
ในเย็นวันหนึ่งหลังจากที่แม่ทัพกำลังจะมาเข้าเฝ้าฝ่าบาทคุยงานราชกิจ องค์หญิงอวี่หลิงที่อยู่ในห้องน่าเบื่อก็ออกมาดินเล่น มองฝั่งตรงข้ามสะพาน เหมือนมีต้นไม้ต้นหนึ่งมีลูกนกกำลังฝึกบิน พ่อแม่นกคงออกไปหาอาหาร
ลูกนกที่กำลังฝึกบินก็ตกลงมา องค์หญิงอวี่หลิงที่กำลังมองดูก็รีบวิ่งเข้าไป แม่ทัพที่เห็นองค์หญิงกำลังวิ่ง ก็หยุดเดินแล้วมองด้วยความสงสัย นางวิ่งไปทำอะไร แม่ทัพก็เดินตาม องค์หญิงมาถึงต้นไม้มองหาลูกนก ก็เก็บขึ้นมา นี่เจ้ายังบินไม่แข็งแรงอย่าพึ่งบินเดี๋ยวตกลงมาจะได้รับบาดเจ็บเอานะ
หากข้าไม่ช่วยเจ้า พ่อแม่เจ้าจะหาเจ้าเจอไหมละ เอาละไปอยู่บนรัง ให้แข็งแรงก่อน องค์หญิงอวี่หลิงก็พยายามแขย่งแต่ก็เอื้อมไม่ถึงรัง จึงปีนขึ้นไป พอมือถือรังก็วางลูกนกลงจากนั้นก็ลงมา เท้าเหยียบกระโปรงตัวเองขาดลื่นตกลงมา แม่ทัพที่ตามมาแอบดู
ก็รีบมาคว้าตัวองค์หญิงแล้วอุ้ม องค์หญิงก็หลับตา รู้สึกเหมือนอุ่นๆ เหมือนมีใครมารีบไว้ก็ลืมตาขึ้น ก็เห็นใบหน้าชายหนุ่มรูปงามแต่ตัวดูรู้เลยไม่ทหารก็องค์รัก องค์หญิงจำหน้าได้เลยว่า ตอนเข้าเมืองหลวงก็เห็นชายคนนี้ไม่คิดว่าจะสามารถเข้าวังมาได้จึงรีบพูดขึ้นมาว่า ขอบคุณ วางข้าลง แม่ทัพที่กำลังอุ้มอยู่ก็ปล่อยองค์หญิงลง
ขอบคุณนะเพคะ ไม่เป็นไรขอรับองค์หญิง
ว่าแต่เจ้าชื่ออะไร แม่ทัพจึงพูดขึ้นมาว่า
กระหม่อม แม่ทัพ หยวนจื่อชิน ขอรับ
อ๋อท่านแม่ทัพนี่เอง ว่าแต่ท่านมาทำอะไรที่นี่
กระหม่อมมาเข้าเฝ้าฝ่าบาทคุยงานราชกิจ เดือนหน้าจะมีการล่าสัตว์ อ๋อ งั้นหรือ เมื่อครู่ขอบใจเจ้ามากนะ ยินดีขอรับองค์หญิง กระหม่อมขอตัว หลังจากท่านแม่ทัพไปองค์หญิงอวี่หลิงก็ เดินกลับมาที่ตำหนัก
เดือนหน้ามีล่าสัตว์ น่าสนใจดี ข้าจะถือโอกาสนี้ไปขอฝ่าบาท และไปถามเรื่องยาด้วยละกัน