[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“ที่นี่สินะ”

แอนเดอร์สันมองไปยังตึกหลังใหญ่ ด้านบนมีเปลวไฟสีม่วงลุกไหม้ใช้สีของมันเพื่อบอกให้รู้ว่าตึกนี้เป็นตึกสำหรับสาขาผู้ถอนคำสาป แอนเดอร์สันจึงเดินเข้าไปด้านในเพื่อเลือกห้องพักและหาข้อมูลคำสาปอ่าน ทันทีที่เขาก้าวขาเหยียบผ่านบานประตูของตึกไปนี้เองนั้น บนใบหน้าของแอนเดอร์สันถึงขั้นมีรอยย่น หลังจากระบบแจ้งเตือนอันตราย

[แจ้งเตือน ท่านตกอยู่ในอันตราย]

“ตรวจสอบ”

แอนเดอร์สันใช้เวทย์ตรวจสอบกับร่างกายของเขา ตอนนี้รู้สึกจุกบริเวณท้องเป็นอย่างมาก ทันใดนั้นข้อความด้านหน้าก็ปรากฎให้เขาเห็นเวทย์คำสาปที่อยู่บนร่างของเขา

“คำสาปกระแทกท้อง นี่มันหมายความว่ายังไง”

ไม่มีกฏข้อไหนห้ามฝึกเวทย์คำสาป จากสิ่งที่พี่เจอรี่บอกเมื่อวาน นักเรียนในสาขาผู้ถอนคำสาปทุกคนจะมีเวทย์คำสาปติดตัวกัน มันเป็นการเรียนจากภายนอกเพราะวิทยาลัยสอนเพียงแค่เวทย์ถอนคำสาปเท่านั้น แต่ตอนนี้เขากลับต้องหาทางออกก่อนเพราะเวทย์คำสาปกระแทกท้องมันกำลังทุบทำลายอวัยวะภายในที่อยู่ภายในร่าง

“มาแล้วสินะรุ่นน้องปี 1 ของปีนี้ที่สมัครมาเพียงคนเดียวเท่านั้น ยินดีต้อนรับสู่สาขาผู้ถอนคำสาป”

เจอรี่ปรากฎตัวมาพร้อมกับเสียงปะทัด แอนเดอร์สันที่ปวดท้องเป็นอย่างมากเขาจึงมองหน้ารุ่นพี่ที่ปรากฎตัวและกำลังอธิบายวิธีต้อนรับของสาขาแห่งนี้

“แอนเดอร์สัน อย่าพึ่งตกใจไป คำสาปที่นายได้รับเป็นคำสาประดับ 1 นับว่าเป็นพื้นฐานสุด ทุกคนที่เข้าสาขาผู้ถอนคำสาปจะต้องได้รับกันทุกคนเพราะมันเป็นธรรมเนียมของที่นี่ ในเมื่อนายรู้แล้วฉันจะบอกวิธีเอาตัวรอดจากเวทย์นี้ก็แล้วกัน วิธีนั้นก็คือ…”

แอนเดอร์สันหันมองไปด้านข้างหลังจากมีชายผมขาวยาวถึงกลางหลังเดินเข้ามายืนข้างๆพี่เจอรี่จากนั้นก็ยื่นมือมาตบไหล่เขาเบาๆแล้วเดินจากไป จากสีหน้าของพี่เจอรี่ทำให้เขารู้ว่าชายที่ปรากฎตัวเมื่อครู่คือคนที่น่ากลัวในสาขาแห่งนี้ 

“เอาล่ะ ถึงไหนแล้วนะ อ๋อ วิธีการถอนคำสาปง่ายมาก เรามีหนังสือพื้นฐานสุดๆให้นาย 1 เล่ม แม้จะไม่เคยเรียนพื้นฐานมาก็ตาม ถ้านายทำความเข้าใจมันได้จะถอนคำสาปที่กำลังโดนอยู่ เอาล่ะนายมีเวลา 24 ชั่วโมง ทำความเข้าใจอยู่หน้าประตูนี้แหละ”

แอนเดอร์สันรับหนังสือจากนั้นเขาก็เริ่มทำความเข้าใจ อย่างไรก็ตามเขาไม่อยากใช้การ์ดเร่งการเรียนรู้เพราะมีหนังสือให้เขาทำความเข้าใจเพียงแค่ 1 เล่มเล็กๆเท่านั้น มันไม่มีเนื้อหามากมายอะไร เขาจึงนั่งทำความเข้าใจเหมือนคนอื่นๆ

“ไม่มีเนื้อหาอะไรมากจริงๆสินะ”

