ยอดเซียนย้อนเวลากลับมาเป็นปะป๊า

บทที่ 49 โอ้ อยู่กันพร้อมหน้าแล้วสินะ?

Trigger Warning : มีการกล่าวถึงความรุนแรง , เรื่องเพศ , ความต้องการฆ่าตัวตาย

"แน่นอน! นี่คือคฤหาสน์ของตระกูลหาน ดึกดื่นแบบนี้เขาจะไปที่ไหนได้?" ฉินเจี้ยนเย่พูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

"มันดูเงียบเหมือนซากศพ" หยวนเทียนกังเยาะหยันพลางพูด "ฉินเจี้ยนเย่ นายแน่ใจหรือว่ามีคนอยู่ข้างใน?"

ได้ยินคำพูดนี้ ฉินเจี้ยนเย่ก็งงไปชั่วขณะ

เขามองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และทันใดนั้นก็มีบอดี้การ์ดเข้าไปเคาะประตู

ประตูวิลล่าถูกเปิดออก เผยให้เห็นลานกว้างด้านหลังประตู และตัวอาคารที่สว่างไสว

เห็นภาพเช่นนี้ ฉินเจี้ยนเย่ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว "ไฟในห้องถูกเปิดสว่าง แต่ไม่มีเสียงใด ๆ เลย เป็นไปได้หรือว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน?"

หากเป็นเช่นนั้นจริง คืนนี้เขาคงมาเสียเที่ยวแน่

คิดถึงตรงนี้ ฉินเจี้ยนเย่ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก เดินตรงดิ่งเข้าไปยังคฤหาสน์ของตระกูลหานทันที

สมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลฉินเห็นดังนั้นก็ตามไปทันที

ไม่นานพวกเขาก็พบว่าไม่มีคนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

ยิ่งกว่านั้นดูเหมือนว่าคนที่ออกไปนั้นรีบเร่งมาก พวกเขาเพียงแค่ขับรถออกไป ของอื่น ๆ ไม่ว่าจะมีค่าหรือพกพาง่ายเพียงใดก็ไม่ได้นำติดตัวไปเลย

"ใครมันเป็นคนคาบแผนการนี้ไปบอก!" ฉินเจี้ยนเย่เห็นดังนั้นก็คว้าถาดบุหรี่บนโต๊ะแล้วขว้างใส่กลุ่มคนอย่างแรง

ก่อนที่หยวนเทียนกังจะมาที่เจียงโจว ฉินเจี้ยนเย่ไม่ได้บอกใครเลยว่าเขาได้ตัวหยวนเทียนกังมา ตระกูลหานไม่มีทางรู้ได้

หลังจากที่หยวนเทียนกังมาถึงเจียงโจวไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ตระกูลหานก็หนีหายวับไปไม่มีใครเหลือ นี่จะไม่มีคนในทรยศบอกข่าวได้อย่างไร

ต่อหน้าฉินเจี้ยนเย่ที่โกรธเกรี้ยว ไม่มีใครกล้าออกมาตอบโต้ ทุกคนต่างก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว ส่วนถาดบุหรี่ที่เขาโยนออกไปนั้น ไม่มีใครกล้าหลบ จนกระทั่งศีรษะของคน ๆ หนึ่งถูกทุบจนเลือดออก

เทียบกับความกลัวหยวนเทียนกัง พวกเขากลับยิ่งกลัวฉินเจี้ยนเย่มากกว่า!

แม้เขาจะสวมแว่นตา ดูยสุภาพเรียบร้อ แต่เมื่อลงมือทำร้ายกลับน่าสะพรึงกระทั่งตระกูลฉินเองยังรู้สึกหวาดกลัว

ขณะนั้นชายหนุ่มที่มีหน้าตาคล้ายฉินเจี้ยนเย่เดินออกมาจากฝูงชน "พ่อ พวกเขาไปแล้ว นั่นไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ? ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหานตอนนี้ก็เป็นของเราแล้ว"

