ไดคีนใ “หืมม!?..จะมีมนุษย์สามารถเป็พ่อมดดำได้จริงๆหรอ มันไม่ใช่แค่ตำนานรึ ข้านึกว่าท่านาาน่าจะพูดเปรียบเปรยเฉยๆซะอีก”
เกล็นพูดตอบ "อืม ตามตำนานว่าไว้ว่า มีเพียงแค่พ่อมดดำเท่านั้นที่สามารถรวบรวมอาวุธวิเศษทั้ง 7 ชิ้นได้ ข้าสามารถไปถึงระดับพ่อมดขาวได้ แต่พ่อมดดำนั้นไม่มีทางเลย การที่คนเราจะจิตใจแตกสลายได้ขนาดนั้นแล้วยังมีชีวิตอยู่ได้มันเป็ไปไม่ได้"
หลังจากเกล็นพูดคุยกับไดคีนเสร็จทั้ง 2 ก็แยกย้ายกลับบ้านของตนเอง เกล็นบอกลาไดคีนและใช้เวทย์วาร์ปกลับบ้านของตนเองโดยทันทีเพียงแค่กวัดแกว่งคทาวิเศษ 1 ที ทำให้พื้นด้านล่างมีแหวนวงเวทย์ปรากฎขึ้นและเกล็นก็ได้หายไป ส่วนทางด้านไดคีนก็มองเกล็นด้วยสีหน้ายิ้ม และขึ้นขี่รถม้ากลับบ้าน
บ้านของเกล็นตั้งตระหง่านราวกับมหาวิหารขนาดย่อม สีขาวบริสุทธิ์ดุจดั่งหิมะ ตัวอาคารทรงเจดีย์งดงามสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น ภายในประดับประดาด้วยอุปกรณ์เวทมนตร์หลากหลายชนิด การตกแต่งภายในบ้านมีความเป็ยุโรปอย่างชัดเจน เสริมด้วยรายละเอียดที่แสดงถึงรสนิยมของผู้ บ้านนี้มียามคอยเฝ้าระวังอยู่ประปราย ขณะที่คนใช้ซึ่งเป็เผ่าเอลฟ์ต่างปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างเงียบสงบ
เกล็นเป็คนใจดีและมีเมตตา เมื่อเขาก้าวเข้าสู่บ้าน ทุกคนในบ้านต่างกล่าวคำต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพและรักใคร่
ไม่นานนัก จูดี้ ภรรยาของเขาก็เดินออกมาพร้อมบุตรชาย เอกอน จูดี้เป็หญิงวัยกลางคนที่ยังคงความงามแม้เวลาจะผ่านไป ผมสีดำสนิทของเธอตัดกับผิวขาวละมุน ร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าเพียงเล็กน้อยบ่งบอกถึงอายุที่ล่วงเลย แต่ยังคงความมีเสน่ห์ในแบบฉบับของผู้หญิงที่ผ่านการใช้ชีวิตมาอย่างยาวนาน เธอมีรูปร่างกระชับ แม้ไม่สูงนัก แต่หน้าอกที่ได้สัดส่วนใหญ่โตและสะโพกที่แข็งแรงบ่งบอกถึงการฝึกฝนร่างกายอย่างสม่ำเสมอ ชุดกระโปรงสีขาวที่เธอสวมใส่ ยิ่งเสริมให้เธอดูสง่างามในแบบของผู้หญิงชนชั้นสูงยุคเก่า
ข้างๆ จูดี้คือ เอกอน บุตรชายวัย 16 ปี ผู้กำลังเข้าสู่วัยรุ่น ด้วยผมสีดำสนิทเช่นเดียวกับมารดา ใบหน้าของเขาดูเรียบร้อย บ่งบอกถึงความไร้เดียงสาของวัยที่ยังไม่ได้ััโลกภายนอกมากนัก เอกอนมีรูปร่างสูงโปร่ง มีกล้ามเนื้อเล็กน้อยจากการเริ่มฝึกฝน เขาแต่งกายสบายๆ ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวลายริ้วและกางเกงสีดำ ในวันพักผ่อนที่บ้านของครอบครัว
ทั้ง 2 ออกมาต้อนรับ เกล็นอย่างดีอกดีใจ จูดี้พูดก่อน “เป็ยังไงบ้าง ที่รัก” เอกอนพูดแทรก “รีบมากินข้าวเร็วพ่อ!”