เปิดหน้าแรกแอนเดอร์สันเห็นภาษาที่ใช้สำหรับเวทย์คำสาป มันถูกคัดมาสำหรับให้เรียนรู้เวทย์ถอนคำสาปในหนังสือที่รับมา เขาคาดว่าใช้เวลาสัก 1 ชั่วโมงก็น่าจะจดจำได้ ส่วนวงเวทย์ถอนคำสาปก็ไม่มีอะไรยากเกินไป มันเป็นการทดสอบง่ายๆเขาจึงลงมืออ่านหนังสือ แต่ทันใดนั้นบนใบหน้าของแอนเดอร์สันกลับปรากฎรอยย่นเมื่อระบบแจ้งเตือนอันตรายให้เขารู้อีกครั้ง

[แจ้งเตือน ท่านเข้าสู่อันตราย]

“หมายความว่ายังไงกัน”

แอนเดอร์สันใช้เวทย์ตรวจสอบตนเองก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อคำสาปที่เขาได้รับไม่ได้มีเพียงคำสาปเดียว  

อึก พรวด!

เลือดสีแดงพ่นออกมาจากปากท่ามกลางอาการตกใจของแอนเดอร์สัน เขาพยายามมองหาคนช่วยแต่ก็ไม่เจอใคร ในตำแหน่งที่เขานั่งล้วนไม่มีนักเรียนอยู่เลยจึงลุกเดินเพื่อจะไปให้อาจารย์วิเอร่าช่วยเหลือ แต่แล้วเขากลับพบว่าในจุดที่เขานั่งมีม่านพลังกางเอาไว้ส่งผลให้เขาเดินหนีไปไหนไม่ได้

“ไอ้หัวขาวคนนั้นเหรอ พรวด”

เลือดค่อยๆไหลออกมาจากท้องจากหนังสือคู่มือคำสาปเล่มแรกที่ได้รับจากรุ่นพี่เจอรี่คำสาปกระแทกท้องไม่มีผลแบบนี้ มันจะทำเพียงแค่สั่นสะเทือนให้เกิดอาการจุกขั้นรุนแรงเท่านั้น แต่ตอนนี้เลือดจำนวนมากที่ไหลออกมาจากปากมันเกิดจากคำสาปที่กำลังกัดกินอวัยวะภายใน มีโอกาสสูงจะทำให้เขาตกตายได้

วิ๊ง!

เวทย์แสงร่ายลงไปบนตัวเพื่อรักษาอวัยวะภายในส่วนที่กำลังถูกทำลาย อย่างไรก็ตามมันกลับไม่ได้ผล การกัดกร่อนของคำสาปรุนแรงกว่าส่งผลให้เขากระอักเลือดออกมาไม่หยุด แอนเดอร์สันจึงใช้เวทย์ธาตุไม้ห่อหุ้มร่างของเขาเอาไว้เพื่อใช้ผลของการรักษาที่เป็นหนึ่งในพลังของธาตุไม้ แต่ทว่าธาตุไม้ที่ถูกกระตุ้นด้วยฉายาเจ้าแห่งพืชพรรณก็ไม่สามารถระงับและรักษาร่างกายที่ถูกคำสาปกัดกร่อนได้ แอนเดอร์สันจึงมองออกไปรอบๆเพื่อดูว่าชายที่ลงมือกำลังมองเขาจากที่ไหนหรือเปล่า 

กระทั่งเขามั่นใจว่ามันไม่ได้จับตามองดูเขา แอนเดอร์สันจึงตัดสินใจนำการ์ดป้องกันออกมาใช้งาน ส่งผลให้คำสาปที่กำลังกัดกร่อนร่างของเขาหายไปในทันที คำสาปกระแทกท้องที่ได้รับตอนแรกก็เช่นเดียวกัน หลังจากหายจากคำสาปแอนเดอร์สันไม่รอช้ารีบรักษาตัวเองในทันที

[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเรื่องราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 32 ใบ]

“ทำไมมันถึงจะฆ่าเรากัน หรือว่ามันจะเป็นคนของพี่เรา”

แอนเดอร์สันพยายามสูดหายใจให้ได้มากที่สุด เขาเสียการ์ดป้องกันไป 1 ใบ แม้จำนวนตั๋วสุ่มรางวัลจะได้รับกลับมา 32 ใบมันกลับไม่คุ้มค่ากับการ์ดป้องกันที่ใช้งาน เนื่องจากการ์ดป้องกันและการ์ดโจมตีมีค่าที่ 40 ตั๋ว

“เฮ่ย”

ท่าทางตกใจส่งออกมาจากรุ่นพี่เจอรี่ที่เดินกลับมาดูแอนเดอร์สัน ม่านพลังที่เขาสัมผัสได้ก่อนหน้านั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงแค่รอยเลือดที่หกอยู่เต็มพื้นเท่านั้น เจอรี่ที่เห็นท่าทางเจ็บปวดของแอนเดอร์สันที่กำลังใช้เวทย์แสงและเวทย์ธาตุไม้รักษาตนเอง เขาจึงรีบพยุงแอนเดอร์สันไปยังห้องพยาบาล

