เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่แปดสิบสาม เอเชี่ยนแด๊ดอีกแล้วครับท่าน

ผมไม่ได้คิดมากขนาดนั้น ปรกติเรื่องราวทำนองนี้จะมากจะน้อยพวกเราก็ต้องชกหน้าเทพเจ้าในตอนที่ดำเนินเรื่องไปอยู่แล้ว

ปัญหาคือนี่คือโลกความจริงที่ผมแอบโกงรีโหลดโรลแบ็กกลับมาเล่นก่อนที่จะแพ้ไม่ได้ทำให้ผมต้องรอบคอบมากขึ้นเท่านั้นเอง

หากญี่ปุ่นจมลง

ต่อให้ไม่มีสติปัญญาอัจฉริยะผมก็เดาว่าทั้งโลกได้รับผลกระทบไปด้วยแน่ๆ

ดังนั้นผมต้องให้คนอื่นเสียสละเพื่อให้ความฝันของผมสำเร็จ

เสียใจด้วยนะคุณหัวโมฮ็อก

ในเรื่องทำนองนี้คุณค่าของหัวโมฮอว์กนั้นมีคุณค่าน้อยกว่าสาวๆคนอื่นๆน่ะ

และเหนืออื่นใดต่อให้มีพลังหรือทรัพยากรน้อยกว่าคนอื่นแต่ผมมั่นใจว่าพี่หัวโมฮอกจะสามารถรอดชีวิต หาน้ำมันรถ รถมอเตอร์ไซค์เยลใส่ผมและเสื้อหนังฯลฯ

ได้แม้ในยามที่โลกกลายเป็นแม็ดแม็กซ์หรือปี199X  แล้วก็ตาม

...

เปรี้ยง

“ไปเลย อย่ากลับมาที่บ้านนี้อีก”

ร้านค้าราเม็งเก่าแก่แห่งหนึ่งได้มีชายชราผู้หนึ่งได้ชกหน้าลูกชายของตนเอง

“เหอะ บ้านอย่างนี้ชั้นไม่อยากอยู่หรอก”

ลูกชายนักเลงกล่าวก่อนจะเดินออกไปอย่างโมโห

“คุณคะ”

ภริยาของชายคนนั้นแตะแขนสามีอย่างปลอบใจ

“ทำไมไม่บอกกับแกไปตามตรงล่ะคะว่าจะกลับมาเมื่อไรก็ได้ ทั้งที่คุณก็เป็นห่วงปัดกวาดห้องอิจิโร่ให้ทุกคืน”

“ลูกผู้ชายน่ะ จะทำอย่างนั้นง่ายๆได้อย่างไรกัน?ผู้หญิงกับเด็กน่ะสามารถคิดเรื่องความสุขได้แต่เรื่องลำบากต้องเป็นหน้าที่ของผู้ชายแบกรับเท่านั้น”

ลุงขายราเม็งกล่าวความคิดของเอเชี่ยนแด๊ดที่ไม่เคยคุยดีดีกับลูกชายตนเอง

“อย่ากลับมาจนกว่าจะได้เป็นนักเลงอันดับหนึ่งอย่างที่แกเคยบอกสิอิจิโร่ ลูกผู้ชายน่ะไม่สามารถยอมแพ้กลับคำพูดของตนเองได้อย่างนั้นหรอกนะ”

เอเชี่ยนแด๊ดกล่าวอย่างหันหลังไม่กล้ามองไปทางลูกชายที่โมโหออกจากบ้านไปอีกครั้ง

เพราะกลัวน้ำตาของลูกผู้ชายจะหลั่งออกมาเมื่อมองลูกจากไป

ขณะที่ภริยาเอากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ที่มีที่กำแก้วเอาไว้ก่อนที่จะชกลูกชายตนเอง

“ไม่ว่าแกจะกลับมากี่ครั้งชั้นจะอัดแกกลับไปทุกครั้งจนกว่าแกจะได้เป็นนักเลงอันดับหนึ่งอย่างที่พูดไว้ให้ได้นั่นล่ะคือหน้าที่ของคนเป็นพ่อ”

“คุณคะ”

“ร้านราเม็งนี้น่ะมันเล็กไปสำหรับแกไม่ใช่หรือ ไปเป็นนักเลงอันดับหนึ่งของญี่ปุ่นให้ได้สิ อิจิโร่”

ภริยาพยายามปลอบใจสามีและคิดถึงลูกชายแบบเดียวกับเรื่องแนวโชวเน็นที่มองเรื่องการใช้ความรุนแรงชกหน้าลูกเป็นเรื่องธรรมดาที่ดูน่าชื่นชม

แต่หากคนไซฮกเอ๊ยตะวันตกมาเห็นคงมองว่า

ยูใช้ความรุนแรงในครอบครัวทามมายนี่มัน domestic abuse นะนี่

แต่จิตวิญญาณของแดนอาทิตย์อุทัยที่พ่อกำแก้วไว้เพื่อไม่ให้ชกหน้าลูกชายแรงเกินไปน่ะ คนตะวันตกไม่เข้าใจหรอก

“หึ เจ้าพ่อบ้า กำแก้วชกชั้นอีกแล้วอย่างนี้ชั้นก็ยอมแพ้ไม่ได้สิ ชั้นต้องตามล่าแกให้ได้เจ้าโอตาคุอ้วน”

พี่หัวโมฮอกหรืออิจิโร่กล่าวสาบานต่อหมัดที่พ่อของเขาชกมาที่หน้านี้

ตกลงคนในดินแดนนี้มันเป็นมาโซคิสม์กันหรือนี่?