เกล็นตอบทั้ง 2 “เดี๋ยวข้าเล่าให้ฟังระหว่างกินข้าว จูดี้ แล้วเอกอนเป็ไงบ้างลูกวันนี้วันหยุด ฝึกดาบบ้างรึยัง”
จูดี้ยิ้ม เอกอนทำหน้าเบะปาก และทั้ง 2 ก็เดินเข้าไปกินข้าวที่โต๊ะอาหาร โต๊ะอาหารมีลักษณะเป็โต๊ะไม้เล็กๆนั่งได้ 3-4 คน มีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะและมีเอลฟ์คอยตักอาหารและน้ำอยู่ บรรยากาศอบอุ่น
เกล็นและเอกอนเดินตามจูดี้เข้าไปกินอาหาร เป็ภาพที่แสนอบอุ่นในครอบครัวที่ดูสมบูรณ์แบบ
เกล็นเริ่มเล่าเหตุการณ์ในวันนี้ให้ฟัง
จูดี้พูดหลังจากเกล็นเล่าเสร็จ
“เ้าจะได้เป็าาหรอเนี่ย!! ข้าก็คงเป็ราชินีสินะ แบบนี้ข้าต้องออกกำลังกายอย่างหนักซะแล้ว”
เอกอนเสริม “แม่ตอนนี้ยังบึกไม่พออีกหรอเนี่ย ฮ่าๆ”
ทั้ง 3 คน ก็หัวเราะด้วยกันอย่างอบอุ่น
หลังจากทานอาหารเสร็จ เกล็นก็เดินเข้าไปอาบน้ำ ในห้องอาบน้ำเป็อ่างขนาดใหญ่ มีน้ำอุ่นๆ รออยู่แล้ว จูดี้ก็เดินเปลือยตามหลังเกล็นเข้ามา และพูดขึ้นว่า
“อืม..เราไม่ได้มีอะไรกันนานแล้วนะคะ” เกล็นหันกลับมาด้วยสีหน้าเขินอาย และถอดผ้าขนหนูออกเผยให้เห็น องค์ชาติขนาดใหญ่ ยาวประมาณ 7 นิ้ว ใหญ่ประมาณหนึ่งกำมือ พร้อมแข็งชูชันเมื่อได้เห็นร่างของจูดี้
“ต่อให้คุณอายุเท่าไรคุณก็ยังคงฝึกดาบอยู่เสมอสินะ!!” เกล็นพูดแซวหุ่นของ จูดี้
“ฮ่าๆ ก็ชั้นอยากมีร่างกายที่แข็งแรงนี่คะ”
จูดี้เผยให้เห็นสัดส่วนทั้งหมด หน้าอกที่ใหญ่และหัวนมของเธอแข็งชูชัน หน้าท้องที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ทำให้รูปร่างของดูดีอยู่เสมอ ข้างล่างของเธอไร้ขน และแฉะได้ที่พร้อมแล้ว เธอยังสวยอยู่ถึงแม้จะอายุเกือบ 50 ปีแล้วก็ตาม
ถึงเกล็นจะอายุเยอะแล้ว แต่หุ่นก็ยังดูดี มีกล้ามเนื้อท้องเป็ 6 มัด เกล็นค่อยๆบรรจงจูบจูดี้ และเล้าโลมด้านล่างของจูดี้อย่างนุ่มนวล มือของเกล็นค่อยๆขยับมาจับหน้าอกของจูดี้ และคลึงหัวนมของเธอเบาๆ จูดี้เองก็เอามือจับองค์ชาติของเกล็นและชักขึ้นชักลงช้าๆ ไปตามจังหวะ
จนทั้ง 2 ได้ที่ เกล็นก็จับองค์ชาติและสอดใส่เข้าไปในตัวจูดี้อย่างช้าๆ
“อ๊าา” จูดี้ร้องด้วยความสุข “ไม่ได้ทำนานแน่นเหมือนกันนะคะ”
“อืมม..อ่าา” เกล็นทำหน้ามีความสุข
ทั้ง 2 ทำกันได้ประมาณ 15 นาที เกล็นก็เสร็จ
“อ่าา..ผมจะเสร็จแล้วว”
จูดี้ตอบ “อ๊าาา…เสร็จข้างในเลยค่ะ!!”
