ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        เช้าวันประลอง..

        ฟ้ายังไม่สว่างดี แต่เสียงในหัวผมดังพอจะทำให้ผมนอนไม่ค่อยหลับ

        ซึ่งจริง ๆ ผมก็ฝึกกับท่านผู้เฒ่าวานรทั้งคืนเลยไม่ได้นอน

        ถ้าถามว่าเพลียไหม..

        ก็นิดนึง.. แต่ก็ต้องขอบคุณยาที่ได้จากงานประลองล่ะนะ

        เม็ดเดี๋ยวก็ทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าแบบสุด ๆ อารมณ์เหมือนเมื่อคืนผมไม่ได้ฝึกแต่หลับสนิทตลอดคืน

        บรรยากาศรอบบ้านรับรองตระกูลซุนเหมือนหม้ออบความกดดันดี ๆ นี่เอง

        กลิ่นดินเปียก ๆ จากน้ำค้างผสมกับไอร้อนจากความคาดหวังของคนทั้งสนาม

        ผมแทบไม่ต้องจินตนาการเลยว่ามันจะระเบิดตอนไหน

        มันเหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ แต่ตอนนี้ยังสงบเงียบอยู่เพราะผมยังยืนอยู่ในห้องของตัวเองและกำลังเตรียมตัวเดินทางไปสนามประลอง

        ภายในห้องของผมนี้มันเงียบมาก แม้แต่เสียงข้างนอกก็ยังเบาเกินจะฝ่าผนังนี้เข้ามาได้

        สิ่งที่ได้ยินก็มีแค่เสียงนกร้องเบา ๆ กับเสียงใบไม้ไหวเล็กน้อย และเสียงลมหายใจของตัวเองที่พยายามสงบทั้งที่ในใจโคตรจะไม่สงบเลย

        หลินซินเดินเข้ามาแบบที่ทำให้รู้สึกเหมือนเธอไม่ได้เดิน

        เหมือนเธอลอยมาแบบเงา

        ใบหน้าของเธอยังก้มต่ำเหมือนเดิม ดวงตาสีชมพูบานเย็นจาง ๆ ที่หลุบลงนั้นหลบสายตาผมราวกับมีอะไรที่อยากพูดแต่ไม่กล้าพูด

        คิ้วของเธอขมวดเล็กน้อยแบบที่คนอื่นอาจไม่ทันสังเกต แต่ผมดูออก..

        เธอกำลังกังวล

        เธอหยุดห่างจากผมนิดเดียว เว้นระยะพอให้ผมรู้ว่าเธอรู้จักขอบเขตระหว่าง 'นาย' กับ 'สาวใช้' แบบกฎเกณฑ์ที่สุดจะล้าหลัง

        แต่สายตาที่เธอเผลอเงยขึ้นมาสบกับผมชั่วครู่หนึ่ง กลับพูดทุกอย่างแทนคำพูดไปหมดแล้ว

        “นายน้อยเจ้าคะ..

        นายน้อย..”

        เสียงของหลินซินเบาจนผมแทบไม่แน่ใจว่าเธอกำลังพูดหรือเพียงแค่คิดในใจ

        แต่ถึงจะเบายังไง ความลังเลกับความเป็นห่วงที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นมันกลับดังกว่าทุกอย่าง

        “เมื่อวาน.. หลินซินเห็นนายน้อยซุนกลับมาด้วยสภาพเช่นนั้น..

        คุณชายสกุลคิมผู้นั้น..

        เขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือเจ้าค่ะ?”

        เสียงของหลินซินเบาเหมือนลมหายใจในห้องเงียบ ๆ แต่ผมได้ยินมันชัดเจนกว่าทุกอย่าง

        เพราะคำถามของเธอไม่ใช่แค่ถาม..

        มันแอบพ่วงความกลัว ความกังวล และความไม่อยากเห็นผมซ้ำรอยของโหวหวัง

        “นายน้อยจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าค่ะ?”

        คำถามมันสั้น แค่ไม่กี่พยางค์เองมั้ง แต่กลับกระแทกเข้ามากลางอกแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

        ผมหันไปมองหลินซินเต็ม ๆ ตา

        ไม่ใช่มองแบบหาเรื่องนะ

        แต่มองแบบให้รู้ว่า 'ผมยังอยู่ตรงนี้' ทั้งที่ในใจผมน่ะ..

