กระบี่ฟ้าสังหาร

“ ตูมม “ เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงที่กลางป่า แรงระเบิดซัดสาดกวัดกวาดแนวป่าราบพนาสูญ

“ อั้ก “ ชิงหยางกระอักโลหิตออกเมื่อถูกแรงระเบิดซัดเข้าทั่วกายา

ตู้ชางชานก็มิเว้นร่างของเขาล่องลอยไปตามแรงระเบิดพร้อมกับฝุ่นดินหินก้อนน้อยใหญ่

ชิงหยางระเบิดพลังรั้งกายไว้ แลมองยังผืนป่าใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน

เขากัดกรามแน่นเพราะเพิ่งเคยพบเจอการระเบิดที่รุนแรงขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ราวหนึ่งเค่อฝุ่นควันจึงจางหาย เมื่อไร้ฝุ่นควันพลันปรากฏเมืองใหญ่แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยความรุ่งเรือง

ชิงหยางเบิกตากว้างมองยังเมืองใหญ่ที่รุ่งเรืองที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทั่วอาณานั้นเต็มไปด้วยยอดเขามากมาย บนยอดเขานั้นเต็มไปด้วยวิหารที่เปล่งแสงสว่างไสว

“ เมืองแห่งนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก “ เขาพึมพำ

โดยมิรอช้าเหล่ายอดยุทธชราต่างทะยานร่างเข้าไปในเมืองอย่างรวดเร็ว

“ เปรี้ยงง “ พลันเกิดสายฟ้าฟาดผ่าเข้าใส่พวกเขาในทันใด

“ อั้กก “ เหล่ายอดยุทธชราต่างพากันกระโลหิตออก เมื่อถูกสายฟ้าอัดกระแทกทั่วร่าง

“ เหตุใดเข้ามิได้ “ ชิงหยางพึมพำ

เขามองยังชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่เขตแดนผสานวิญญาณที่กำลังทะยานร่างเข้าไปในเมือง ร่างของชายหนุ่มพลันหายวับไปกับตา สองตาของเขาพลันเบิกโพลง “ ไป “ ชิงหยางร้องลั่นพร้อมกับทะยานร่างเข้าไปในเมืองอย่างรวดเร็ว

ผู้คนมากมายที่เห็นเช่นนั้นต่างก็กระโจนร่างเข้าไปในเมืองอย่างบ้าคลั่ง แต่มีเพียงผู้ที่ขั้นฝึกต่ำเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปในเมืองได้

เหล่าผู้ชราทั้งหลายต่างก็กัดกรามแน่นเมื่อตนเองนั้นมิอาจเข้าไปในเมืองได้ ทำให้สูญเสียอย่างใหญ่หลวง

ครั้นชิงหยางเข้ามาในเมือง สองตาของเขาพลันเบิกโพลงอีกครา เมื่อภาพที่เห็นข้างในนั้นมันต่างจากข้างนอกสิ้นเชิง ภาพข้างในนั้นมันเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวโลหิตแลเศษซากปรักหักพังทั่วอาณา ทั้งยังปรากฏโครงกระดูกมากมาย

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ พลันปรากฏเสียงหัวเราะทำลายความเงียบงัน

“ หญ้าหนวดมังกร “ ชายหนุ่มคนหนึ่งร้องตะโกนลั่น

“ หญ้าหนวดมังกร “ ผู้คนมากมายร้องตะโกนลั่น พร้อมกับทะยานร่างเข้ายื้อแย่งอย่างรวดเร็ว

ชิงหยางส่ายหน้าแลเร่งทะยานร่างออกจากที่ตนยืนอยู่อย่างรวดเร็ว เขาพุ่งไปยังภูเขาลูกหนึ่งที่เต็มไปด้วยหมอกสีขาวหนาทึบ

ผู้คนมากมายต่างเร่งแยกย้ายไปตามทางของตนอย่างรวดเร็ว

ข่าวที่ปรากฏเมืองใหญ่ที่งดงามแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ครั้นคนที่เมืองหลวงได้รับข่าวพวกเขาเร่งเรียกอนุชนที่แข็งแกร่งแลเร่งเดินทางมาอย่างเร็ว อาณาโดยรอบของเมืองตะวันพลันเกิดการเคลื่อนไหวในทันใด

เหล่าผู้ชราของเมืองตะวันต่างก็เป็นกังวลว่าหากพวกที่เมืองหลวงมาพวกเขาจะมิได้รับสิ่งใด พวกเขาจึงเร่งส่งอนุชนเข้าไปในเมืองอย่างรวดเร็ว

