หัวใจของวาสเต้นร่ำคล้ายกับรัวกลอง เม็ดสีทองรูปร่างประหลาด ปรากฏขึ้นในรายการสินค้าแนะนำ และไม่ได้มีอยู่แค่ชิ้นเดียว แต่มันมีอยู่นับสิบชิ้น
วาสไม่รอช้าตั้งใจจะกวาดซื้อพวกมันมาทั้งหมดแต่แล้วก็ต้องหยุดความคิดนี้ไว้เพราะเห็นราคาของมัน
แค่อันที่ถูกสุดก็มีราคาถึง 100,000 แต้ม ถ้านับเป็นคอร์ก็คือ 1 พันล้านดิล!
ชายหนุ่มตื่นออกจากโลกแห่งความฝัน ยิ้มเย้ยหยันกับความคิดฝันเฟื่องของตัวเอง พักหลังเขาไม่ได้เจอกับสถานการณ์บีบคั้นชีวิตบ่อยนัก ทำให้วาสเริ่มจะหลงอยู่ในโลกที่แสนสวยงามที่เขาสร้างขึ้นเอง
ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระออกไป หันไปจดจ่อกับรายการที่มีรูปเม็ดสีทองรูปร่างประหลาดวางขายอยู่เต็มไปหมด เขาทุ่มสมาธิอ่านรายละเอียดของเมล็ดสกิลอสูรแต่ละชิ้นอย่างถี่ถ้วน
เสียเวลาอยู่นานกว่าที่จะอ่านหมด วาสพบว่าเมล็ดสกิลอสูรทั้งหมดที่วางขายเป็นสกิลที่เกี่ยวข้องกับธาตุดิน ชิ้นที่แพงที่สุดมีราคากว่า 3,000,000 แต้ม ซึ่งเขาไม่มีแต้มพอจะซื้อแน่นอน ต่อให้ขายของทั้งหมดหรือว่าเอาเครื่องในของตนมาขายด้วยก็ตาม
เหงื่อเม็ดโป้งผุดออกมาจากหางคิ้วสีดำหนา เขายังไม่ลืมว่าเขาสามารถเข้ามาที่มหาดวงธาตุดินได้ครั้งเดียวเท่านั้นตลอดชีวิต
หลังจากนี้วาสคงไม่มีโอกาสได้มาเห็นสกิลพวกนี้อีก ชายหนุ่มกัดเล็บประหนึ่งเด็กสองขวบ นึกเสียดายว่าทำไมตนมีตั๋วสีทองแค่แผ่นเดียว
ท้ายที่สุดวาสก็ได้ซื้อเมล็ดสกิลอสูรมาสองชิ้น คือ..
สกิลความพิโรธของพสุธา ราคา 900,000 แต้มสกิลกำแพงดิน ราคา 100,000 แต้ม
ทั้งเนื้อทั้งตัววาสเหลือแค่ 2,300 แต้ม จากเศรษฐีกลายเป็นยาจกในชั่วพริบตา
ชายหนุ่มผมดำไม่คิดจะซื้ออะไรอีก เขารู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างเดินโซซัดโซเซกลับไปที่จุดนัดพบ
ไป๋ฟางและโตโต้มารอวาสอยู่นานแล้ว จากคอร์ 10 ล้านดิลที่วาสมอบให้สามารถแลกเป็นแต้มได้แค่ 10,000 แต้มเท่านั้นจึงไม่สามารถซื้ออะไรได้มาก
ทั้งคู่เห็นวาสเดินเหม่อลอยมาก็คิดว่ากำลังเสียใจที่มีแต้มน้อยเกินไปทำให้ไม่ได้ของที่ต้องการจึงเข้าไปปลอบใจ
วาสมองการกระทำของทั้งคู่ด้วยความมึนงง จากนั้นจึงชักชวนกับกลับไปข้างนอก
วิธีกลับก็คือเดินไปสัมผัสลูกแก้วที่หน้าประตูหินอีกครั้งและมันจะส่งพวกเขากลับไปที่เดิม
-ท่านต้องการจะออกจากมหาดวงธาตุดินหรือไม่ หากออกไปท่านจะไม่สามารถเข้ามาที่นี้อีกได้ตลอดชีวิต-
ทั้งสามคนบอกตกลง ภาพในดวงตาของพวกเขาดับวูบไปชั่วขณะ
อั่ก!