“นี่นายไปทำอะไรทำไมถึงเลือดตกยางออกขนาดนั้น”

“รุ่นพี่ ผมถามอะไรหน่อยสิ สาขาผู้ถอนคำสาปมีคนถูกคำสาปฆ่าตายไหม”

“มีสิ มันเคยมีมาก่อน ปีที่แล้วก็มี 1 คน”

“แล้วการตายของเขาเป็นเพราะคำสาปที่สาขาเตรียมเอาไว้หรือคำสาปจากคนอื่น”

“เฮ่ย อย่าพูดให้ฉันกลัวสิ นายจะบอกว่าเลือดที่เห็นเป็นของนายอย่างนั้นเหรอ”

“ใช่ครับ หลังจากผมได้รับเวทย์กระแทกท้องก็มีคำสาปกัดกร่อนอวัยวะภายในปรากฎออกมา”

“บ้าน่า คำสาประดับ 3 เลยเหรอหรือว่าจะเป็น”

แอนเดอร์สันหันมองใบหน้าตกใจของรุ่นพี่เจอรี่ที่นึกบางอย่างได้ เขาจึงเตรียมฟังคำชี้แนะ

“แอนเดอร์สันจำเอาไว้นะ ภายในสาขาผู้ถอนคำสาปมีการตายเกิดขึ้นก็จริง แต่ส่วนมากตายเพราะคำสาปที่สาขาเตรียมเอาไว้ พวกเขาอยากลองคำสาปจึงสัมผัสกับคำสาปเพื่อแก้ไขแต่ก็ต้องเสียใจเพราะเกิดความผิดพลาดจนตาย ส่วนการฆ่ากันฉันเคยได้ยินมาช่วงตอนปี 1 เห็นเขาลือกันว่าสาขาของเราเป็นสาขาที่พิเศษ เพราะการตายที่เกิดขึ้นจะถูกระบุว่าเป็นอุบัติเหตุจากคำสาปทั้งหมด”

“พี่หมายความว่า สาขาเราฆ่ากันได้ตามใจชอบอย่างนั้นเหรอ”

“ใช่ สาเหตุที่ทำแบบนี้ได้ก็เพราะที่นี่สอนเวทย์ถอนคำสาป ไม่ได้สอนเวทย์คำสาป ดังนั้นทางวิทยาลัยจึงไม่รู้เลยว่านักเรียนใช้เวทย์คำสาปอะไรได้บ้าง เนื่องจากผู้ใช้คำสาปจะไม่เปิดเผยคำสาปของตนเอง มันจะส่งผลให้คนที่ตกเป็นเป้าหมายหาทางแก้ไขคำสาปได้”

“ผมเข้าใจแล้ว”

แอนเดอร์สันเข้าใจได้ในทันทีเลยว่าทำไมสาขาผู้ถอนคำสาปจึงพิเศษจนสามารถฆ่ากันได้ สาเหตุที่มันพิเศษเพราะเวทย์คำสาปที่ครอบครองไม่สามารถเปิดเผยให้ใครรู้ได้ ผู้ใช้คำสาปจะเก็บคำสาปของตัวเองให้เป็นความลับที่สุด  ดังนั้นผู้ที่ตายจากคำสาปหากไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าเป็นคำสาปอะไรจึงถูกระบุให้เป็นการตายเพราะคำสาปในสาขา ต่างจากสาขาอื่นๆที่ผู้ใช้เวทย์ล้วนมีเวทย์ประจำตระกูลและมีเวทย์ประจำตัวเป็นของตนเองที่ได้จากการเรียนในสาขา เมื่อใช้งานวงเวทย์ เวทย์จะปรากฎในช่วงเวลานั้นๆในทันที จึงทำให้ง่ายต่อการสืบสวนแกะรอยว่าเวทย์เป็นของใคร ต่างไปจากเวทย์คำสาปที่สามารถโจมตีโดยไม่ให้รับรู้ได้แล้วยังสามารถระบุเวลาที่จะให้มันแสดงผล ดังนั้นผู้ใช้คำสาปจึงสามารถเดินหนีห่างออกไปให้ไกลแล้วค่อยให้เวทย์ทำงานได้ จนเหมือนว่าเขาไม่ใช่เจ้าของคำสาปที่ร่ายออกไป

“เอาล่ะ ปลอดภัยแล้ว”

พี่เจอรี่พูดด้วยท่าทางหายห่วง รุ่นน้องปี 1 อยู่ในการดูแลของเขา แต่แอนเดอร์สันยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่สาขากลับถูกเล่นงานจนเกือบตาย ตอนนี้แอนเดอร์สันก็อยู่ในมือหมอแล้วจึงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

