เมื่อข้ากลายเป็นสามียอดยุทธ์ของท่านแม่คนงาม

       ปราณกระบี่ที่แฝงไปด้วยจิตสังหารพุ่งเข้าเล่นงานซูหยวนเย่อย่างต่อเนื่อง ทุกกระบวนท่าโหดเหี้ยม มุ่งเน้นจุดตาย หมายเอาชีวิตแทบทั้งสิ้น ทั้งผู้ที่ชมการประลองอยู่ด้านล่างเวที หรือ คนของสำนักสตรีชุดขาวต่างนิ่งอึ้งตะลึงงัน พวกนางอยากจะเข้ามาหยุดการประลอง ทว่า...เจ้าสำนักหญิงผู้นั้นก็ห้ามไว้เสียก่อน เพราะถ้าสอดมือเข้าไปขวางยามนี้ คงพลอยโดนลูกหลงไปด้วยเป็นแน่ นางจึงปล่อยให้การต่อสู้ระหว่าง ซูหยวนเย่ในร่างของซูอี้หนาน กับ ลิ่วเอี้ยงจื่อดำเนินต่อไป

        “ฮ่า ๆ ๆ ๆ เป็นอันใดไป ไยเจ้าถึงเอาแต่หลบไปหลบมา ไม่คิดโต้ตอบ กลัวกระนั้นรึ ไม่สิ ต่อให้ไม่กลัวก็คงไม่รู้จะแก้ทางเพลงกระบี่ของข้าอย่างไรมากกว่า” ลิ่วเอี้ยงจื่อหัวร่อเสียงใด พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันน่าเกลียดบนใบหน้าของมัน ส่วนซูหยวนเย่ที่ได้ฟัง มันสงบนิ่งไม่เอ่ยวาจาใดโต้ตอบ สองมือไพล่หลัง สองเท้าเคลื่อนหลบเพลงกระบี่ไปเรื่อย ๆ หากมองเผิน ๆ คงดูเหมือนซูหยวนเย่เสียเปรียบเพราะเป็นฝ่ายโดนไล่ต้อน

        ทว่า...ผู้โดนรุกไล่แบบใดกัน ที่ก้าวถอยเหมือนไม่ได้ถอย ซูหยวนเย่ฮัมเพลงเบา ๆ ใบหน้าไร้ความหวาดกลัว แถมไร้เม็ดเหงื่อบนใบหน้าแม้แต่หยดเดียว ซึ่งผิดกับลิ่วเอี้ยงจื่อโดยสิ้นเชิง ยามนี้หายใจหอบถี่ เหงื่อกาฬแตกเต็มหน้า เต็มกาย ราวกับมันพึ่งจะวิ่งมาสักสิบลี้

        “อะ...อันใดกัน? ทำไมเพลงกระบี่ของข้าถึงไม่โดนตัวมันแม้แต่น้อย” ลิ่วเอี้ยงจื่อกัดฟันแน่นก่อนคิดในใจด้วยความโมโห ยิ่งไม่พอใจ มันก็ยิ่งลงมือหนักขึ้น โหดเหี้ยมขึ้น ทว่า...ผลก็ออกมาเช่นเดิม ซูหยวนเย่ยังคงก้าวถอย เบี่ยงตัวหลบกระบี่ไปมาด้วยท่าทางสบายใจ มันทำแบบนั้นอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยปากออกมา

        “โอ้ นี่หรือ เพลงกระบี่ ร้อยบุปผาเหลืองสะบั้นชีพ ช่างร้ายกาจ สมคำร่ำลือ แต่น่าเสียดาย...”

        “เสียดายอันใด?”

        “เสียดายที่มันไม่สมบูรณ์ ถ้าให้ข้าเดา คงมีใครบางคนแอบขโมยจากเจ้าของเดิม มาถ่ายทอดให้เจ้าใช่หรือไม่” พอลิ่วเอี้ยงจื่อได้ฟังเช่นนั้น สองตาของมันก็เบิกกว้างด้วยความโกรธสุดขีด

        “สามหาว!! คนพเนจรเช่นเจ้าจะรู้อะไร เพลงกระบี่ชุดนี้อาจารย์ข้าเป็นผู้คิดค้นขึ้นมาเอง ก่อนที่ท่านจะถ่ายทอดให้ข้า ยังจะขโมยผู้ใดมาได้อีก กล้าลบหลู่อาจารย์ของข้าเลยรึ ตายซะ!!” ลิ่วเอี้ยงจื่อเดือดดาลถึงขั้นสุด ก่อนที่มันจะโคจรกำลังภายในไปที่กระบี่ และพลันพุ่งเข้าใส่ซูหยวนเย่ ด้วยความรวดเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ครานี้ลิ่วเอี้ยงจื่อมั่นอกมั่นใจว่าคงสังหาร ซูหยวนเย่ได้เป็นแน่ หลายคนที่เห็นก็คิดเช่นนั้น ทว่า...ในพริบตาเดียว ปลายกระบี่ก็ถูกสองนิ้วของซูหยวนเย่หนีบไว้