แรงกดดันจากมหาดวงธาตุดินถาโถมเข้ามาในระยะประชิด ไป๋ฟางและโตโต้หน้าซีดเกร็งกระตุกทรุดฮวบลงกับพื้น
สกิลวาร์ป!
ประตูสีฟ้าเผยมาอยู่ที่หน้าพวกเขาวาสยื่นมือไปกดหมายเลขที่หมายฉับพลันและออกแรงเหวี่ยงไป๋ฟางและโตโต้เข้าไปในประตูวาร์ปและคลาน 4 ขาตามเข้าไป
แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!..ทั้งสามหอบหายใจถี่รัวอยู่บนพื้น พวกเขาได้มาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นในวังเหล็กหลังโตของไออ้อนอีกครั้ง สำหรับวาสนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ไป๋ฟางกับโตโต้กำลังร้องโอดโอย แรงกดดันที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลทำให้พวกเขาบาดเจ็บจนถึงขั้นกล้ามเนื้อฉีก!
“ไปรักษาตัวกับผู้เฒ่าเวนก้าก่อนเถอะ”ชายหนุ่มผมดำบอกกับทั้งคู่ จากนั้นจึงส่งทั้งคู่กลับไปในโลกมิติ
ชายหนุ่มชาวมนุษย์พักหายใจอยู่พักหนึ่งจากนั้นจึงลุกขึ้นหันซ้ายแลขวามองหาใครสักคน ก่อนจะเหลือบตามองไปเห็นแม่บ้านคนแคระที่กำลังเช็ดถูแจกันหรูอยู่
วาสเดินเข้าไปถามว่าไออ้อนอยู่ไหนซึ่งก็ได้ความว่าไออ้อนกำลังทำบางอย่างอยู่ที่โรงตีเหล็ก หลังจากรู้เส้นทางชายหนุ่มก็เดินดุ่มๆหายไปที่หลังวังเหล็ก
ที่ด้านหลังวังหลังโตคือโรงตีเหล็กที่สร้างติดกับผนังภูเขา กำแพงโรงตีเหล็กทำจากอิฐแกร่งเทาหม่นล้อมรอบทุกด้าน ปล่องไฟขนาดใหญ่มีควันพวยพุ่งตลอดเวลา เสียงค้อนกระแทกดังแสบแก้วหูจนใบหน้าชายหนุ่มเหยเก เขาสงสัยว่าต้องหวดค้อนแรงแค่ไหนกันถึงสร้างเสียงดังแสบหูขนาดนี้ได้
คราแรกวาสตั้งใจจะถอยกลับไปที่ปราสาทรอไออ้อนเสร็จงานจากในโรงตีเหล็กก่อน ทว่าขณะที่กำลังจะถอยกลับนั้นภายในโรงตีเหล็กก็เกิดเสียงระเบิดทึบๆขึ้น ที่ปล่องไฟผุดแสงสว่างจ้าแล้วเลือนหายไปพร้อมๆกับเสียงกระแทกค้อนที่เงียบหายไป
ครืนน..!
