วิถีศัสตราไร้ลักษณ์ : The Formless Immortal Blade

สมรภูมิรบเหนือน่านน้ำทะเลเพลิงกรรมสีชาดในสวรรค์ชั้นที่เจ็ด บัดนี้ตกอยู่ในความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกึกก้องของการระเบิดครั้งใดๆ หมู่เมฆรูปหัวกะโหลกบนท้องฟ้าหยุดหมุนวน เปลวไฟอนันตกาลที่เคยลุกโชนอย่างบ้าคลั่งกลับสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง ทุกสายตาของสี่มหาขุนพลเทพพิทักษ์บรรพกาล ต่างจับจ้องไปที่ร่างของเด็กหนุ่มในชุดเกราะสีดำที่กำลังก้าวเดินออกมาจากใจกลางหลุมดำแห่งความพินาศ

ร่างของหลินเฟยในยามนี้ ไม่ได้ดูอ่อนแอหรือบาดเจ็บสาหัสจากการรับการโจมตีประสานระดับทำลายล้างจักรวาล ทว่า ทั่วร่างของเขากลับดูดซับและปลดปล่อยพลังงานที่แปลกประหลาดออกมาอย่างมหาศาล รอยไหม้และรอยปริแตกบนผิวพรรณสีหยกที่เกิดจากการโจมตีของมังกรฟ้าและวิหคเพลิง ไม่ได้ทำให้เขาดูน่าสมเพช แต่มันกลับดูเหมือน 'รอยแยกของเปลือกไข่' ที่กำลังจะแตกออกเพื่อเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือชั้นกว่าภายใน เลือดสีแดงคล้ำที่ไหลซึมออกมา ไม่ได้หยดลงพื้น ทว่ามันกลับถูกแปรสภาพกลายเป็นไอหมอกสีเทาปฐมกาล โอบล้อมร่างกายของเขาเอาไว้ดุจชุดคลุมแห่งจอมมารบรรพกาล

"พลัง... พลังของมันกำลังวิวัฒนาการ!" ขุนพลเทวะเต่าดำแผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมและมั่นคง บัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจควบคุม สัญชาตญาณแห่งชีวิตอันยาวนานนับแสนปีของมันกำลังกู่ร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง ว่าตัวตนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในยามนี้ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในมิติเดิมอีกต่อไป

'ถูกต้องแล้ว เด็กน้อย... นี่คือช่วงเวลาสำคัญที่สุด!' เสียงของจิตวิญญาณศาสตราดังก้องในส่วนลึกของดวงวิญญาณหลินเฟย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปีติยินดีและความทะเยอทะยานอย่างหาที่สุดไม่ได้ 'ความเจ็บปวดและการทำลายล้างจากกฎเกณฑ์มรรคาของพวกมัน ได้กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ช่วยเผาผลาญขีดจำกัดสุดท้ายของร่างกายมนุษย์ของเจ้า บัดนี้ สายเลือดและปราณปฐมกาลของเจ้าได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์! ทารกปฐมกาลในจุดตันเถียนของเจ้า... กำลังจะจุติเป็น 'วิญญาณปฐมกาล' ที่แท้จริง!'

ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก...

เสียงหัวใจของหลินเฟยดังขึ้นอย่างหนักหน่วงและสม่ำเสมอ ทว่ามันไม่ได้ดังก้องเพียงแค่ในร่างกายของเขา แต่มันกลับดังกังวานไปทั่วทั้งสวรรค์ชั้นที่เจ็ด สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของจักรวาล เพียงแค่เขาขยับตัว กฎเกณฑ์แห่งพื้นที่และเวลาของแดนชำระบาปก็ปริแตกและบิดเบี้ยว นัยน์ตาสีเทาลึกล้ำที่สะท้อนภาพหยินและหยางของเขา บัดนี้สาดประกายแสงแห่ง 'สัจธรรม' ที่อยู่เหนือสวรรค์และนรก จิตสังหารที่แผ่ออกมาหนาแน่นและรุนแรงจนทำให้ทะเลเพลิงกรรมเบื้องล่างถึงกับเหือดแห้งหายไปในพริบตา

"จงภูมิใจเถิด... ที่เลือดของพวกเจ้า จะได้เป็นเครื่องสังเวยฉลองการถือกำเนิดใหม่ของข้า!"