        มันระโยงไปหมดจากการฝึกและความคิดที่ตีวนกันไปมาทั้งคืน

        แต่อย่างน้อยสายตาผมตอนนี้ มันคงยังพอมีแววของคนที่ยังยืนหยัดอยู่ให้เธอเห็นบ้าง

        “เป็นห่วงข้ารึ?”

        ผมเอื้อมมือไปแตะแผ่ว ๆ ลงบนไหล่ของหลินซิน

        แตะเพื่อทำให้รู้ว่าผมสบายดี

        และผมเองก็มั่นใจในการประลองวันนี้เช่นเดียวกัน

        “เอาเถอะ ข้าไม่ห้ามไม่ให้เจ้าห่วงข้า

        แต่เจ้าเองก็จงเชื่อมั่นในนายน้อยของเจ้าด้วย”

        น้ำเสียงผมจริงจังจนแม้แต่ตัวผมเองยังรู้สึกถึงน้ำหนักของมัน

        ผมไม่ได้แสร้งมั่นใจ ไม่ได้สร้างภาพ

        แต่มันเป็นคำสั่งผสมกับคำขอให้เธอเชื่อในตัวผม เหมือนที่ผมต้องเชื่อตัวเองในทุก ๆ ก้าวที่กำลังจะก้าวลงสนาม

        “เจ้าจงเชื่อในความเพียรของข้า

        เชื่อในตัวของท่านผู้เฒ่าซุน

        และจงเชื่อว่าคนดีอย่างข้าจักแคล้วคลาด

        อีกอย่าง..

        ข้าและบีโฮไม่ได้มีความแค้นต่อกัน เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ที่ยืนอยู่บนเวทีเดียวกันก็เท่านั้น

        หากข้าผ่านคิมบีโฮไปได้

        ตงเสวี่ยซาน..

        ก็คงไม่เกินมือของข้า”

        หลินซินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย..

        ดวงตาสีชมพูบานเย็นของเธอสบตาผมเพียงชั่วแวบเดียว แต่มันกลับหนักแน่นเสียจนผมต้องนิ่งไป

        แววตานั้นไม่ใช่แค่เชื่อใจ แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมเชื่อว่าทุกคำพูดที่ผมพูดออกมา

        และนั่น..

        ทำให้ผมไม่มีทางล้มได้

        “หละหลินเชื่อมั่นในการตัดสินใจของนายน้อยเสมอเจ้าคะ

        ไม่ว่านายน้อยจะเลือกเส้นทางใด..

        หลินก็พร้อมจะรับใช้และอยู่เคียงข้างนายน้อยเสมอ

        ขอเพียงนายน้อยถนอมตนเอง..

        และขอเพียงให้นายน้อยนึกถึงคุณท่านให้มาก ๆ เจ้าค่ะ”

        น้ำเสียงเธอยังคงเบาราวกับกลัวว่าลมหายใจจะทำให้ผมไขว้เขว

        แต่มันก็เต็มไปด้วยความกังวลที่อัดแน่นอยู่ข้างใน จนแม้แต่คนอย่างผมยังสัมผัสได้ชัดเจน

        มันไม่ใช่เสียงของคนที่แค่พูดตามหน้าที่ แต่มันคือเสียงของใครบางคนที่กำลังพยายามประคองผมให้อยู่กับปัจจุบัน ทั้งที่ใจเธอเองก็สั่นไหวไม่แพ้กัน

        ทุกคำที่เธอพูด..

        มันบอกผมว่า เธอเป็นห่วงจริง ๆ

        “ส่วนนายน้อยซุนทางนี้..

        นายน้อยมิต้องเป็นห่วง..

        หลินซินจะช่วยดูแลเขาให้เจ้าค่ะ”

        “เอ่อ..

        เรื่องโหวหวังมันไม่ต้องไปดูมันมากก็ได้”

        ผมพูดออกไปทั้งที่ในหัวกำลังนึกถึงไอ้เพื่อนตัวดีคนนั้นอยู่พอดี

        ก็ไม่ใช่อะไรหรอก โหวหวังมันเป็นประเภทเห็นผู้หญิงสวยไม่ได้

        ยิ่งตลอดครึ่งเดือนมานี้ มันไม่ได้ออกไปหอบุปผาเลยสักครั้ง

        นั่นแหละที่ทำให้ผมอดระแวงไม่ได้ ว่าเจ้านั่นมันจะเผลอหน้ามืดขึ้นมา แล้วลืมไปว่า 'หลินซิน' ไม่ใช่สาวใช้ธรรมดา ๆ แต่เป็นคนที่ผมไว้ใจที่สุดคนหนึ่ง

        เพราะงั้นกันไว้ก่อนดีกว่า

        “เจ้าค่ะ?”