ประตูเหล็กหนาราวกับประตูนิรภัยถูกเปิดออกเผยให้เห็นคนแคระชราที่เปลือยกายท่อนบนเดินออกมาพร้อมกับลากหีบเหล็กใบใหญ่ออกมาด้วย
“โอ้!..เจ้าหนูวาสกลับมาจากมหาดวงธาตุดินแล้วงั้นหรือ”ไออ้อนเอ่ยทักขึ้นทันทีที่เห็นวาสยืนรออยู่ที่หน้าโรงตีเหล็ก
ชายหนุ่มชาวมนุษย์พยักหน้าหงึกๆ จากนั้นไออ้อนก็ถามต่อว่า
“แล้วเจ้าซื้ออะไรมาจากที่นั่นบ้างละ?”วาสเล่าให้ไออ้อนฟังคร่าวๆเกี่ยวกับสิ่งที่ซื้อมา รวมถึงความสามารถของสกิลทั้งสอง
สกิลกำแพงดินLv.1](ข้อจำกัด:ความสามารถสกิลขึ้นอยู่กับดินรอบตัวผู้ใช้ )[ความสามารถ: สร้างกำแพงดินขึ้นขนาด 1x1x1 เมตร สูญเสีย 5 พลังจิตวิญญาณทุกครั้งที่เรียกใช้]
สกิลความพิโรธของพสุธา [Lv.1](ข้อจำกัด:ความสามารถสกิลขึ้นอยู่กับดินรอบตัวผู้ใช้ )[ความสามารถ: สร้างแรงปะทุจากพื้นดินในรัศมี 100 เมตรรอบตัวผู้ใช้ สามารถกำหนดพื้นที่แสดงผลสกิลได้ สูญเสีย 100 พลังจิตวิญญาณทุกครั้งที่เรียกใช้]
ตอนนี้มีเพียงสกิลกำแพงดินเท่านั้นที่วาสสามารถใช้ได้ ส่วนสกิลความพิโรธของพสุธานั้นเขายังมีค่าพลังจิตวิญญาณไม่เพียงพอในการเรียกใช้
“โฮ่...เจ้านี้ร่ำรวยพอตัวเลยนะ นับว่าหายากจริงๆสำหรับคนที่มีกำลังทรัพย์พอจะซื้อสกิลจากมหาดวงธาตุได้”วาสหน้าเจื่อนลง แม้จะซื้อมาได้แต่เขาก็เสียสมบัติส่วนตัวไปไม่น้อยเช่นกัน
“เอาละ...ตอนนี้ก็เย็นแล้ว เราไปทานอาหารกันเถอะ อย่าลืมเรียกแม่หนูไป๋ฟางกับเจ้าโตโต้ตัวน้อยไปทานด้วยกันละ”ชายหนุ่มชะงักก่อนจะบอกว่าตอนนี้ทั้งคู่กำลังพักรักษาตัวอยู่ในโลกมิติอยู่
ชายชราไออ้อนทำหน้าเสียดาย ก่อนจะผุดความคิดบางอย่างขึ้น
“จะว่าไปข้าก็ไม่เคยไปเยี่ยมโลกมิติของเจ้าสักครั้งเลยนี่นา งั้นวันนี้ข้าขอพาครอบครัวไปทานอาหารเย็นในนั้นก็แล้วกันนะ ตกลงไหม?”วาสตกลงอย่างไม่ลังเล หากเป็นคนอื่นเขาคงจะไม่ให้เข้าไปในโลกมิติง่ายๆเช่นนี้ แต่ชายชราตรงหน้ามีบุญคุณกับเขามาก เรื่องแค่นี้ไม่นับว่ามากอะไร
ไออ้อนสั่งให้วาสไปนั่งรอที่ห้องรับแขก ส่วนเขาแยกตัวออกไปทำบางอย่าง เพียงไม่นานครอบครัวของผู้นำสูงสุดของอาณาจักรคนแคระก็มาอยู่กันอย่างพร้อมหน้ารวมถึงไอเดนแม่ทัพใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์คนแคระด้วย ชายเคราสีถ่านมองหน้าวาสด้วยความกระเหี้ยนกระหือแต่ก็ต้องทำตัวสำรวมเมื่ออยู่ต่อหน้าไออ้อน
