บทที่ 2 บงการเทพชั่วร้าย่ชิงวาสนา!
หรานหร่านเพิ่งจะก้าวเท้าลงจากเขา ก็ััได้ถึงความผิดปกติในถุงเฉียนคุนของนาง กระบี่เหรียญทองเล่มนั้นกำลังสั่นะเือยู่ภายใน หรานหร่านชะงักฝีเท้าทันควัน นางรีบหยิบกระบี่เหรียญทองออกมาดู ก็พบว่าตัวกระบี่กำลังส่องแสงสีทองอร่ามตา
หากกระบี่เหรียญทองสั่นไหว ย่อมหมายความว่ามีไอสังหารหรือภูตผีปีศาจออกอาละวาดเป็แน่! เมื่อเห็นดังนั้น ดวงตากลมโตของหรานหร่านก็เปล่งประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น มือป้อม ๆ ชูกระบี่เหรียญทองขึ้นสูง พริบตาเดียว ยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว
พรึ่บ!
เปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนขึ้นเผาผลาญยันต์แผ่นนั้นทันที ฉับพลันนั้น กระบี่เหรียญทองก็พุ่งทะยานขึ้นสู่กลางเวหา มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว หรานหร่านรีบซอยเท้าถี่ ๆ วิ่งตามไปติด ๆ
เพียงชั่วอึดใจ กระบี่เหรียญทองก็หยุดนิ่งอยู่หน้าวัดร้างแห่งหนึ่ง หรานหร่านสะบัดมือเรียกกระบี่กลับคืนมายังมิทันได้เข้าใกล้ จมูกน้อย ๆ ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าโชยมาแตะจมูก
"เหม็นเหลือเกิน!"
ใบหน้าจิ้มลิ้มย่นยู่จนดูคล้ายซาลาเปา มือเล็กบีบจมูกแน่น แววตาฉายแววรังเกียจอย่างปิดไม่มิด ในขณะนั้นเอง ไอสีขาวสายหนึ่งลอยล่องลงมาจากท้องนภา มุ่งตรงไปยังวัดร้าง หรานหร่านขมวดคิ้วมุ่นนั่นคือเทพชั่วร้าย! มีคนบงการเทพชั่วร้ายเพื่อ่ชิงวาสนาของผู้อื่น!
ช่างชั่วช้ายิ่งนัก!
หรานหร่านตวัดกระบี่เหรียญทองในมือ แสงสีทองสว่างวาบขึ้น ไอสีขาวที่กำลังจะมุดเข้าสู่วัดร้างพลันสลายไปในพริบตา
ตูม!
เสียงะเิกึกก้องดังออกมาจากภายในวัดร้าง
"ใคร!"
"ผู้ใดกัน!"
สิ้นเสียง นักพรตเฒ่าในชุดขาดรุ่งริ่งก็วิ่งถลันออกมา มือข้างหนึ่งกุมก้น อีกข้างถือกระบี่ไม้ท้อ ท่าทางดุดันเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยยืนอยู่หน้าประตู นักพรตเฒ่าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นผู้ใด จึงเบนสายตากลับมาที่ร่างเล็กจ้อยตรงหน้าอีกครั้ง
"นังหนู เ้ามาจากไหน?"
หรานหร่านเชิดหน้าขึ้น ยืดอกเล็ก ๆ อย่างองอาจ ดวงตากลมโตจ้องมองกลับอย่างไม่ลดละ
"ตาเฒ่า เ้ากล้าดีอย่างไรถึงเลี้ยงดูเทพชั่วร้าย ่ชิงวาสนาผู้อื่น!"
นักพรตเฒ่าได้ยินดังนั้น ดวงตาขุ่นมัวก็เบิกกว้าง ชี้นิ้วกระบี่ใส่หรานหร่าน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ "นังหนู เป็เ้าหรือที่ทำลายพิธีของอาตมา!?"
