EP.15 วิ่งจนาาพยัคฆ์สิ้น 1
“เร็วเข้า!”
ั์ตาเหยี่ยวคว้าโอสถขวดหนึ่งขึ้นมากรอกเข้าปาก เสียงดังใต้ฝ่าเท้า ความเร็วเพิ่มขึ้น นั่นคือโอสถเพิ่มความเร็วเกรดหนึ่ง ด้วยการะโเพียงครั้งเดียว เขาก็มาถึงด้านหลังของพยัคฆ์กระหายเืได้ สองมือจับขวานศึกแน่น และสะบัดเข้าใส่พยัคฆ์กระหายเืเต็มแรง
แต่ใครจะคาดคิดเล่า พยัคฆ์กระหายเืไม่ต้องหันหน้ากลับไปมอง เพียงออกแรงสะบัดหาง “เพียะ” ั์ตาเหยี่ยวผู้ทรงพลังก็ปลิวออกไปพร้อมกระอักเื เขาเป็ปรมาจารย์าระดับสี่สิบสอง แต่พยัคฆ์กระหายเือายุสี่พันปีตรงหน้านี้มีพลังเทียบได้กับปรมาจารย์์ระดับหกสิบ ห่างกันตั้งหลายขั้น
หางของมันฟาดเข้าตรงหน้าอกของั์ตาเหยี่ยว เสื้อเกราะแตกกระจายเป็เสี่ยงๆ แต่ที่หน้าอกของั์ตาเหยี่ยวมีรอยเส้นผิวศิลาลอยขึ้นมา นั่นคือผลของโอสถผิวศิลา คงต้องขอบคุณโอสถผิวศิลาขวดนี้ มิเช่นนั้นั์ตาเหยี่ยวคงตายไปแล้ว
ั์ตาเหยี่ยวถอยหลังไปหลายก้าว ขวานศึกครูดไปกับพื้นสองเมตรได้ เขาถ่มเืในปาก ะโออกคำสั่ง “อย่าปล่อยให้เดรัจฉานตัวนี้ฟื้นฟูพลัง ลุย! พลธนูใช้ยาสลบ!”
พลธนูยี่สิบกว่านายโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ยิงธนูใส่สัตว์ร้าย แต่ดูเหมือนลูกธนูจะไม่ระคายผิวของพยัคฆ์กระหายเื ิัของสัตว์ิญญาอายุสี่พันปีช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน
“โฮกกกก!”
พยัคฆ์กระหายเืพุ่งกระโจนเข้าใส่กลุ่มทหาร สะบัดกรงเล็บแหลมคม เืแดงฉานสาดกระเซ็นกระจายไปทั่ว ศีรษะของทหารรับจ้างนายหนึ่งถูกตบกระจุยทั้งเป็
“กรวบ” พยัคฆ์กระหายเือ้าปากงับศีรษะของทหารรับจ้างอีกนาย เคี้ยวอย่างเพลิดเพลิน ด้านหลัง ทหารรับจ้างนายหนึ่งถือหอกพุ่งเข้าใส่พยัคฆ์กระหายเื มือที่ถือหอกยกขึ้นสูง แทงเข้าที่ก้นของมัน ได้ยินแต่เสียงแกรกๆ มีเพียงปลายหอกที่ผ่านขนมันเข้าไป แต่กลับไม่สามารถแทงลึกเข้าไปได้อีกแม้แต่นิ้วเดียว นายทหารกลับถูกพยัคฆ์กระหายเืใช้หางฟาดเข้ากลางลำตัวจนขาดเป็สองท่อน!
เืสดๆ ทะลักออกมา เกิดเป็ภาพที่น่าสลดขึ้น!
ฮว๋าหวันจับกระบี่ในมือ หน้าซีดเซียว พูดจาตื่นตระหนก “หัวหน้าั์ตาเหยี่ยว ทำยังไงดีล่ะท่าน พยัคฆ์กระหายเืตัวนี้ใช้ยาสลบไม่ได้ผลเลย!”
ั์ตาเหยี่ยวล้วงยาสลบออกมาขวดหนึ่ง เทใส่คมของขวานศึก ยาสลบบนคมขวานเกิดประกายอันเป็เอกลักษณ์ขึ้นมา น่าจะคงฤทธิ์ยาไว้ได้สักสิบนาที ั์ตาเหยี่ยวคำรามเหี้ยมโหด “ไม่ต้องไปกลัวมัน โจมตีเข้าไป พี่น้องทั้งหลาย ไม่ต้องกลัว ฆ่าพยัคฆ์กระหายเืตัวนี้ได้ เงินรางวัลที่ได้มากพอที่จะใช้ไปชั่วชีวิต พวกเ้าจะได้อยู่ในคฤหาสน์ เลี้ยงดูอนุภรรยาสามสี่คนก็ไม่เป็ปัญหา!”
กลุ่มทหารรับจ้างจับดาบแล้วพุ่งเข้าใส่ แม้แต่พลธนูก็ยังทิ้งคันธนู จับหอกแล้วพุ่งเข้าไปด้วย
“โฮกกก!”