นอกจากครอบครัวของไออ้อนและก็มีแม่บ้านของวังเหล็กแห่งนี้หลายคนเดินตามมา พวกเธอต่างมีรถเข็นอาหารคนละคัน แต่ละคันประกอบด้วยอาหารหลายสิบชนิด
ชายชราไออ้อนที่รู้ว่าในโลกมิติมีเผ่าพันธุ์วีดอยู่ด้วยก็ไม่ลืมที่จะสั่งอาหารมาเผื่อพวกเขา วาสเรียกใช้วังวนสีฟ้าออกมาและเรียกซากทัพก็อบลินหลายตัวช่วยกันขนย้ายอาหารเข้าไป
ภายหลังเข้ามาในโลกมิติครอบครัวของไออ้อนก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเผ่าวีด แต่ก็หลายสายตาหลายคู่ที่มองมาที่พวกเขาอย่างหวาดระแวง
ไออ้อนและครอบครัวเห็นสายตาที่มองมาเช่นนั้นก็รู้สึกสงสารเวทนาเผ่าพันธุ์ที่ทรงภูมิปัญญานี้อยู่ลึกๆ พวกเขาก็เคยได้ยินเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมของเผ่าวีดมาไม่น้อยเช่นกัน
ทั้งสองเผ่าพันธุ์ทำความรู้จักกันอย่างช้าๆ สร้างความคุ้นเคยกันลดระยะห่างภายในจิตใจของพวกเขา เพียงไม่นานพวกเขาก็สามารถคุยกันได้อย่างสะดวกใจ
“เอาละ ก่อนจะเริ่มทานอาหารกันข้าก็มีบางอย่างจะมอบให้พวกเจ้า”ไออ้อนปรบมือแล้วนำหีบเหล็กใบใหญ่สองใบออกมาจากแหวนมิติและบอกให้คนอื่นถอยไปไกลๆ
ปัง! ฟ้าว!
ชายชราออกแรงถีบฝาหีบเหล็กใบหนึ่งให้เปิดออกก่อนจะเกิดเสียงพุ่งแหวกอากาศดังขึ้น บางอย่างที่เปล่งแสงสว่างจ้าพุ่งออกจากหีบเหล็กลออยขึ้นไปหยุดบนท้องฟ้า
“ว้าว!”หลายคนอุทานอย่างตื่นเต้น หลังจากวาสนำสะเก็ดวงตะวันและสะเก็ดไปภายในโลกมิติก็ตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง ชาววีดจึงได้แต่พากันใช้คบเพลิงประทังกันไปก่อน
แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นอีกแล้วเพราะบนท้องฟ้าเหนือศีรษะของพวกเขานั้นมีวัตถุทรงกลมเปล่งแสงเหลืองนวลอ่อนๆคล้ายจันทร์เต็มดวงให้ความสว่างแบบสลัวๆให้พวกเขา
มันคือดวงจันทร์จำลอง!
“อีก 12 ชั่วโมงต่อจากนี้พวกเจ้าก็จงเปิดหีบอีกใบ ในนั้นมีดวงตะวันจำลองอยู่ ดวงตะวันจำลองและดวงจันทร์จำลองนี้จะโคจรรอบโลกของพวกเจ้าไปอีกนับ 300 ปี ก่อนจะหมดพลังและล่วงหล่นลงมา หากถึงเวลานั้นพวกเจ้าก็ค่อยมาขอให้ลูกหลานของข้าสร้างขึ้นให้ใหม่ก็แล้วกัน”ไออ้อนกลั้วหัวเราะ ชาววีดทุกคนต่างมองคนแคระชราด้วยความขอบคุณ
แต่กว่าจะถึงตอนนั้นวาสก็คงตายไปแล้ว โลกมิติแห่งนี้ก็คงจะถูกปิดตาย...