        หลินซินเอียงคอนิด ๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

        สีหน้าเธอดูสับสนแบบที่ไม่ได้เสแสร้ง ความสงสัยฉายชัดในแววตาเหมือนเด็กที่ไม่แน่ใจว่ากำลังถูกดุหรือถูกแหย่กันแน่

        “เอาเป็นว่าอย่าไปยุ่งกับโหวหวังมันเลย..

        แค่พวกพี่ ๆ เจ็ดมงกุฎช่วยกันรุมดูแลมันก็ล้นเต็มห้องแล้ว

        หน้าที่ของเจ้าวันนี้มีแค่ดูแลห้องให้เรียบร้อย แล้วรอข้ากลับมาก็พอ”

        ผมหันกลับไปมองหลินซินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะพูดต่อ

        “วันนี้ถ้าข้าชนะบีโฮมันได้..

        ข้าก็ยังต้องฝึกต่ออยู่ดี”

        คำพูดมันดูง่าย ๆ แต่ใจผมจริงจังกว่าที่เห็นมาก

        สายตาที่ผมส่งให้เธอในวินาทีนั้น เจือแววที่วรให้เธอวางใจ

        แต่เพียงเสี่ยวหนึ่งก็ทำให้ผมฉุกคิดอะไรบางอย่างได้

        ผมจึงได้เอ่ยย้ำกับหลินซินไป

        “แล้วในระหว่างนี้ก็อย่าเพิ่งออกไปเดินเพ่นพ่านที่ไหนเลย

        เรื่องที่ข้าทำไว้กับตระกูลตงเมื่อวาน..

        คงทำให้พวกมันร้อนตัวกันไม่น้อย

        ข้าไม่อยากต้องมากังวลเรื่องเจ้าด้วยอีกคน

        เข้าใจหรือไม่?”

        น้ำเสียงผมไม่ได้แข็ง แต่ก็ไม่เปิดให้เธอค้านได้ง่าย ๆ

        มันไม่ใช่คำสั่งแบบเจ้านายสั่งบ่าว แต่มันคือเสียงของคนที่เป็นห่วงจริง ๆ

        แล้วพอพูดจบประโยคนั้น ผมก็หันหลังให้เธอแล้วเดินออกจากห้อง ไม่ได้หันกลับไปมองอีก

        ผมเดินไปตามทางเดินสู่สนาม เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังพอ ๆ กับเสียงหัวใจในอกที่เริ่มเต้นหนักขึ้นทุกที

        ไม่ใช่เพราะกลัว..

        แต่เพราะร่างกายมันรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น

        สมองผมไม่ยอมหยุดทำงานเลยแม้แต่วินาทีเดียว

        ภาพของมันคนนั้น..

        คิมบีโฮ..

        คนที่มีปราณกระบี่ของสำนักสี่ขุนเขาเหมือนกันกับผม

        ความรู้สึกมันตีกันอยู่ในหัว ทั้งสับสน ทั้งไม่เข้าใจ ว่าคิมบีโฮไปได้วิชานั้นมาจากไหนกันแน่

        ปราณกระบี่ของสำนักสี่ขุนเขา ที่ควรมีแค่คนในสำนักเท่านั้นถึงจะได้เรียน

        ผมพยายามนึกถึงทุกอย่างที่เคยรู้เกี่ยวกับสำนักตัวเองและคำบอกเล่าของยี่ฟู่

        ทั้งกฎที่เข้มงวด คนที่ได้รับอนุญาตให้เรียนวิชานี้นับได้ด้วยสองมือ และสายสัมพันธ์ลึกลับที่อาจโยงไปถึงหลี่ชิวเหมย

        ทั้งหมดมันเหมือนปริศนาชุดใหญ่ที่ถูกโยนใส่หน้าผมในเวลาเพียงไม่ถึงคืน

        และแน่นอน..

        มันวนอยู่ในหัวผมไม่หยุด ราวกับใครเอาข้อสอบมาให้ผมทำ แต่ดันลืมส่งโจทย์มาให้ผม..

        เรื่องปราณกระบี่ยังปวดหัวไม่พอ.. ยังต้องมาคิดวุ่นวางแผนต่อกับเรื่องของตงเสวี่ยซานอีก

        ยอมรับตามตรง..

        ว่าผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าหากชนะคิมบีโฮได้ แล้วผมจะเอาชนะตงเสวี่ยซานได้ไหม

        การยอมแพ้เมื่อวาน..