“เอาล่ะ ไหนๆก็ปลอดภัยแล้ว ในฐานะรุ่นพี่จะอธิบายกฎที่ต้องทำตามในช่วงที่อยู่ภายในสาขาผู้ถอนคำสาปให้ฟัง กฎนั้นง่ายมาก อย่าศึกษาเวทย์ถอนคำสาปเกินตัวเพราะมันต้องเอาตัวไปเสี่ยงกับคำสาป ให้ทำการไล่ระดับจะดีกว่า พยายามศึกษาเวทย์ถอนคำสาประดับ 1 ให้ได้หมดก่อนแล้วค่อยเลื่อนระดับไปยังเวทย์ถอนคำสาปที่สูงกว่า”

“เข้าใจแล้วครับ”

“ส่วนอีกอย่างที่ต้องระวังคือ อย่าเข้าใกล้รุ่นพี่ที่อยู่ชั้นปีที่สูงกว่าตน 1 ชั้น ”

“หมายความว่าผมอยู่ใกล้ได้แค่รุ่นพี่ปี 2”

“ใช่ เพราะไม่รู้ว่าจะมีใครใช้คำสาปใดใส่นายบ้างเพื่อแกล้ง ดังนั้นทางออกที่ดีคืออยู่ให้ห่าง สำหรับรุ่นพี่ปี 2 นั้นแม้จะมีพวกที่ชอบแกล้งจนทำให้เราโดนคำสาปก็พอมีทางแก้คำสาปนั้นได้ ไม่ถึงขั้นฝืนตัวเหมือนเข้าใกล้พี่ปี 3 หรือ 4”

“ครับ”

“ส่วนอย่างสุดท้าย อย่าเข้าใกล้คนที่ชื่อ โจชัว”

“คนผมขาวที่มาจับไหล่ของผมใช่ไหมครับ”

“ใช่ ฉันนึกว่าเขาจะมายินดีกับนาย ที่ไหนได้มาร่ายคำสาปหวังฆ่า นายต้องระหวังเขาคนนี้ ส่วนอีกคนที่ต้องระวังและถูกนักเรียนในสาขาหลายคนสงสัยว่าเป็นฆาตรกรในปีก่อนก็คือ คิรัว เป็นนักเรียนปี 3 ของสาขาผู้ถอนคำสาป”

“แล้วรุ่นพี่โจชัวอยู่ปีไหนครับ”

“ปี 4”

“ขอบคุณครับ ผมจะจำเอาไว้”

“งั้นก็ นี่เป็นกุญแจห้องพักของนาย ตั้งแต่นี้ไปนายสามารถทำอะไรก็ได้ในสาขาผู้ถอนคำสาป แต่อย่าลืมที่ฉันบอกให้ระวัง”

“ขอบคุณครับพี่เจอรี่”

แอนเดอร์สันล้มตัวลงไปนอนบนเตียง พยายามนึกหาสาเหตุที่เขาถูกคำสาปรุนแรงเล่นงาน ในตอนนี้เขาอยากรู้ว่าคนที่ชื่อโจชัวเป็นคนของพี่ชายเขาหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่เขาก็อยากจะรู้ว่ามันต้องการอะไรจากตัวของเขา

“เดี๋ยวก่อนนะ ผู้ใช้คำสาปเหรอ หรือว่ามันแค่อยากจะทดลองเท่านั้น”

แอนเดอร์สันนึกย้อนไปถึงตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ เขาคิดว่าโจชัวคงจะรับรู้ถึงตัวตนของเขาแล้วเกิดความรู้สึกอยากจะทดลองคำสาปกับตระกูลผู้ใช้คำสาปอันป่าเถื่อนของสหพันธ์โคเวีย ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่กล้าฟันธงว่าโจชัวต้องการลองคำสาปของตัวเองกับเขา แอนเดอร์สันจึงคิดว่ามันเป็นคนของพี่ชายตัวเองก่อนเพื่อไม่ให้ตัวเองตกที่นั่งลำบาก หากจะให้เขาเผชิญหน้ากับมัน พลังของเขาในตอนนี้ก็น้อยเกินไป เขายังไม่รู้วิธีถอนคำสาปเลยสักบท ถ้าอีกฝ่ายมีคำสาปมากกว่า 1 เขากลัวการ์ดป้องกันจะหมดจนส่งผลให้ตัวของเขาตกตาย แอนเดอร์สันจึงเก็บความสงสัยที่ต้องการถามโจชัวเอาไว้ก่อนว่ามันเป็นใคร เมื่อใดที่เขามีพลังพอจะจัดการกับมันได้ เขาจะเล่นงานมันในทันที

“อ่านหนังสือนี่รอไปก่อนก็แล้วกัน”