ชายหนุ่มชาวมนุษย์ขมวดคิ้ว เขาอยากจะให้โลกใบนี้กลายเป็นโลกที่สมบูรณ์จริงๆจึงหันไปปรึกษากับไออ้อน
คนแคระชรารู้สึกตกใจเมื่อได้ฟังปัญหาของวาส ใบหน้าของเขาเริ่มรู้สึกถึงความเครียดแล้วเอ่ยว่า
“ตอนนี้วิทยาการของเผ่าพันธุ์ข้ายังไม่มีความสามารถพอที่จะสร้างดวงตะวันจำลองและดวงจันทร์จำลองให้คงอยู่จนชั่วนิรันดร์ได้ แค่สร้างให้คงอยู่ถึง 300 ปีก็เป็นขีดจำกัดของเผ่าพันธุ์ข้าแล้ว น่าเสียดายหากว่าที่นี่มีเหมืองแร่อยู่ข้าก็คงจะถ่ายทอดเทคนิคการสร้างดวงตะวันตำลองและดวงจันทร์จำลองไว้ให้ชาววีดได้ เพราะว่ามันต้องใช้แร่อีกหลายชนิดในการสร้าง หากนำมากักตุนไว้ก็คงจะหมดลงสักวันอยู่ดี..”
“เอ่อ..ถ้าเป็นเรื่องนั้นหนูก็พอจะช่วยได้อยู่ค่ะ”ไป๋ฟางเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับยื่นเมล็ดพืชบางอย่างให้ไออ้อนดู
“เมล็ดต้นสายแร่! จริงสิ ทำไมข้าถึงลืมวิธีนี้ไปได้ ไม่สิ! จะลืมก็ไม่แปลกใครจะไปคิดว่าจะมีคนซื้อเมล็ดพืชที่แพงหูฉี่อย่างนี้จากมหาดวงธาตุดินกัน”
ต้นสายแร่ หนึ่งในต้นไม้ที่ถือกำเนิดในยุคโบราณและหายากมากในโลกภายนอก ตัวลำต้นของมันมีขนาดเล็กไม่ต่างจากพุ่มไม้ทั่วๆไป แต่มันกลับมีรากที่มีขนาดใหญ่โตราวกับงูยักษ์ชอนไชไปไกลนับกิโลเมตร ต้นสายแร่เป็นพืชที่ดูดกลืนแร่ธาตุจากดินอย่างมหาศาลจนพืชชนิดอื่นไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ แต่สิ่งที่มันสร้างตอบแทนก็คือแร่ธาตุนานาชนิดที่ผุดออกมาจากรากของมัน ยิ่งต้นสายแร่มีอายุมากเท่าไหร่ แร่ธาตุที่มันสร้างออกมาก็ยิ่งจะมีค่ามากเท่านั้น แน่นอนแร่ธาตุเหล่านั้นก็มีสะเก็ดดวงตะวันและสะเก็ดดวงจันทร์อยู่ด้วย!
ว่ากันว่าในอดีตอาณาเขตของเผ่าคนแคระเต็มไปด้วยต้นสายแร่จำนวนมาก แต่ภายหลังถูกคนจากเผ่าพันธุ์อื่นแย่งชิงไปจนแทบไม่เหลือ แต่สิ่งที่คงอยู่ก็คือเหมืองแร่มากมายที่อยู่ใต้ดิน
น่าเสียดายที่ต้นสายแร่จะมีผลออกมาก็ต่อเมื่อต้นเดิมกำลังจะตาย และผลนั้นก็มีเมล็ดเพียงเมล็ดเดียว จึงทำให้เมล็ดของต้นสายแร่มีค่ามากมายมหาศาล
หญิงสาวยิ้มอย่างดีใจที่สามารถช่วยแก้ปัญหาให้ทุกคนได้ ไม่เสียแรงที่เธอใช้แต้มทั้งหมดที่มีซื้อมันมา
“ฮ่าๆๆๆ ดูท่าคงจะไม่มีปัญหาอีกแล้วสินะ เอาเป็นว่าข้าจะถ่ายทอดเทคนิคการสร้างดวงตะวันตำลองและดวงจันทร์จำลองไว้ให้ ในเมื่อแก้ปัญหาได้แล้ว ถ้างั้นเรามาเริ่มงานเลี้ยงกันเถอะ!”
161K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
![[จบ] บันทึกตำนานราชันอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1652071564_22878682.webp)
![[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472323_78885401.webp)