เด็กหญิงตรงหน้าผิวพรรณขาวผ่อง แก้มยุ้ยน่าเอ็นดู ดูท่าทางอายุไม่เกินสี่ขวบ นึกไม่ถึงว่าจะมองวิชาอาคมของเขาออก มิหนำซ้ำยังขัดขวางได้อีกด้วย!?
นางมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่!
หรานหร่านมิได้เกรงกลัววาจาของนักพรตเฒ่า น้ำเสียงเล็ก ๆ นั้นแฝงความดุดัน "ตาเฒ่า ส่งมอบเทพชั่วร้ายออกมา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเ้า!"
"หึ!"
นักพรตเฒ่าแค่นเสียงหัวเราะ "เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแทนที่จะอยู่บ้านดูดนม กลับวิ่งแส่หาเื่! ในเมื่อรนหาที่ตาย อาตมาก็ไม่รังเกียจที่จะเลี้ยงผีน้อยเพิ่มอีกสักตัว!"
ว่าแล้ว นักพรตเฒ่าก็เงื้อกระบี่ไม้ท้อพุ่งเข้าใส่หรานหร่าน หรานหร่านเบะปาก ร่างเล็กกลิ้งหลบการโจมตีไปด้านข้างได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นร่างน้อยก็พลิกตัวกลับ ะโหมุนตัวกลางอากาศ ฝ่าเท้าเล็ก ๆ ถีบเข้าที่กลางอกของนักพรตเฒ่าอย่างจัง
ปัง!
นักพรตเฒ่ากระเด็นลอยไปกระแทกพื้นเสียงดัง ก่อนจะกระอักเืออกมาคำโต หรานหร่านลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ปัดมือไปมา เชิดหน้ามองนักพรตเฒ่าอย่างวางมาด เอ่ยเสียงใสแจ๋ว
"ตาเฒ่า จะยอมส่งมอบเทพชั่วร้ายออกมาดี ๆ หรืออยากจะเจ็บตัวอีก?"
นักพรตเฒ่าเบิกตากว้าง กัดฟันกรอดจ้องมองเด็กหญิงตรงหน้า แล้วค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก
"ถุย!"
เขาถมน้ำลายปนเืลงพื้น รอยย่นบนใบหน้าสั่นระริกด้วยความเคียดแค้น ดวงตาหรี่ลงฉายแววอำมหิต
"นังเด็กเหลือขอ ในเมื่อเ้ารนหาที่ตายเอง ก็อย่าหาว่าอาตมาไร้ความปรานี!"
สิ้นคำ นักพรตเฒ่าก็หยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ หลับตาพึมพำร่ายคาถา หรานหร่านเบะปาก แก้มป่องพองลมราวกับปลาปักเป้า ดวงตากลอกไปมาอย่างเ้าเล่ห์ ก่อนจะคว้ากระบอกน้ำออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แหงนหน้ากระดกน้ำเข้าปากอึกใหญ่
ฟิ้ว!
จังหวะเดียวกับที่เปลวไฟเริ่มลุกไหม้บนยันต์ในมือนักพรตเฒ่า
พรวด!
หรานหร่านพ่นน้ำใส่หน้านักพรตเฒ่าเต็มแรง จนเปียกโชกไปทั้งหน้า เปลวไฟบนยันต์ดับวูบลงทันที
นักพรตเฒ่าสะดุ้งโหยง รีบผุดลุกขึ้นชี้หน้าด่ากราด "เ้า... เ้า... เ้า..."
"นี่มัน... นี่มันไฟสามกัลป์เชียวนะ! เ้าทำ... เ้าเป็ใครกันแน่!"
"ฮิฮิ"
เ้าก้อนแป้งน้อยยิงฟันยิ้มแป้น เอ่ยเสียงใสซื่อ "ก็หรานหร่านไงเ้าคะ" กล่าวจบ นางก็เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาดูแคลน เบะปากเอ่ยว่า
"อายุตั้งปูนนี้แล้ว กว่าจะจุดยันต์ติดต้องร่ายคาถาตั้งครึ่งค่อนวัน น่าไม่อายจริง ๆ!"
"เ้า!"