หลินเฟยแสยะยิ้มอำมหิต รอยยิ้มที่อาบไปด้วยเลือดและจิตสังหารที่ไร้ก้นบึ้ง เขาไม่รอช้า พุ่งทะยานร่างเข้าหาขุนพลทั้งสี่ด้วยความเร็วที่เหนือล้ำกว่าอดีตนับสิบเท่า! ความเร็วของเขาในยามนี้ไม่ได้เป็นการเคลื่อนที่ผ่านช่องว่าง แต่เป็นการ 'ก้าวข้าม' มิติและเวลาอย่างสมบูรณ์แบบ เพียงเสี้ยววินาที ร่างของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าขุนพลเทวะพยัคฆ์ขาวที่กำลังบาดเจ็บแขนขาด!

"อึก...! บัดซบ! มันเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร!" ขุนพลพยัคฆ์ขาวเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการต่อสู้กรีดร้องเตือนภัย แต่มันช้าเกินไป มันรีบยกดาบเสี้ยวพระจันทร์ที่เหลืออยู่ในมือซ้ายขึ้นมาต้านทานตามสัญชาตญาณ

"สมดุลตัดสวรรค์... สะบั้นรากวิญญาณ!"

หลินเฟยคำราม ศัสตราไร้ลักษณ์ในมือเปล่งประกายแสงสีเทาปฐมกาลเจิดจ้าบาดตา ใบดาบครึ่งดำครึ่งขาวไม่ได้ฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วหรือน้ำหนักมหาศาล ทว่ามันกลับลื่นไหลและตัดผ่านอากาศธาตุไปอย่างเงียบกริบดุจเส้นด้ายที่ล่องลอย

ฉับ!

ไม่มีเสียงปะทะของโลหะที่กึกก้อง ไม่มีคลื่นพลังระเบิดที่รุนแรง มีเพียงเสียงคล้ายผ้าเนื้อดีถูกกรีดด้วยมีดโกนที่แหลมคมที่สุด ดาบเสี้ยวพระจันทร์ระดับบรรพกาลของขุนพลพยัคฆ์ขาว ขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดายราวกับทำจากเต้าหู้ คลื่นกระบี่สีเทาไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น มันพุ่งทะลวงผ่านชุดเกราะขนพยัคฆ์ และตัดผ่านร่างกายของขุนพลเทวะพยัคฆ์ขาว ตั้งแต่หัวไหล่ซ้ายเฉียงลงไปจนถึงเอวขวา!

"อะ... อะ...!"

ดวงตาของขุนพลพยัคฆ์ขาวเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงสุดขีด มันไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ ทว่ามันกลับรับรู้ได้ว่า 'สายใยแห่งกรรม' และ 'รากฐานวิญญาณมรรคา' ทั้งหมดในร่างกายของมัน ได้ถูกตัดขาดและสลายหายไปอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างขนาดยักษ์ความสูงสามร้อยจั้งค่อยๆ แยกออกเป็นสองซีก ก่อนจะแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวและระเหยหายไปในอากาศธาตุอย่างเงียบเชียบ!

มหาขุนพลเทวะขอบเขตแสวงมรรคา... ถูกสังหารด้วยการฟันเพียงดาบเดียวอย่างสมบูรณ์แบบ!

