที่แจกไปไม่ต่างอะไรกับตำน้ำพริกละลายแม่น้ำประชาชนไม่ได้นำไปสร้างอาชีพเพิ่มมูลค่าให้ตัวเอง เมื่อรู้สึกอับจนหนทาง ผมจึงต้องหันไปพึ่งรองผู้ว่าอีกครั้ง

        “ท่านเป็นผู้ว่าท่านต้องเป็นคนตัดสินใจสิ” ชายวัยกลางคนตอบส่ง ๆ ได้คำตอบที่กวนประสาทกว่าเดิม

        “ขอบคุณสำหรับคำตอบนะจ๊ะ” ผมประชดแต่เขาก็ทำสีหน้าเฉยเมย โปรแกรมในโหมดนี้คงไม่ได้กำหนดละเอียดไปถึงการตอบสนองของเพื่อนร่วมงาน

        เมื่อถึงโค้งสุดท้ายผมตัดสินใจปล่อยไม้ตายโดยการปรับขึ้นภาษีด้วยอัตราก้าวหน้าแบบสุดขั้วหนักกว่าความเป็นจริงในโลกยุคนี้ไปอีกเท่าตัวหนทางเดียวที่ผมจะทำภารกิจสำเร็จภายใต้ความเหลื่อมล้ำอันมหาศาลที่เกิดขึ้นคือการเก็บภาษีคนรวยทุกทางที่เป็นไปได้สูงกว่าภาษีระดับประเทศเสียอีกโดยชั้นสูงสุดของภาษีเงินได้ถึง 60%และเก็บภาษีความมั่งคั่งถึง 1.5% นี่ยังไม่นับภาษีอื่นๆ อย่าง ภาษีมรดก ภาษีที่ดิน ผมเขียนในกฎหมายให้มีผลบังคับทันทีและต้องยื่นภาษีทุกสามเดือน เพื่อให้มีเวลาเพียงพอ ก่อนที่ภารกิจจะถูกตัดสิน

        แต่ปรากฏว่าทันทีที่ผมบอกให้ยื่นต่อสภากลับถูกรัฐสภาโหวตคว่ำร่างปัดตกในทันที เอไอช่วยสรุปเหตุผลมาให้หลัก ๆคือการเปลี่ยนแปลงฉับพลันเกินไปทำให้เกิดความเสี่ยงหลาย ๆ ด้านโดยเฉพาะการที่คนรวยจะย้ายจังหวัดหนี หรือหนีออกนอกประเทศซึ่งผมเองก็เห็นด้วยทุกประการ

        “ท่านยังสามารถอุทธรณ์เสนอกฎหมายอีกครั้งได้โดยใช้ประชามติตัดสิน” รองผู้ว่าแนะนำ ครั้งนี้มีประโยชน์มากกว่าทุกทีบางสมาชิกสภาที่ผ่านการเลือกตั้งมา อาจจะมีแต่คนรวยก็ได้

        ผมลองทำตามนั้นโดยออกคำสั่งให้ยื่นอุทธรณ์ทันทีประชาชนจะลงคะแนนเสียงในสองสัปดาห์ ผมเร่งเวลากระโดดข้ามไปถึงจุดนั้นอย่างรวดเร็วแล้วมีหน้าต่างโฮโลแกรมปรากฏขึ้นมาต่อหน้า ผมลุ้นอย่างใจจดจ่อได้เพียงช่วงสั้น ๆแล้วก็ต้องถอนหายใจ ผลการโหวตไม่ต่างจากเดิม ประชามติไม่เห็นด้วยกับกฎหมายนี้เกือบ80% มีเห็นด้วยเพียง20% ไม่ได้แปลว่าคนจนทุกคนต้องการทำเพื่อผลประโยชน์ของตนเองหรืออาจเป็นเพราะผมไม่ได้หาเสียงนโยบายนี้ไว้ก่อนไม่ได้ไปอธิบายเหตุผลในสภาด้วยตนเอง

        ไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตามผมแพ้แล้ว

        “ท่านไม่สามารถ ทำภารกิจหลักได้สำเร็จตามตัวชี้วัดที่ท่านตั้งไว้ทำให้ท่านต้องพ้นจากตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดช้างเผือกนั่นหมายถึงชีวิตทางการเมืองของท่านได้จบลง” เอไอหญิงสาวพูดตอกย้ำก่อนบรรยากาศรอบตัวค่อย ๆ มืดทะมึน อาคารบ้านเรือนและผู้คนรอบตัวค่อย ๆสลายกลายเป็นฝุ่นผง ในที่สุดรอบตัวก็เป็นสีดำสนิท เหลือเพียงตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

        Mission Fail…Game Over

        สายตาเลื่อนลอยของผมจ้องข้อความที่ลอยเด่นกลางความมืดมิดราวกับเป็นคำพิพากษาที่ตอกย้ำความล้มเหลว เรี่ยวแรงทั้งหมดเหมือนถูกสูบหายไปในพริบตาความหวังเล็ก ๆ ในใจพังครืนลงไปพร้อม ๆ กับเมืองช้างเผือกที่อุตส่าห์สรรสร้างมากับมือ

        ผมมีแค่สองทางเลือก ไม่เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นภารกิจก็ออกจากเกมฝ่ามือผมประทับลงบนปุ่ม ‘Quit’โดยแทบไม่ต้องคิด วินาทีต่อมาแถบครอบศีรษะก็ถูกถอดออกผมเงยหน้ามองเพดาน แอร์ยังคงทำงานเป่าลมอย่างเงียบเชียบแต่ไม่เย็นพอที่จะยับยั้งเหงื่อที่หยดลงข้างแก้มได้ นาฬิกาข้อมือบอกเวลาห้าโมงแล้วผมแปลกใจที่ตนเองจดจ่อจริงจังกับเกมได้นานเพียงนี้ตั้งแต่เช้าจรดเย็น

        "เห็นไหมล่ะ บริหารบ้านเมืองมันไม่ง่ายเหมือนที่ท่านเคยวิจารณ์นักการเมืองในยุคท่านหรอกนะ"ถ้าธรณียืนอยู่ต่อหน้าผมคงพูดเช่นนี้

        ผมเพิ่งตระหนักว่าการเป็นนายกรัฐมนตรียากกว่าที่คิดไม่มีทางทำให้ทุกคนพอใจได้ ที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดจะกุมอำนาจรัฐบาลทำงานในตำแหน่งใหญ่โตอะไรแบบนี้แต่แรก ผมอยากเป็นแค่นักกิจกรรมเพื่อพูดถึงเรื่องปัญหาแค่เรียกร้องการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น ไม่ได้บอกว่าการแก้ปัญหาแบบไหนดีที่สุดผมเชื่อว่าต้องมีคนที่เก่งพอเข้ามาแก้ปัญหา แต่ไม่ใช่ผมแน่ ๆ

        สาบานว่าจะไม่มีทางเป็นรัฐมนตรีโดยเด็ดขาด

        ผมลุกยืน เอี้ยวตัวยืดเส้นสายกระเพาะปัสสาวะเริ่มส่งสัญญาณเตือนของเสียที่คั่งค้างในขณะที่ท้องร้องจ๊อกอย่างหิวโซ

        ถึงเวลาพักตามคำแนะนำของเครื่องเสียที

[1]Source code ชุดคำสั่งต้นฉบับที่เขียนขึ้นด้วยภาษาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ต่างๆ เพื่อใช้สำหรับสร้างโปรแกรมหรือแอปพลิเคชัน

[2]Catch me if you can เป็นภาพยนตร์ปี 2002 สร้างจากเรื่องจริงของนักต้มตุ๋นอัจฉริยะที่หลบหนีการจับกุมของเจ้าหน้าที่เอฟบีไอได้อย่างชาญฉลาด