นักพรตเฒ่าโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ แค่นเสียงฮึดฮัด สะบัดมือขว้างหุ่นกระดาษตัวเล็ก ๆ ออกไป หุ่นกระดาษเ่าั้เปลี่ยนรูปร่างไปมา ก่อนจะพุ่งเข้าล้อมรอบตัวหรานหร่าน
เ้าก้อนแป้งน้อยเบะปาก แก้มยุ้ยฉายแววรังเกียจ "ภาพลวงตาเด็กเล่นแค่นี้คิดจะทำร้ายข้า? ดูถูกเด็กสี่ขวบเกินไปแล้ว!"
ว่าแล้วนางก็หยิบเหรียญทองแดงสี่เหรียญออกมาวางบนฝ่ามือนางตั้งจิตให้มั่น ก่อนจะกระทืบเท้าเล็กลงบนพื้นเบา ๆ ทันทีที่เท้าััพื้น เหรียญทองแดงในมือก็ส่องแสงสีทองเจิดจ้า
ตูม!
หรานหร่านสาดเหรียญทองแดงออกไปรอบทิศ เกิดเสียงะเิดังสนั่น หุ่นกระดาษรอบกายลุกไหม้เป็จุณในพริบตา ไม่รอให้นักพรตเฒ่าได้ทันตั้งตัว หรานหร่านหัวเราะคิกคัก สะบัดมืออวบอ้วน ยันต์แผ่นหนึ่งขยายใหญ่ขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าม้วนตัวนักพรตเฒ่าไว้
"อ๊าก!"
ทันทีที่ยันต์ััร่างกาย เปลวไฟสีน้ำเงินก็ลุกท่วมตัวนักพรตเฒ่า
"ช่วย... ช่วยด้วย!"
"แม่นางน้อย ข้าผิดไปแล้ว ข้ายอมแล้ว..."
มองดูนักพรตเฒ่าดิ้นทุรนทุรายกลิ้งเกลือกไปกับพื้นราวกับลิงโดนไฟลวก หรานหร่านเชิดหน้าขึ้น เอามือไพล่หลัง ทำแก้มป่องวางมาดดุ
"เทพชั่วร้ายอยู่ที่ไหน? รีบส่งมอบออกมาเดี๋ยวนี้!"
"มะ... ไม่มีเทพชั่วร้าย!"
นักพรตเฒ่าร้องโอดโอยขณะกลิ้งตัวดับไฟ "ข้ามีเพียงร่างจำแลงของเทพชั่วร้าย ส่วนวาสนานั้นข้าเพียงรับจ้าง่ชิงมาเท่านั้น!"
เ้าก้อนแป้งน้อยหน้ายู่ เดินเตาะแตะเข้าไปในวัดร้าง ดวงตากลมโตสอดส่ายไปมา ครู่เดียวก็พบถุงผ้าใบหนึ่งตกอยู่บนพื้น ภายในบรรจุเส้นผมเอาไว้ เส้นผมนี้ย่อมเป็ของผู้ที่ถูก่ชิงวาสนาไปอย่างแน่นอน นอกจากนี้ บนพื้นยังมีหุ่นไม้ตัวแทน ด้านหน้าแปะวันเดือนปีเกิดของคนผู้หนึ่ง ส่วนด้านหลังแปะวันเดือนปีเกิดของอีกคนหนึ่ง
หรานหร่านเห็นดังนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ น่ารัก นางใช้นิ้วป้อม ๆ จิ้มไปที่ด้านหลังของหุ่นไม้ ทันใดนั้น หมอกสีดำกลุ่มหนึ่งก็ลอยออกมาจากตัวหุ่น ก่อนจะพุ่งออกจากประตูมุ่งสู่ท้องนภา
ในขณะเดียวกัน ณ เมืองหลวง
บุคคลปริศนาในเมืองหลวงรู้สึกเ็ปที่หน้าอกอย่างรุนแรงราวกับถูกเข็มทิ่มแทง เขาเอามือกุมหน้าอก ล้มลงดิ้นพราด ๆ อยู่กับพื้นด้วยความทรมาน
2K