"พยัคฆ์ขาว...! เป็นไปไม่ได้! มันสังหารพยัคฆ์ขาวได้ในดาบเดียว!" ขุนพลวิหคเพลิงจูเชวี่ยกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ใบหน้าที่เคยสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความทระนง บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดที่กู่ร้องเตือนให้หนี

"อย่ามัวเสียเวลาตกใจ! หากแยกกัน... พวกเราตายหมดแน่! ทุ่มเทพลังมรรคาทั้งหมด กางค่ายกล 'จตุรทิศดับสูญ' ขั้นสูงสุด เดี๋ยวนี้!" ขุนพลเต่าดำตะโกนสั่งการอย่างลนลาน มันรีบเคลื่อนย้ายมิติ สร้างโล่กระดองเต่าขนาดยักษ์หมื่นชั้นเข้าขวางกั้นระหว่างหลินเฟยและพวกที่เหลือ

ขุนพลมังกรฟ้าและวิหคเพลิงรีบทำตามคำสั่ง พวกมันทุ่มเทพลังมรรคาในร่างกายจนถึงขีดสุด กฎเกณฑ์แห่งสายฟ้าและไฟอนันตกาลพุ่งไปประสานกับกฎเกณฑ์แห่งดินของเต่าดำ ก่อเกิดเป็นม่านพลังป้องกันสีรุ้งหมุนวนขนาดยักษ์ ครอบคลุมร่างของขุนพลทั้งสามเอาไว้อย่างหนาแน่น เป็นการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดที่มิติเบื้องบนจะสามารถสร้างขึ้นได้!

หลินเฟยยืนอยู่ท่ามกลางละอองแสงสีขาวของพยัคฆ์ขาวที่เพิ่งร่วงหล่น เขาแหงนหน้ามองม่านพลังป้องกันสีรุ้งเบื้องหน้า นัยน์ตาสีเทาลึกล้ำไม่ได้มีความกังวลหรือหวั่นเกรงแม้แต่น้อย ทารกปฐมกาลในจุดตันเถียนลืมตาขึ้น นัยน์ตาสะท้อนภาพวงจรเกิดดับของจักรวาล

"กฎเกณฑ์มรรคาของพวกเจ้า... ก็เป็นเพียงแค่กรงขังที่ขังพวกเจ้าไว้ในความเขลา!" หลินเฟยคำราม เสียงของเขาดังกึกก้องประดุจพระผู้สร้างที่กำลังประกาศคำพิพากษา "วิถีแห่งศาสตราไร้ลักษณ์... 'ปฐมกาลเบิกสวรรค์'!"

หลินเฟยกระชับศัสตราไร้ลักษณ์ในมือทั้งสองข้าง โคจรปราณปฐมกาลที่บัดนี้ไหลเวียนเป็นหนึ่งเดียวกับสายเลือดจนถึงขีดสุด พลังงานสีเทาทึบพวยพุ่งออกจากร่างกลายเป็นเสาแสงขนาดยักษ์ทะลวงทะลุเมฆหัวกะโหลกขึ้นสู่สวรรค์ชั้นที่แปด เขาเงื้อดาบขึ้นเหนือศีรษะ และฟาดฟันลงมายังม่านพลังป้องกันสีรุ้งอย่างสุดแรง!

เคร้งงงงงงงงงงงงงงงงง!

เสียงการปะทะดังสนั่นหวั่นไหวจนสวรรค์ชั้นที่เจ็ดแทบจะถล่มทลาย ศัสตราไร้ลักษณ์ฟาดกระแทกเข้ากับม่านพลังป้องกันสีรุ้ง เกิดระลอกคลื่นพลังงานหยินหยางและกฎเกณฑ์มรรคาปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง มิติรอบด้านแหลกสลายกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์นับไม่ถ้วน คลื่นกระแทกกวาดล้างทะเลเพลิงกรรมให้เหือดแห้งหายไปจนเห็นพื้นบาดาลที่แตกร้าว

"อึดอัดนัก...! จงแตกสลายไปซะ!" หลินเฟยกัดฟันกรอด ออกแรงกดดาบลงไปอีกขั้น

พลังปราณปฐมกาลที่แฝงอยู่ในรอยตัด เริ่มกัดกร่อนและลบล้างกฎเกณฑ์มรรคาที่ประสานกันเป็นม่านพลังอย่างรุนแรง รอยร้าวสีเทาค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนม่านพลังสีรุ้ง และขยายตัวอย่างรวดเร็วประดุจใยแมงมุม

