หญิงสาวที่เป็นต้นเหตุของเรื่องดังกล่าวตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่บนที่นอนอย่างมีความสุข เมื่อนางลืมตาตื่น นางก็ต้องเลือกเส้นทางชีวิตต่อไปข้างหน้าของนางอีกครั้งระหว่างการเดินทางที่ได้ท่องไปทั่วเขตแดน นางอาจจะได้พบเห็นสิ่งต่างๆ มากมาย มีเรื่องให้ดูให้ฟังมิรู้เบื่อ หรือเลือกที่จะลงหลักปักฐานอยู่ที่ใดที่หนึ่ง และตั้งตนเป็นสาวชาวบ้านธรรมดาๆ
ตอนสายหลินหลานตื่นขึ้นมาพร้อมกับเจ้าขนปุยที่นางได้ซื้อมันมาจากตลาด ตอนนี้ทั้งคู่สนิทกันมากกว่าเมื่อก่อน เจ้าสัตว์ตัวน้อยเริ่มที่จะคุ้นชินกับนางมากยิ่งขึ้น มันลดอาการหวาดระแวงลงเมื่ออยู่กับนาง แตกต่างจากตอนที่นางพาออกมาด้านนอกที่มันมักจะพยายามขดร่างเข้าสู่อ้อมแขนนางเมื่อนางลงมายังชั้นล่างชายชราหนวดเครายาวสีขาวดอกเลา ก็ได้เรียกให้นางเจ้าไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยทันที"หลินหลานมานี่มา ข้ามีเรื่องที่จะพูดกับเจ้าอยู่เชียว"หญิงสาวเดินเข้าไปตามเสียงเรียกด้วยอาการปกติก่อนที่จะทรุดกายลงนั่งยังเก้าอี้ที่ว่างผู้อาวุโสรอจนนางนั่งลงเรียบร้อยแล้วจึงได้กล่าวเปิดเรื่องทันที โดยไม่มีการเกริ่นนำใดๆ ทั้งสิ้นทั้งสิ้น"เจ้าได้คิดบ้างหรือไม่ว่า เจ้าจะร่วมขบวนเดินทางต่อไป หรือว่ามีหนทางอื่น"ชายชราลองพูดหยั่งเชิงเพื่อดูปฏิกิริยาของเด็กสาว"เรื่องนี้จ้ายังไม่ได้คิดเจ้าค่ะ ตอนแรกข้าเพียงต้องการหาคณะเดินทางที่มุ่งลงใต้เพื่อขออาศัยหนีความหนาวจากแดนเหนือเพียงเท่านั้น"หลินหลานตอบตามความจริง ซึ่งชายที่ผ่านโลกมามากย่อมพอจะเดาได้อยู่แล้วว่า เด็กสาวเช่นนางนั้นคงไม่สามารถคิดการณ์ไกลได้มากนัก แต่ที่ถามไปเช่นนั้นก็เพื่อ ที่ตนจะได้ยื่นทางเลือกให้นางตัดสินใจ"เช่นนั้นเจ้ายังต้องการจะติดตามขบวนสินค้ากับเจ้าหยวนต่อไปหรือไม่"เมื่อถูกถามด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นนี้หลินหลานจึงมิได้ตอบทันที นางครุ่นคิดสักพัก ก่อนที่จะตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดไตร่ตรองเอาไว้ให้ชายชราฟัง"ตอนแรกข้ายังต้องการร่วมเดินทางไปพร้อมกับคณะเดินทางอย่างไม่มีกำหนด แต่จากเรื่องเมื่อคืนที่ท่านปู่ได้กล่าวถอนตัว ก็ทำให้ความคิดของข้าเปลี่ยนไปไม่น้อยเลย"นางพูดด้วยความจริงใจ และมีความเศร้าปนอยู่ข้างในชายชราที่นั่งฟังนางอยู่ส่งยิ้มอบอุ่นให้นาง ก่อนที่จะกล่าวคำขอที่ชายหนุ่มได้เข้ามาพูดกับตน"ตัวข้านั้นก็ตัวคนเดียว ไม่มีญาติมิตร หากเจ้าไม่มีที่ไปจริงๆ เช่นนั้นเจ้าจะไปตั้งรกรากอยู่กับชายแก่ๆ อย่างข้าหรือไม่"เมื่อหลินหลานได้ฟังเช่นนั้นนัยน์ตากลมโตก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา นางตื้นตันใจยิ่งนัก คราแรกนางคิดเพียงว่าเมื่อท่านปู่แยกจากคณะออกไป นางเองก็คงจะเหมือนตัวคนเดียวอีกครั้ง แม้ว่าจะยังมีพี่หยวนแต่ด้วยคณะเดินทางที่เต็มไปด้วยชายฉกรรณ์ นางก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก ต่างจากท่านปู่ที่แม้จะขี้บ่น ชอบใช้งานนางแต่เมื่ออยู่กับท่านปู่แล้ว นางก็สบายใจเปรียบดั่งได้อยู่กับญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ยิ่งในโลกใยใหม่นี้นางถือว่าท่านปู่เป็นที่พึ่งให้นางได้อย่างมากหญิงสาวไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ความดีใจ ความโล่งใจทำให้นางร้องไห้ ออกมาอย่างไม่อาย นี่นับเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่นางได้ร้องไห้ระบายความรู้สึกออกมาจนหมดสิ้นชายชราเพียงนั่งมองเด็กสาวที่ตอนนี้หน้าตายับยู่ยี่ ใบหน้าที่ไม่ได้สวยมากมายอะไร ยามนี้นับว่ายิ่งไม่น่าดู แต่กลับไม่ได้มีความรังเกียจแม้แต่น้อย ยามนี้ภายในอกมีแต่ความเมตตา และเอ็นดูเด็กสาวที่ไม่รู้ความตรงหน้าหากหลินหลานเปรียบชายชราเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่นางรักและนับถือ ชายชราเองก็เห็นนางเป็นเหมือนลูกหลานเช่นกัน
***********************************หายไปนาน ลงตอนใหม่ให้แล้วนะคะ และวันนี้อาจจะมีอีกตอนค่ะ ชดเชยที่หายไปนานไรท์อ่านทุกคอมเม้นท์นะคะ หาใครมีอะไรที่คิดว่าควรปรับปรุง สามารถแจ้งได้เลย เพื่อทำให้นิยายเรื่องนี้ดียิ่งๆ ขึ้นไป ขอบคุณทุกๆ กำลังใจนะคะ ^^
585