        ลิ่วเอี้ยงจื่อถึงกับตาโตอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง มันโคจรกำลังภายในเพื่อจะเคลื่อนไปกระบี่ให้แทงเข้าไป แต่กระบี่ก็ไม่ขยับ ครั้นจะดึงออกก็ทำไม่ได้

        “หน็อยยย...ยย แกเล่นลูกไม้อันใด ปล่อยกระบี่ข้านะ” ลิ่วเอี้ยงจื่อแค่นเสียงพูดพร้อมใบหน้าแดงก่ำ ขมับของมันปรากฏเส้นเลือดปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด ซูหยวนเย่ใบหน้านิ่งเฉย ก่อนพ่นลมหายใจยาว ๆ แล้วเอ่ยออกมา

        “ปล่อยหรือ? ย่อมได้” ซูหยวนเย่ออกแรงที่ข้อมือเบา ๆ ก่อนจะสะบัดร่างของลิ่วเอี้ยงจื่อจนกระเด็น เซล้มเสียหลักก้นจ้ำเบ้า ส่วนกระบี่นั้นยังคาอยู่ในสองนิ้วของซูหยวนเย่เช่นเดิม

        “แค่นี้ก็คงจะรู้ผลแพ้ชนะกันแล้ว ทว่า...หากข้าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ชื่อเสียงของเกาะดอกทองคงจะด่างพร้อยเป็นแน่ เพลงกระบี่ร้อยบุปผาเหลืองสะบั้นชีพ อาจารย์เจ้าเป็นผู้ถ่ายให้กระนั้นหรือ? มิใช่หรอก คนผู้นั้น เป็นแค่หัวขโมยผู้หนึ่ง ซึ่งทำผิดต่อเกาะดอกทองต่างหาก ไหน ๆ เจ้าก็พ่ายแพ้แล้วเช่นนั้นข้าจะแสดงเพลงกระบี่ของแท้ให้ดูเป็นขวัญตาเอง” ซูหยวนเย่ประกาศเสียงดัง ก่อนสะบัดกระบี่ที่คีบคืนให้ ลิ่วเอี้ยงจื่อ จากนั้นก็คว้าหยิบกระบี่ของตนเองออกมา

        ลิ่วเอี้ยงจื่อนิ่งงันไปชั่วขณะ แต่พอได้กระบี่คืนมามันก็ไม่รอช้า พลันลุกขึ้นพร้อมจู่โจมใส่ ซูหยวนเย่อีกครั้ง

        “ข้ายังไม่แพ้!! ลิ่วเอี้ยงจื่อคำรามเสียงดัง ก่อนระดมทุกกระบวนที่มันทราบเล่นงานซูหยวนเย่

        ทว่า...ครั้งนี้กระบี่ในมือของมันกลับถูกบังคับให้ตั้งรับเพียงอย่างเดียว มิอาจโต้ตอบได้แม้แต่น้อย ยิ่งก้าวถอย สองขายิ่งพันกันไปมา จวนเจียนจะล้มอยู่หลายครั้ง

        “ปะ...เป็นไปไม่ได้? นี่มันอันใดกัน เป็นเพลงกระบี่ร้อยบุปผาเหลืองสะบั้นชีพไม่ผิดแน่ แต่...รวดเร็วกว่าที่ข้าใช้ พลิ้วไหวกว่าที่ข้าใช้ เหตุใดมันถึงแตกต่างกันเช่นนี้” สองตาของลิ่วเอี้ยงจื่อเบิกกว้างด้วยความตกใจ ท่าตั้งรับเริ่มเสียกระบวนไปเรื่อย ๆ ก่อนที่ก้าวสุดท้ายมันจะเหยียบเกินขอบเวที และเสียหลักร่วงตกลงไปกระแทกพื้นดิน

        “ตกเวทีเช่นนี้ เจ้าคงมิมีข้ออ้างอันใดอีกแล้วสินะ จงไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าซะ อ้อ แล้วฝากไปบอก ฟู่สิงซุน อาจารย์ของเจ้าด้วย ว่าให้มันรีบกลับไปรับโทษกับหลันเทียนหลงที่เกาะดอกทองซะ หากมันไม่ยอม ข้าจะเป็นฝ่ายไปลากคอมันด้วยตนเอง”

        “จะ...เจ้าเป็นใครกันแน่”