"บังอาจ! พลังมรรคาพยัคฆ์ขาวดั่งภูผา!" ขุนพลเต่าดำแผดเสียงคำราม มันทุ่มเทเจตจำนงแห่งการป้องกันทั้งหมดเข้าค้ำจุนม่านพลัง แต่รอยร้าวก็ยังคงขยายตัวไม่หยุด

"มังกรฟ้าพิโรธ... สายฟ้าบรรพกาล!" "วิหคเพลิงสยายปีก... ไฟอนันตกาล!"

ขุนพลมังกรฟ้าและวิหคเพลิงเห็นท่าไม่ดี พวกมันรีบปลดปล่อยการโจมตีสวนกลับ หวังจะบีบให้หลินเฟยถอยร่น มังกรสายฟ้าสีครามนับหมื่นและพายุวิหคเพลิงแดงฉานพุ่งทะยานออกจากม่านพลัง เข้าจู่โจมร่างของหลินเฟยจากด้านหน้าและด้านข้าง

ทว่า หลินเฟยไม่แม้แต่จะปรายตามองการโจมตีเหล่านั้น ร่างกายของเขาที่บัดนี้หลอมรวมด้วยปฐมกาลอย่างสมบูรณ์ แผ่รังสีปฏิเสธกฎเกณฑ์ออกมาอย่างเข้มข้น มังกรสายฟ้าและพายุไฟอนันตกาล เมื่อปะทะเข้ากับรังสีสีเทาปฐมกาล กลับสลายกลายเป็นความว่างเปล่าราวกับภาพลวงตา ไม่สามารถฝากรอยขีดข่วนใดๆ ไว้บนผิวพรรณสีหยกของเขาได้เลยแม้แต่น้อย!

"เป็นไปไม่ได้...! ร่างกายของมัน... อยู่เหนือชั้นกว่ากฎเกณฑ์มรรคา!" ขุนพลวิหคเพลิงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง

"จบสิ้นกันที... พวกสุนัขเฝ้าด่าน!" หลินเฟยแผดเสียงคำรามก้อง

เพล้งงงงงงงงงง!

ม่านพลังป้องกันสีรุ้งที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนสวรรค์ แตกสลายออกเป็นเศษซากพลังงานนับล้านชิ้น ร่วงหล่นลงสู่ทะเลเพลิงกรรมเบื้องล่างเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดจากการพังทลายของค่ายกลพัดร่างของมหาขุนพลทั้งสามให้ปลิวลอยละลิ่วไปคนละทิศละทางอย่างหมดสภาพ บาดแผลพุพองและรอยปริแตกปรากฏขึ้นทั่วร่าง เลือดเซียนสีทองไหลทะลัก

หลินเฟยไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ เขาใช้วิชาก้าวพริบตาปฐมกาล พุ่งทะยานร่างเข้าหาขุนพลเทวะวิหคเพลิงจูเชวี่ยเป็นเป้าหมายแรก เนื่องจากมันมีพลังป้องกันต่ำที่สุดในกลุ่ม

"อย่า... อย่าเข้ามา! อ๊ากกกก!" ขุนพลวิหคเพลิงกรีดร้อง พยายามจะปลดปล่อยไฟอนันตกาลออกมาป้องกัน

"สมดุลตัดสวรรค์... สะบั้นเพลิงอัคคี!"

หลินเฟยตวัดศัสตราไร้ลักษณ์ฟาดฟันเข้าใส่ขุนพลวิหคเพลิงในระยะประชิด คลื่นกระบี่สีเทาพุ่งตัดผ่านมลรัฐแห่งไฟอนันตกาลที่กำลังก่อตัว และตัดผ่านร่างของสตรีเทพวิหคเพลิงอย่างราบรื่นประดุจตัดผิวน้ำ

ฉัวะ!