"นายจะรู้อะไรล่ะ เรื่องหานรั่ว..." ฉินเจี้ยนเย่พูดถึงตรงนี้ก็หยุดกะทันหัน มองลูกชายฉินเทียนโจวแล้วสั่งว่า "ไปสืบดูว่าพวกเขาหนีไปทางไหน ถ้าไม่ฆ่าหานยวนและไอ้หมอนั่นให้ตาย เราไม่ทางอยู่อย่างสบายใจได้"

แน่นอนว่าหยวนเทียนกังไม่สามารถอยู่ที่นี่ตลอดเวลาได้ หานยวนป่วยหนักจนถึงขั้นไร้การรักษา ไม่น่าเป็นห่วง แต่หากไม่กำจัด 'พี่อี้' ผู้ลึกลับ เขากลัวว่าตัวเองคงถึงขั้นตกใจจนตื่นขึ้นมาในฝัน!

ฉินเทียนโจวตอบรับแล้วรีบนำคนลงไปสืบหาร่องรอยของตระกูลหานทันที

หยวนเทียนกังที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยขึ้น "ฉินเจี้ยนเย่ รีบ ๆ หน่อยเถอะ เราต้องออกเดินทางก่อนฟ้าสาง"

"เข้าใจแล้วครับ ๆ" ฉินเจี้ยนเย่โค้งคำนับ แล้วหันไปทำหน้าดุ "ยังยืนอยู่ทำไม รีบไปหาเดี๋ยวนี้!"

ทุกคนได้ยินคำพูดนั้นก็เตรียมจะเดินออกไป แต่ตอนนั้นเองฉินเทียนโจวก็วิ่งกลับมาอย่างเร่งรีบ "พ่อ ตระกูลหานกลับมาแล้ว!"

"กลับมาแล้ว?" ฉินเจี้ยนเย่ถามด้วยสีหน้าสงสัย "ไม่ใช่พวกเขาหนีไปแล้วหรือ? ทำไมถึงกลับมาอีก? ไม่กลัวอาจารย์หยวนหรอกหรือ?"

ฉินเทียนโจวกล่าวว่า "อาจเป็นไปได้ว่าพวกเขาไม่รู้เรื่องของอาจารย์หยวน และไม่ได้หนีไปไหน แค่ออกไปข้างนอกเพราะมีธุระ?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนในตระกูลฉินต่างพยักหน้าพร้อมกัน รู้สึกว่านอกจากคำอธิบายนี้แล้ว คงไม่มีเหตุผลอื่นอีก

"หึ ดีที่กลับมา!" ฉินเจี้ยนเย่ดีใจมาก จากนั้นจึงหันไปหาหยวนเทียนกังอย่างประจบประแจง "อาจารย์หยวน ขอมอบหมายให้คุณช่วยดูแล ช่วยจัดการหานยวนและพี่อี้คนนั้นให้ด้วยนะครับ"

หยวนเทียนกังเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อยราวกับไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย

แม้กระทั่งในใจเขายังคิดว่า เมืองเจียงโจวแห่งนี้ยังเล็กเกินไปนะ ไม่มีสักคนที่ทำให้ฉันต้องลงมือจริงจัง เป็นยอดฝีมือนี่ช่างเหงาเสียจริง!

หานยวนและคณะเดินเข้ามาในบ้านพักอย่างดุดัน โดยไม่สนใจแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แล้วตะโกนออกมาว่า "อาจารย์หลิง! พวกเราจะไม่ไปไหนแล้ว! คุณมีพระคุณต่อตระกูลหาน พวกเราขอร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคุณ!"

ไม่มีใครตอบรับ

จากนั้นพวกเขาก็มองไปรอบ ๆ กลุ่มชน แต่ไม่เห็นร่างของหลิงอี้ กลับเห็นชายแปลกหน้าผิวคล้ำ สวมเสื้อกันฝนแทน

มาช้าไปหรือ? หรืออาจารย์หลิงถูกจัดการไปแล้ว?

แต่ยังไม่เห็นศพของเขาเลย

หรือว่าอาจารย์หลิงไม่ได้มา? พวกเราถูกเขาทิ้งไว้ที่นี่หรือ?