        “ข้าหรือ...? ผู้คนรู้จักข้าในฐานะ อดีตจอมยุทธ์อันดับหนึ่ง ซูอี้หนาน ส่วนคนในเกาะดอกทองรู้จักข้าในฐานะ ลูกเขยของหลันเทียนหลงอดีตเจ้าเกาะ แต่ถ้าอาจารย์ของเจ้ายังดื้อดึงไม่สำนึกผิด มันอาจจะรู้จักข้าในฐานะ พญามัจจุราช ไสหัวไป๋!! ไอ้สวะ!!” ซูหยวนเย่ชี้กระบี่มาที่ลิ่วเอี้ยงจื่อ ก่อนตวาดเสียงดัง นั้นทำให้มันหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว ก่อนที่มันจะรีบลุกขึ้น และวิ่งหนีฝ่าฝูงคนไปด้วยความอับอาย

        พอทุกอย่างจบลงซูหยวนเย่จึงเก็บกระบี่เข้าฝักก่อนหันไปทางเหล่าสตรีชุดขาวที่มองอยู่

        “การประลองจบลงแล้ว ส่งแม่นางผู้นั้นมาให้ข้า” มันเอ่ยพร้อมกับจ้องไปที่สตรีในชุดขาวซึ่งยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลังสุด ทุกคนในสำนักนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เซียงเซียงสตรีผู้ดูแลการประลองจะก้าวออกมา และเอ่ยว่า

        “แม้นท่านจะเป็นผู้ชนะ แต่ทางพวกข้าก็ยังยืนยันคำเดิมว่าผู้ที่จะได้เข้าหอก็ยังเป็นเจ้าสำนักของเราเช่นเดิม หาใช่คนอื่น” เซียงเซียงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียง และแววตาหนักแน่น ซึ่งยามนั้นเหล่าศิษย์หญิงคนอื่นก็ดูเหมือนจะกระชับกระบี่ในมือเตรียมพร้อม พวกนางคงคิดสู้ตายเป็นแน่

        “พวกเจ้านี่นะ ช่างยึดมั่นในกฎระเบียบเสียจริง ข้าเองก็หาใช่คนพาลที่ชอบใช้กำลังบังคับข่มเหงอิสตรีเสียด้วย เช่นนั้นขอถามอย่างหนึ่งได้หรือไม่?”

        “ท่านมีสิ่งใดจะถามก็ว่ามา”

        “ข้าแค่สงสัยว่าตนเองทำผิดกฎของการประลองตรงไหนกัน? เหตุใดพอข้าชนะพวกเจ้าถึงไม่ยอมทำตามที่ลั่นวาจาไว้” คำถามของซูหยวนเย่ทำเอา เซียงเซียงกับคนอื่น ๆ ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง มิรู้พวกนางเอ่ยไม่ชัดเจน หรือว่า คนผู้นี้คิดจะกวนประสาทกันแน่

        “พวกข้าไม่ทำตามคำพูดตอนไหน? ข้าก็บอกอยู่ว่าท่านสามารถเข้าหอกับเจ้าสำนักของเราได้”

        “อ้าว กลับคำอีกแล้วพวกเจ้านี่ช่างเปลี่ยนสีไวยิ่งนัก เอ๊ะ? หรือว่าข้าเองที่พูดไม่ชัดเจน เช่นนั้นก็ได้ งั้นข้าจะขอพูดอีกครั้งเดียวว่า... ส่งแม่นางผู้นั้น ไม่สิ ส่งแม่นางผู้นั้นซึ่งเป็นเจ้าสำนักตัวจริงของพวกเจ้ามาให้ข้า...!!!” ซูหยวนเย่กล่าวพร้อมชี้นิ้วไปสตรีชุดขาวคนเดิม ผู้ที่มันต้องการจะเข้าหอด้วยตั้งแต่แรก หากแต่คำพูดที่เอ่ยออกมา ทำคนของสำนักสตรีชุดขาวตกใจสุดขีด

        “นะ...นี่ท่าน ท่านทราบ...”

        “ใช่ ข้าทราบ ทราบตั้งแต่แรกว่า แม่นางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หาใช่เจ้าสำนักที่แท้จริงของพวกเจ้าไม่ แต่เป็นแม่นางผู้นั้นที่ยืนหลบตาข้าต่างหาก” พอความจริงปรากฏ เซียงเซียงกับศิษย์คนอื่นก็อ้ำอึ้งแก้ตัวอันใดต่อไม่ถูก เพราะสิ่งซูหยวนเย่กล่าวออกมานั้นถูกต้องทุกประการ

        “ศิษย์พี่เซียงเซียงพวกเรา...”

        “พวกเจ้า ถอยออกมาให้หมด ที่เหลือข้าจัดการเอง” ยังไม่ทันที่ศิษย์หญิงผู้นั้นจะเอ่ยจบ เสียงของสตรีอีกนาง ที่ซูหยวยเย่ฟังคุ้นหูก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง นางกล่าวพร้อมกับเดินด้วยท่าทางสง่างามมาด้านหน้า เมื่อนั้นเหล่าศิษย์ทุกคนจึงค้อมตัวประสานสองมือ ก่อนก้าวถอยไปตามที่นางสั่ง...

        จบบท