ร่างของขุนพลเทวะวิหคเพลิงขาดสะบั้นออกเป็นสองซีกอย่างเรียบเนียน เปลวไฟอนันตกาลที่เคยลุกโชนรอบกายดับวูบลงในพริบตา ก่อนที่ร่างจำแลงจะแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีแดงแดงและระเหยหายไปอย่างสมบูรณ์แบบ!

ยอดฝีมือขอบเขตแสวงมรรคาองค์ที่สอง... ร่วงหล่นลงอีกหนึ่ง!

"จูเชวี่ย...! อ๊ากกกก! ไอ้จอมมาร! ข้าจะฆ่าแก!" ขุนพลเทวะมังกรฟ้าชิงหลงโกรธเกรี้ยวจนสติแตก มันไม่สนความบาดเจ็บ รวบรวมพลังกฎเกณฑ์แห่งสายฟ้าทั้งหมดในร่างกายเข้าสู่หอกเทพมังกร พุ่งทะยานร่างเข้าหาหลินเฟยดุจสายฟ้าฟาด หวังจะแลกชีวิตเพื่อสังหารศัตรู

"มังกรก็แค่แย้ติดปีก... จงกลับลงไปคลานที่พื้นซะ!" หลินเฟยแสยะยิ้มอำมหิต

เขาไม่เอี้ยวตัวหลบหอกเทพมังกรที่พุ่งเข้ามา ทว่าเขากลับยื่นมือซ้ายที่ห่อหุ้มด้วยปราณปฐมกาลออกไป เข้าจับคมหอกที่อัดแน่นไปด้วยสายฟ้าบรรพกาลด้วยมือเปล่า!

เคร้งงงงง!เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ...!

เสียงสายฟ้าบรรพกาลปะทะกับรังสีปฐมกาลดังกึกก้อง คมหอกทองคำหยุดชะงักค้างอยู่ในฝ่ามือของหลินเฟย ไม่สามารถแทงทะลุฝ่ามือสีหยกของเขาได้เลยแม้แต่เสี้ยวเดียว สายฟ้าสีครามที่บ้าคลั่งถูกพลังปฐมกาลกลืนกินและสลายหายไปอย่างรวดเร็ว

"เป็น... เป็นไปไม่ได้...! มือเปล่า... รับหอกเทพมังกร...!" ขุนพลมังกรฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีดจนแก้วตาแทบฉีกขาด ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวระดับรากวิญญาณ

"สมดุลตัดสวรรค์... สะบั้นสายฟ้า!"

หลินเฟยตวัดศัสตราไร้ลักษณ์ในมือขวา ฟาดฟันเข้าใส่ร่างของขุนพลมังกรฟ้าอย่างหมดจด คลื่นกระบี่สีเทาพุ่งตัดผ่านชุดเกราะมรกรสีเขียวมรกต และตัดผ่านร่างของขุนพลเทวะมังกรฟ้าอย่างเรียบเนียนประดุจตัดผิวน้ำ

ฉัวะ!

ร่างของขุนพลเทวะมังกรฟ้าขาดสะบั้นออกเป็นสองซีกอย่างเรียบเนียน หอกเทพมังกรในมือร่วงหล่นลงสู่ทะเลเพลิงกรรมเบื้องล่าง ก่อนที่ร่างจำแลงจะแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีเขียวมรกตและระเหยหายไปในอากาศธาตุอย่างสมบูรณ์แบบ!

ยอดฝีมือขอบเขตแสวงมรรคาองค์ที่สาม... ร่วงหล่นลงอีกหนึ่ง!

ความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวและเยียบเย็นเข้าปกคลุมสวรรค์ชั้นที่เจ็ดในทันที ทหารเซียนระดับวิญญาณแรกกำเนิดนับล้านคนบนโลกมนุษย์ที่เฝ้าดูการต่อสู้อยู่เบื้องล่าง ต่างทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนแทบเสียสติ พวกเขาไม่เคยเห็นพลังทำลายล้างที่ไร้เหตุผลและเพิกเฉยต่อกฎเกณฑ์เช่นนี้มาก่อนในชีวิต เด็กหนุ่มชุดดำที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าผู้นี้... ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่เซียน แต่เป็นปีศาจร้ายระดับหายนะที่สวรรค์ต้องหวาดกลัว!

บัดนี้ เหลือเพียงขุนพลเทวะเต่าดำเสวียนอู่เพียงหนึ่งเดียว มันยืนอยู่ท่ามกลางละอองแสงของเพื่อนร่วมรบที่เพิ่งร่วงหล่น ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและหยิ่งผยอง บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวระดับรากวิญญาณ

"ท่าน... ท่านมหาเทพ... โปรดช่วยข้าด้วย...!" ขุนพลเต่าดำคุกเข่าลงกลางอากาศ อ้อนวอนขอความเมตตาอย่างสิ้นหวัง

"อ้อนวอนไปก็ไร้ประโยชน์... พระเจ้าของพวกเจ้า... กำลังจะกลายเป็นรายต่อไป!" หลินเฟยเดินก้าวเดินช้าๆ เข้าหาขุนพลเต่าดำ ศัสตราไร้ลักษณ์ในมือเปล่งประกายสีเทามฤตยู

"สมดุลตัดสวรรค์... สะบั้นนิรันดร์!"

หลินเฟยตวัดดาบฟาดฟันเข้าใส่ร่างของขุนพลเต่าดำอย่างหมดจด คลื่นกระบี่สีเทาพุ่งตัดผ่านชุดเกราะกระดองเต่าสีดำทะมึน และตัดผ่านร่างของขุนพลเทวะเต่าดำอย่างเรียบเนียนประดุจตัดผิวน้ำ

ฉัวะ!

ร่างของขุนพลเทวะเต่าดำขาดสะบั้นออกเป็นสองซีกอย่างเรียบเนียน ก่อนที่ร่างจำแลงจะแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำทะมึนและระเหยหายไปในอากาศธาตุอย่างสมบูรณ์แบบ!

จตุรเทพพิทักษ์บรรพกาล... ผู้ปกครองสวรรค์ชั้นที่เจ็ด... ถูกล้างบางจนสิ้นซากภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม!

ทะเลเพลิงกรรมสีชาดของสวรรค์ชั้นที่เจ็ดสงบลงอย่างประหลาด ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเศษซากของค่ายกลและหมอกเลือดสีทองที่ลอยคละคลุ้ง หลินเฟยยืนตระหง่านอยู่เหนือความพินาศทั้งปวง ศัสตราไร้ลักษณ์ในมือเปล่งประกายเจิดจ้า เขาค่อยๆ ลดดาบลงชี้พื้น เลือดสีทองหยดสุดท้ายไหลลงมาจากใบดาบ

เขาทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าเบื้องบน ทะลวงผ่านเมฆหัวกะโหลกที่บัดนี้กำลังสลายตัว มุ่งสู่ 'สวรรค์ชั้นที่แปด' และ 'สวรรค์ชั้นที่เก้า' เป้าหมายสุดท้ายที่แท้จริงของเขา ตำหนักนิรันดร์กาลและมหาเทพบรรพกาล... บัดนี้ไร้ซึ่งปราการป้องกันใดๆ ขวางกั้นอีกต่อไป!

"ตำหนักนิรันดร์กาล... มหาเทพบรรพกาล... จงล้างคอรอข้าไว้เถิด!"

ร่างของเด็กหนุ่มในชุดเกราะสีดำพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศด้วยความเร็วที่เหนือล้ำกว่าอุกกาบาต แหวกเมฆหัวกะโหลก มุ่งหน้าสู่ใจกลางของแดนสวรรค์เบื้องบน ตำนานการล่าสังหารทวยเทพของ 'มารไร้ลักษณ์' ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!