        ผมไม่ได้ทำเพราะอยากจะทำให้ตงเสวี่ยซานมาโดนด่าอย่างเดียว

        แต่ที่ผมทำลงไปมันคือการซื้อเวลา ให้ผมได้ปรับตัวกับพลังใหม่ที่เพิ่งทะลวงออกมา

        ผมต้องใช้เวลาที่ได้มานี้ให้คุ้มค่าที่สุด

        ไม่ใช่แค่เพื่อชัยชนะในศึกข้างหน้า แต่เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดสำหรับเวทีที่อาจเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิต

        นี่ไม่ใช่แค่การประลองธรรมดา..

        แต่เป็นศึกเพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง และของโหวหวัง ที่ยอมล้มทั้งยืนเพื่อเปิดทางให้ผมมาไกลถึงตรงนี้

        พวกนายเชื่อผมเถอะ..

        ผมในตอนนั้นมีเรื่องให้คิดกลุ้มอยู่เต็มหัวจริง ๆ

        .

        .

        ที่สนามประลอง..

        การประลองรอบเช้าจบไปตอนไหนผมก็ไม่รู้

        เพราะผมไม่ได้ดูอะไรทั้งนั้น ได้แต่นั่งปรับลมปราณอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งตระกูลซุนทั้งอย่างนั้น

        ผมแค่หลับตา.. แล้วพยายามควบคุมทุกจังหวะลมหายใจให้มั่นคง

        ไม่ใช่เพราะกลัว..

        แต่เพราะรู้ดีว่าอีกไม่กี่อึดใจ ผมต้องลงประลองแล้ว

        อย่างที่บอก..

        เมื่อคืนผมไม่ได้นอน..

        ต่อให้ผมจะมีโอสถหมื่นทิพย์หกประการในการช่วย ซึ่งมันก็ทำให้ผมรู้สึกสดชื่นเหมือนนอนเต็มอิ่มจริง ๆ นั่นแหละ

        แต่พลังปราณของผมที่เสียไปจากการฝึกเมื่อคืนก็ต้องการ..การฟื้นฟู

        ซึ่งเวลาตลอดช่วงเช้าพร้อมด้วยโอสถอีกเม็ดก็ช่วยทำให้สิ่งที่ผมเสียไปกลับคืนมาได้เต็มเปี่ยม

        ทุกกระแสปราณ ทุกเส้นเอ็น ทุกหยดโลหิตในตัวผมตอนนี้มันเหมือนกำลังบอกว่า 'ถึงเวลาแล้ว'

        “การประลองรอบชิงสายล่าง..”

        เสียงฮูจินกระแทกลงมากลางเวทีในจังหวะที่พอดีกับที่ผมเพิ่งเรียกลมหายใจเข้าลึก ๆ

        ผมลืมตาขึ้นช้า ๆ จากสมาธิที่จมอยู่มานาน

        เสียงรอบข้างค่อย ๆ ชัดขึ้นอีกครั้ง

        “หลิวเจี้ยนแห่งสำนักกระบี่สี่ขุนเขา

        ปะทะ

        คิมบีโฮแห่งสำนักดาบเหล็ก

        ข้าให้เวลาพวกเจ้าหกสิบชั่วลมหายใจ!!”

        “ระวังตนด้วย..”

        ผมหันไปมองตามเสียง..

        เป็นท่านผู้เฒ่าวานรที่เอ่ยขึ้นเบา ๆ ในขณะที่แกหันมาทางผม

        แววตาท่านดูนิ่ง ๆ เหมือนเคย แต่ผมสังเกตเห็นว่าหางตาของแกก็เหลือบไปมองคิมบีโฮที่ยืนอยู่บนเวทีเหมือนกัน

        ท่านไม่พูดมาก แต่แค่นั้นก็พอให้ผมรู้ว่าแกเองก็กำลังประเมินสถานการณ์อยู่เหมือนกัน

        “ดูเหมือนลูกหวังจักทำให้คิมบีโฮบาดเจ็บใช่น้อย

        อย่างไรวันนี้เอ็งก็น่าจักสามารถสู้กับมันได้อย่างสูสี”

        น้ำเสียงท่านผู้เฒ่าไม่ใช่แบบเชียร์เอาเป็นเอาตาย

        และใช่..

        ผมเข้าใจความหมายของคำว่า 'ระวังตัว' ดีเลยแหละ

        “หลานหลิว..