พยัคฆ์กระหายเืคำราม ที่ลำคอของมันปรากฏพลังงานสีแดงเพลิงขึ้น
หลินมู่อวี่สะท้าน รีบอุ้มฉู่เหยาะโลงไปในแอ่งน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุด
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” ฉู่เหยาใ
หลินมู่อวี่ทับร่างนางไว้ และไม่ให้นางพูดต่อ
วินาทีถัดมา เสียง “ตูม” ดังขึ้น อุณหภูมิรอบตัวเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงเผาไหม้พื้นหญ้า ฉู่เหยามองไปทางหลินมู่อวี่ดวงตาเบิกกว้าง เปลวไฟพุ่งผ่านเหนือศีรษะของหลินมู่อวี่ ไหม้ผมของเขาไปบางส่วน
“อาอวี่…”
ฉู่เหยาตกตะลึงนิ่ง
แววตาของหลินมู่อวี่เยือกเย็น เขาพลิกตัวกลับมานอนลงบนพื้น กลั้นความเ็ปที่เกิดจากเปลวไฟบริเวณท้ายทอย นึกในใจว่าพลังเปลวเพลิงของพยัคฆ์กระหายเืตัวจริงแข็งแกร่งยิ่งกว่าในเกมมาก น่ากลัวชะมัด!
ฉู่เหยายกศีรษะขึ้นมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น บนพื้นที่ว่าง กลุ่มทหารรับจ้างเหยี่ยวเพลิงกว่ายี่สิบนายถูกย่างสดจนไหม้เกรียมด้วยพลังเพลิงของพยัคฆ์กระหายเื อาวุธยังอยู่ในมือ แต่ร่างกายดำเป็ตอตะโก ส่งกลิ่นเหม็นไหม้โชยออกมา
“อ่า…”
ฉู่เหยาเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น นางไม่เคยเห็นคนตายด้วยตาตัวเองมาก่อน แต่เวลานี้กลับเห็นศพเยอะขนาดนี้ในคราเดียว แถมยังเป็ศพที่ตายทั้งเป็ต่อหน้าต่อตาอีกด้วย
“ตั้งสติไว้!”
ั์ตาเหยี่ยวยังคงถือขวานศึกอยู่ในมือ คำรามด้วยเสียงต่ำ “เพลิงของพยัคฆ์กระหายเือายุสี่พันปีอย่างน้อยต้องรอสามนาทีถึงจะพ่นออกมาได้อีกครั้ง นี่เป็โอกาสที่ดีที่สุดของพวกเรา ทหาร ใช้ค่ายกลตาข่ายเหล็กจับเ้าเดรัจฉานตัวนี้ให้ได้!”
ทหารรับจ้างกว่าสิบคนรีบะโขึ้นม้า และพุ่งตรงไปข้างหน้า จับตาข่ายเหล็กไว้คนละมุม กางมันออกในจังหวะที่เข้าใกล้ตัวพยัคฆ์ เสียง “วูบ” ดังขึ้น ตาข่ายเหล็กยาวสิบเมตรถูกโยนขึ้นไปเหนือตัวพยัคฆ์และเข้าคลุมร่างของมันไว้ทั้งตัว
“โฮกกกก!”
ตาข่ายเหล็กมีความยืดหยุ่น พยัคฆ์กระหายเืดิ้นรนสุดพลัง แต่กลับทำให้ตาข่ายยิ่งรัดแน่นขึ้น มันจึงค่อยๆ สงบลงแทน
“หึ เดรัจฉานก็ยังไงก็เป็เดรัจฉาน โง่เหมือนเดิม!” ทหารรับจ้างนายหนึ่งหัวเราะดังลั่น “หัวหน้า ได้เวลาแล้ว พวกเราสังหารสัตว์ิญญาอายุสี่พันปีนี้ด้วยกันเถอะ ทั้งเมืองหยินซาน หรือกระทั่งในป่าสัตตะดาราก็เถอะ ไม่มีใครสังหารสัตว์ิญญาอายุสี่พันปีได้มานานแล้ว เราเป็คนกลุ่มแรก! ฮ่า ฮ่า…”
ั์ตาเหยี่ยวไม่พูดอะไร รวบรวมลมปราณรอบกาย เปลวเพลิงลุกโชนเข้าห่อหุ้มขวานศึกเอาไว้ ด้วยความรวดเร็ว เขากระโจนขึ้นไปกลางอากาศ และฟาดขวานใส่ศีรษะของพยัคห์กระหายเืสุดแรงเกิด!
“เคร้ง!”
ตาข่ายเหล็กถูกฟันขาด ขณะเดียวกันก็มีขนสีแดงเพลิงของพยัคฆ์กระหายเืผสมกับเืด้วย ในที่สุดมันก็าเ็ ที่ส่วนหัวของมันมีาแขึ้นแห่งหนึ่ง
ทว่าตอนที่มันได้รับาเ็ พยัคฆ์ตัวนี้ไม่ได้แสดงความโกรธออกมา ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นกลับมีความเยือกเย็น อาจพูดได้ว่านั่นคือสีหน้าเยาะเย้ย ั์ตาเหยี่ยวตัวแข็งทื่ออยู่กับที่โดยพลัน ที่เขามองเห็นไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน แต่เป็คนๆ หนึ่ง สัตว์ิญญาอายุสี่พันปีตัวนี้ มีสติปัญญาของมนุษย์ มันถึงขั้นที่จงใจให้ั์ตาเหยี่ยวโจมตีมัน อาศัยพลังของเขาทำลายตาข่ายเหล็ก!
“ฝุบ!”
หลังจากกระโจนออกมาจากตาข่ายเหล็กอย่างรวดเร็ว พยัคฆ์กระหายเือ้าปากได้ก็พุ่งเข้าไปขย้ำร่างท่อนบนของั์ตาเหยี่ยว ได้ยินแต่เสียงร้องโหยหวน เืสดๆ กระเซ็นออกมา ั์ตาเหยี่ยวล้มลงไปกลิ้งอยู่บนพื้น ดิ้นรนไม่หยุด วินาทีถัดมาแขนขวาทั้งแขน รวมทั้งขวานที่อยู่ในมือถูกพยัคฆ์กระหายเืฉีกกระชากออกจากร่าง
“ท่านหัวหน้า!”
183