"อย่าทำท่ามากเลย ตอนแรกที่พวกเราเข้ามาก็ไม่มีใครเลย แล้วอาจารย์หลิงอะไรนั่นจะมาจากไหน" ฉินเจี้ยนเย่พูดอย่างเย็นชา

ตั้งแต่ตระกูลหานเดินเข้ามา สายตาของเขาก็จับจ้องที่หญิงสาวใส่ชุดกี่เพ้า - เธอเดินเท้าเปล่าเข้ามา ก่อนจะหยิบรองเท้าแตะมาสวม และมีรอยเลือดเล็กน้อยบนฝ่าเท้าอันขาวเนียน

ได้ยินคำพูดนี้ สมาชิกตระกูลหานต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ จากนั้นก็งงงัน

"อาจารย์หลิงทิ้งพวกเราไปแล้วหรือ?"

"เฮ้อ! พวกเราเชื่อเขามากขนาดนี้ แต่เขากลับหลอกพวกเรา!"

"ถ้าตระกูลหานล่มสลาย หลิงอี้จะเป็นตัวการสำคัญ!"

"หุบปาก! อาจารย์หลิงเคยสั่งให้พวกนายกลับมาหรือ? เป็นฉันต่างหากที่ยืนกรานจะกลับ พวกนายถึงไม่ทอดทิ้งฉัน ถ้าจะโทษ ก็โทษฉัน หานยวน นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับอาจารย์หลิงเลย!" หานยวนตะโกนเสียงดัง ทำให้คนอื่น ๆ ในตระกูลหานต่างก้มหน้าด้วยความอับอาย

หยวนเทียนกังมองด้วยสายตาเย็นชา ในใจกลับชื่นชมตระกูลหานอย่างเงียบ ๆ

"หานยวน ที่นี่ไม่มีอาจารย์หลิน มีแต่อาจารย์หยวนเท่านั้น ลืมตาของพวกเจ้าให้กว้าง แล้วดูให้ชัดว่านี่คือใคร" ฉินเจี้ยนเย่อาศัยอำนาจข่มผู้อื่น มีความรู้สึกพึงพอใจอย่างเหลือเกิน

หานยวนได้ยินดังนั้น เขาไม่สนใจฉินเจี้ยนเย่ แต่เดินไปข้างหน้าหยวนเทียนกัง แล้วก้มศีรษะคารวะ "หานยวนขอคารวะอาจารย์หยวนเทียนกัง"

"นายรู้จักฉันหรือ?" คุณชายหยวนเทียนกัง เลิกคิ้วด้วยความรู้สึกแปลกใจบางอย่าง

หานยวนพยักหน้า "ย่อมรู้จัก ราชาแห่งเมืองฉงโจว หยวนเทียนกัง ผู้เชี่ยวชาญการสังหารด้วยกำลังภายใน"

"แล้วนายรู้หรือไม่ว่าฉันต้องการฆ่านาย?"

หานยวนพยักหน้าอีกครั้ง "รู้แล้ว"

"แล้วยังกล้ากลับมาอีกหรือ?"

"ชีวิตนี้ก็แค่ชีวิตเดียว ถ้าตายก็ตาย ดีกว่าต้องมานั่งดูเพื่อนร่วมต่อสู้ตายคนเดียว"

"เพื่อนร่วมต่อสู้ที่พูดถึง ดูเหมือนจะทรยศพวกนายแล้วนะ"

"ไม่เป็นไร ขอแค่ตระกูลหานบริสุทธิ์ใจก็พอ"

หยวนเทียนกังพยักหน้าเบา ๆ และกล่าวว่า "ฉันให้เวลาห้านาที เขียนคำอำลาซะ"

"ขอบคุณ" หลังจากที่หานยวนกล่าวขอบคุณ เขาก็เดินไปหาบรรดาญาติ ๆ ของตระกูลหานที่มีสีหน้าเศร้าหมอง

ฉินเจี้ยนเย่เห็นสถานการณ์แล้ว หัวเราะกว้างจนปากแทบจะฉีก "ไอ้แก่เลว มีอะไรให้สั่งเสียอีกล่ะ พอนายตาย ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหานจะถูกฉันกลืนกิน ผู้ชายในตระกูลหานจะถูกฉันฆ่าจนหมดสิ้น และผู้หญิงในตระกูลหานที่สวยราวกับนางฟ้า จะถูกฉันจับไปเป็นทาสบำเรอ!