        เอ็งก็อย่าได้โหมกายมากนัก”

        ผมหันไปทางท่านเจ้าเมืองซุนตอนที่ท่านเอ่ยขึ้นมา

        เสียงของท่านฟังดูสงบนิ่งเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแฝงบางอย่างไว้ชัดเจน

        คือความเป็นห่วง

        “อย่างไรเสีย นี่ก็แค่งานประลองงานหนึ่ง

        ยังมีอีกหลายโอกาสที่เอ็งจักได้พบกับพ่อเสวี่ยซาน

        จงอย่าคิดว่านี่คือหนทางเดียว”

        ผมยันตัวลุกขึ้นช้า ๆ พลางหันกลับไปมองทั้งท่านผู้เฒ่าวานรกับท่านเจ้าเมืองซุนที่เพิ่งเตือนผมเมื่อครู่

        แววตาของผมไม่ได้แข็งกร้าว..

        แต่ก็มั่นคงพอจะให้พวกท่านรู้ว่าผมฟังอยู่ และเข้าใจดีทุกคำที่พูดมา

        “ท่านเจ้าเมืองซุน ท่านผู้เฒ่าวานร โปรดวางใจ

        หลิวเจี้ยนจักถนอมตนเอง..”

        ผมก้มตัวคำนับท่านเจ้าเมืองกับท่านผู้เฒ่าอย่างเต็มความเคารพ

        สายตาผมสบกับพวกท่านตรง ๆ ไม่มีหลบ ไม่มีสั่น เพราะผมแน่ใจในทุกก้าวที่จะเดินจากนี้

        “หลิวเจี้ยนขอตัว”

        พูดจบ ผมก็ออกตัวพุ่งลงจากอัฒจันทร์ในคราวเดียวเหมือนที่เคยฝึกมาเป็นพัน ๆ ครั้ง

        เท้ากระทบพื้นขอบเวทีเบา ๆ ด้วยหัวใจที่สงบกว่าเมื่อเช้านี้ราวกับเป็นคนละวัน

        แล้วแค่เพียงผมปรากฏตัวที่สนามทั้ง ๆ ยังไม่ทันก้าวขึ้นเวที

        เสียงรอบสนามก็เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

        มันไม่ใช่เสียงเชียร์ อย่าหวังเลย

        มันเหมือนคลื่นซัด ที่ไม่ว่าใครอยู่ตรงหน้าก็โดนซัดหมด โดยเฉพาะคนที่ชื่อ 'หลิวเจี้ยน'

        ส่วนใหญ่ก็เป็นเสียงก่นด่า เสียงถากถาง ที่ยังฝังใจกับการยอมแพ้เมื่อวาน

        ซึ่งแน่นอน..

        ผมเข้าใจ..

        เพราะถ้าผมเป็นพวกเขา ผมก็คงอยากโห่ไล่คนที่ทำให้เวทีประลองไร้รสชาติเหมือนกันนั่นแหละ

        “หากคิดจะยอมแพ้อีกก็รีบยอมแพ้ไป! คนไร้ยางอายเช่นเจ้าไม่สมควรกลับมาเหยียบเวทีนี้อีก!”

        “พวกนั้นจ่ายให้เจ้าเท่าไหร่? ข้าจ่ายให้เจ้าเพิ่มสองเท่าแล้วเริ่มประลองจริง ๆ จัง ๆ เสียที!”

        “ไสหัวไป! สำนักสี่ขุนเขาไม่ศักดิ์สิทธิ์เพราะเจ้าอีกแล้ว! ไอ้แซ่หลิว”

        ผมได้แต่ยิ้มรับคำด่าพวกนั้นไว้เงียบ ๆ

        ไม่รู้สิ..

        มันแปลกดี ผมไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิด

        เพราะถ้าคนพวกนี้ยังโกรธผมได้ขนาดนี้

        มันก็แปลว่าพวกเขายังไม่ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

        ซึ่งก็ดี..

        นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ..

        เพราะแปลว่าความโกรธเกลียดที่พวกนั้นมีต่อตระกูลตง..