“ชั้นรักเธอนะเกล็น”
“แฮ่กๆ ผมก็รักคุณ” เกล็นตอบด้วยสีหน้ายิ้มแต่ดูเหนื่อย
*ปกติทั้ง 2 จะเรียกแทนตัวเองว่า ข้า กับ เ้า จะใช้ผมกับคุณเมื่อตอนสวีทกันซะส่วนใหญ่
หลังจากทั้งสองเสร็จกิจก็เข้านอนด้วยกันแบบรักใคร่กลมกลืน โดยที่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่า วันพรุ่งนี้จะเกิดเหตุการณ์สุดสลดขึ้น…
เช้าวันถัดมาแสงส่องเข้ามาในห้องนอนของเกล็น เกล็นกับจูดี้นอนแบบไม่ใส่อะไรเลย แสงส่องกระทบตัวจูดี้ เกล็นตื่นขึ้นมาพร้อมกับองค์ชาติที่ชูชัน จูดี้กำลังงัวเงีย เกล็นเริ่มลูบคลำจูดี้
จูดี้บอกว่า “วันนี้ต้องไปประชุมที่พระราชวังไม่ใช่หรอ”
เกล็นทำหน้าใ หลังจากดูนาฬิกาเวทย์มนตร์ ชึ้ไปที่ 10.00 น.
“ซวยละ!! 10 โมงแล้ว ข้าต้องไปแล้ว ข้ารักเ้านะจูดี้”
เกล็นรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้พลังวาร์ปมาที่พระราชวังทันที เมื่อมาถึง ขุนนางหลายคน รวมถึงไดคีนและมีค ก็รีบเข้ามาหาเขา มีคเป็คนแรกที่พูดขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ
"ทำไมเ้ามาช้าแบบนี้! รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? แล้วเ้าไปไหนมาท่านเกล็น!"
ไดคีนพยายามระงับความตึงเครียด
"ใจเย็นๆ ก่อนมีค เข้ามาที่ห้องประชุมเถอะเกล็น มีเื่ที่พวกเราต้องคุยกัน"
ไดคีนเอ่ยพร้อมส่งสัญญาณให้เกล็นตามเขาเข้าไปข้างใน
เกล็นขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ก็ตามไดคีนเข้าไปในห้องประชุม เมื่อเข้ามาข้างใน อเล็กซ์กำลังยืนรออยู่ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"องค์าาไคซัน...ตแล้ว องค์าาถูกลอบสังหาร!"
คำประกาศนี้ทำให้เกล็นใอย่างสุดขีด "กะ...เกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ย้อนกลับไปเมื่อ่เวลาตี 2 ในห้องนอนขององค์าา าาไคซันถูกบุคคลในเงามืดซึ่งยังไม่สามารถระบุตัวตนได้ สังหารอย่างโเี้ คนร้ายใช้มีดพลังเวทย์แทงเข้าไปที่ตาของาา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็า "มึงมันเหี้ยจนถึงที่สุด สมควรตายอย่างทรมานแบบนี้แหละถึงจะเหมาะกับมึง!"จากนั้น คนร้ายกรีดมีดลงจากตาจนถึงหน้าอก และวิ่งหนีไป
การสังหารแบบนี้ไม่ได้ทำให้าาเสียชีวิตทันที แต่กลับทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมาน าาไคซันพยายามจะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่สามารถทำได้ เพราะเส้นเสียงถูกทำลายด้วยคมมีด เขาพยายามคลานไปที่ประตู แต่ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยความเ็ปและเืที่ไหลออกมาจากาแทั่วร่างกาย เืแดงสดไหลอาบจากตา คอ และหน้าอก จนท่วมเตียงและพื้นห้อง าาไคซันทรมานอยู่เช่นนั้นนานถึง 5 นาที ก่อนที่ชีวิตของเขาจะสิ้นสุดลง
*มีดพลังเวทย์ที่คนร้ายใช้นั้น เป็อาวุธที่สามารถยับยั้งพลังเวทย์มนตร์ได้ แม้แต่าาที่มีพลังเวทย์เหนือคนธรรมดา ก็ไม่อาจต้านทานได้เมื่อถูกโจมตีด้วยอาวุธนี้
8K