โดยเฉพาะหานรั่วเสวี่ยที่มักจะวางท่าเย็นชาเป็นนางพญา ฉันฝันถึงเธอมาตลอดว่า ถ้าได้กดเธอไว้ใต้ร่างจะเป็นอย่างไร ตอนนี้ฉันกำลังจะได้รู้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ..."

ผู้คนในตระกูลฉินได้ยินคำพูดนี้ต่างก็แสดงสีหน้าน่ารังเกียจ

สายตาของพวกเขาเริ่มมองไปมาบนร่างของผู้หญิงในตระกูลหานโดยไม่อาจควบคุมได้ ชัดเจนว่ากำลังมองหาผู้หญิงที่อยากนอนด้วยคืนนี้

บางคนที่เลือกเร็วก็รีบวิ่งดูไปรอบ ๆ วิลล่า แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพวกเขาต้องการจะทำเรื่องนั้นในวิลล่านี้เลย

ส่วนคนในตระกูลหานหลังจากได้ยินคำพูดของฉินเจี้ยนเย่ ต่างก็สั่นสะท้านด้วยความกลัว

โดยเฉพาะพวกผู้หญิง ใบหน้าพวกเธอซีดเผือดราวกับไร้เลือด

หานรั่วเสวี่ยได้เตรียมใจพร้อมแล้ว หากถึงขั้นนั้น เธอจะเลือกฆ่าตัวตาย ดีกว่าต้องยอมจำนน!

"ไอ้คนแซ่ฉิน อย่ามาทำเกินเลย!" หานยวนโกรธจนหน้าแดง บีบมือแน่นจนกระดูกข้อนิ้วส่งเสียงดังออกมา

"แล้วคนแก่ที่ไม่รู้จักเจียมตัวอย่างนายจะทำอะไรฉันได้?" ฉินเจี้ยนเย่พูดอย่างหยิ่งผยอง "ดูท่าทางนายไม่พอใจนี่ งั้นฉันเปลี่ยนใจดีกว่า..."

"ฉันจะไม่ฆ่าพวกผู้ชายของตระกูลหานทันที แต่จะให้พวกเขาได้เห็นภรรยาและลูกสาวของตัวเองตกเป็นของเล่นของตระกูลฉิน ให้พวกเขาเห็นด้วยตาตัวเองว่าภรรยาและลูกสาวกำลังร้องขอความเมตตาอย่างน่าสงสาร แต่เขากลับไร้ความสามารถ... พอพวกเราเล่นกับพวกเธอจนเบื่อแล้วค่อยฆ่าพวกเขา ฉันวางแผนแบบนี้ นายพอใจไหมล่ะ?"

"ฉินเจี้ยนเย่ ฉันจะฆ่าแก!" หานยวนยกมือฟาดฉินเจี้ยนเย่ แต่น่าเสียดาย เขายังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกชายเสื้อกันฝนตวัดหมัด จนเขาถอยหลังไปกระแทกเข้ากลุ่มคนของตระกูลหาน ทำให้ล้มระเนระนาดชั่วพริบตา

"อาจารย์หยวน! คุณจะยืนดูการกระทำอันป่าเถื่อนของตระกูลฉินเฉย ๆ แบบนี้เหรอ?" หานยวนพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง หายใจไม่เป็นปกติ

"ฉันมีหน้าที่ฆ่าคน เรื่องอื่น ๆ ไม่เกี่ยว" หยวนเทียนกังยืนอยู่ตรงกลางห้องรับแขก ราวกับเป็นภูเขาสูงที่ไม่อาจล่วงเกิน

ผู้คนแห่งตระกูลหานได้ยินดังนั้นก็หมดหวัง 

หานรั่วเสวี่ยถึงกับยกมือขึ้น เตรียมจะฆ่าตัวตายเพื่อแสดงความแน่วแน่

ทันใดนั้นประตูวิลล่าก็ถูกผลักเปิด ชายหนุ่มคนหนึ่งลากคนพิการที่มือและขาขาดวิ่นเดินเข้ามา "โอ้! มาพร้อมหน้ากันแล้วสินะ"