        ย่อมไม่จืดจางเช่นเดียวกัน

        ส่วนคิมบีโฮ.. ในวันนี้ก็ยังคงเป็นคิมบีโฮคนเดิม

        นิ่ง เย็นชา และเคลื่อนไหวราวกับหุ่นยนต์ที่ไม่มีข้อผิดพลาด

        ทุกย่างก้าวของเขามั่นคงจนผมอยากจะรู้ว่ามันคือหุ่นยนต์ปลอมตัวมาจริงไหม

        มันไม่ใช่ความมั่นใจแบบคนทั่วไป แต่มันคือความเงียบที่อันตราย เหมือนคลื่นใต้น้ำที่ไม่รู้จะซัดมาเมื่อไหร่

        สายตาเขามองผมมาตรง ๆ ตั้งแต่ที่ผมเหยียบขึ้นเวที ราวกับจะกลืนผมเข้าไปทั้งตัว ไม่มีความโกรธ ไม่มีความกลัว มีแต่ความนิ่งที่อ่านไม่ออก

        ปราณวารีจากตัวไอ้คางบุ๋มคนนั้นแผ่กระจายออกมาชัดเจน

        เย็นจนผิวหนังผมขนลุก ทั้งที่เหงื่อยังไม่ทันซึมแม้แต่นิดเดียว

        เราทั้งคู่เดินเข้าหากันอย่างช้า ๆ กระทั่งมายืนประจันหน้ากลางเวที

        ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่กลับเหมือนมีบางอย่างที่จับต้องไม่ได้กั้นอยู่ระหว่างเรา

        ไม่ใช่กำแพงธรรมดา แต่เป็นเจตจำนงของผู้ชนะ

        แล้วยิ่งได้สบตากับหมอนี่ระยะเผาขน..

        บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปทันที

        มันเงียบชนิดที่ผมได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจตัวเอง..

        ทุกอย่างเหมือนกลั้นหายใจรอจังหวะระเบิด..

        “ข้าให้เวลาพวกเจ้าอีกหกชั่วลมหายใจ

        หากคิดจักพูดอันใดต่อกันสามารถทำได้”

        ฮูจินพูดขึ้นทันทีที่เห็นผมกับคิมบีโอยืนประจันหน้ากันพอดี

        เหมือนแกจะรอแค่จังหวะให้เราสบตากันแล้วค่อยขยับปากออกคำที่ใคร ๆ ก็เดาได้อยู่แล้ว

        “จะยอมแพ้ก็รีบยอมแพ้ไป..

        ข้าไม่มีเวลามาเสียให้เจ้า!”

        เป็นคิมบีโฮที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        สายตาของเขามองตรงมาที่ผมแบบไม่ต้องอ้อมค้อม

        มันไม่ใช่แค่การมองสบตากันธรรมดา..

        แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังตัดสินว่าผมคุ้มค่าพอจะเสียแรงสู้ด้วยหรือเปล่า

        และแน่นอน..

        มันแฝงความดูแคลนไว้เต็มเปี่ยม

        “ถ้ากลัวเสียเวลาก็เดินลงเวทีไปเองสิพวก

        อย่างไร?

        ปวดท้องหนักหรือเบาก็ให้บอก..

        ข้ารอเจ้าได้ บอกข้ามาเลยไม่ต้องอาย”

        ก็ใช่..

        ผมกับคิมบีโฮไม่ได้มีเรื่องอะไรติดค้างกันมาก่อน

        แต่ถ้ามาเปิดก่อนด้วยคำพูดแบบนั้น แล้วหวังจะให้ผมยืนยิ้มแล้วผงกหัวให้..

        เหอะ..เหอะ.. อย่าหวังเลย..

        ผมไม่ยอมยืนให้ด่าฟรีหรอก!

        คิมบีโฮมองหน้าผมครู่หนึ่ง..

        แน่นอน..

        ยังแฝงความดูถูกเอาไว้ แต่ก็ได้แต้มความหงุดหงิดเพิ่มขึ้นมาหน่อย ๆ

        ก่อนที่มันเบือนสายตาหนีไปเฉย ๆ แล้วจึงหมุนตัวกลับไปยังมุมของเขาอย่างเงียบเชียบ

        ผมเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเหมือนกัน

        ไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูด แต่เพราะไม่จำเป็นต้องเปลืองคำให้มากกว่านี้แล้ว

        ฮูจินลอยตัวขึ้นกลางเวที แล้วก็เอ่ยประโยคเดิมที่คุ้นหูแบบไม่มีตกหล่น ในตอนที่เห็นพวกผมกลับไปยืนประจำที่

        “เมื่อทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้ว

        เริ่มการประลองได้!”

        เสียงของเขาดังชัดเจนราวกับระฆังที่ฟาดลงมากลางใจทุกคน

        สนามทั้งสนามเหมือนหยุดหายใจในเสี้ยววินาทีนั้น