เพียงมินานผู้คนของเมืองตะวันก็ได้เข้าไปในเมืองปริศนานับหมื่นคน

“ หวังว่าเวลาที่มีน้อยนิดนี้จะช่วงชิงสิ่งใดได้บ้าง “

“ นั่นสิ เวลามิคอยท่า หวังว่าเมื่อออกมาจะได้สิ่งใดติดไม้ติดมือออกมาบ้าง “

ชิงหยางเข้ามาถึงยังม่านหมอก เขาสูดหายใจเข้าลึกแลเดินเข้าไปในหมอก

สองเท้าก้าวออกอย่างเชื่องช้า มือหนึ่งกระชับกระบี่ฟ้าสังหารไว้แน่น สัมผัสที่ยอดเยี่ยมถูกส่งออกไปสำรวจทั่วบริเวณ

เขาให้แปลกใจเป็นอย่างยิ่งว่าเหตุใดจึงมิพบพานสิ่งใดในม่านหมอกนี้ ยิ่งเขาเดินมาถึงยังกลางภูเขา เขาก็ยิ่งมิพบเจอสิ่งใด เสมือนว่ามันมิมีสิ่งใดเลย

ชิงหยางให้งุนงงสงสัยเป็นอย่างยิ่ง เพราะเขาเองที่คิดว่าภูเขาลูกนี้นั้นมันแปลกตาแลน่าจะมีสมบัติอยู่มาก แต่เขากลับคิดผิด

เด็กหนุ่มเดินมาถึงยังยอดเขา หมอกขาวยิ่งหนาแน่นกว่าที่เบื้องล่าง เขารู้สึกว่าหมอกขาวที่ยอดเขานั้นมันแตกต่างจากหมอกขาวที่อยู่เบื้องล่างมากนัก เพราะหมอกขาวที่ยอดเขานั้นมันให้ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยพลัง

“ พลังเพียงอย่างเดียวที่ข้าสัมผัสมิได้ก็คือพลังฟ้าดิน “ เขาพึมพำ

“ หมอกขาวนี่น่าจะเป็นพลังฟ้าดิน “ เด็กหนุ่มพึมพำ

ยิ่งเขาเดินเข้าไปลึกเท่าใดหมอกขาวก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น ครั้นเมื่อพ้นจากหมอกขาวสองตาของเขามองยังสมุนไพรต้นหนึ่งที่ปลดปล่อยหมอกขาวออกมา ทั้งยังแผดพลังบางสิ่งเบี้ยวบิดห้วงมิติจนพร่าเลือน

ชิงหยางกลืนน้ำลายลงคอ แลสูดหายใจเข้าลึก เขามิรู้ว่ามันคือสมุนไพรอะไร แต่หากมันเกิดบนยอดเขาทั้งยังเกิดเพียงต้นเดียว มันย่อมต้องเป็นสมุนไพรที่ล้ำค่าเป็นแน่

“ เก็บ “ เขาพึมพำ

ชิงหยางย่อกายลงแลใช้สองมือค่อยๆเก็บสมุนไพรปริศนาอย่างแผ่วเบา เมื่อแล้วเสร็จเขาเร่งออกจากภูเขาอย่างเร็วไว

ชิงหยางทะยานร่างมาได้ไกลเขาจึงเหลียวมองยังยอดเขา ปรากฏเมื่อไร้สมุนไพรหมอกขาวที่มีก็เริ่มเจือจางเบาบาง “ เป็นเพราะสมุนไพรจริงๆ “ เขาพึมพำ

ชิงหยางละความสนใจจากยอดเขา เขาพุ่งทะยานร่างไปยังซากของวิหารที่หลงเหลืออยู่กึ่งหนึ่ง

เมื่อมาถึงเขาเร่งรื้อค้นซากวิหารอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าเมื่อมิพบอะไรสักอย่าง

“ วิ้ง “ พลันปรากฏแสงสว่างวาบสาดส่องออกจากถ้ำแห่งหนึ่ง เขาเร่งทะยานร่างไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงถ้ำ เขาเร่งเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว เพราะผู้คนที่พบเห็นแสงสว่างต่างก็เร่งมาเช่นกัน

ชิงหยางมองยังแผ่นเหล็กสีเงินยวงขนาดหนึ่งฝ่ามือ เขาให้งุนงงสงสัยยิ่งว่ามันคือสิ่งใด แต่ความโลภนั้นมันมากกว่าความสงสัย เขาเร่งเก็บแผ่นเหล็กสีเงินยวงแลออกจากถ้ำในทันใด

“ เปรี้ยงงง “ แสงสังหารพุ่งทะยานเข้าหาอย่างรวดเร็ว

ชิงหยางเรียกเกราะเก่าแก่ออกมาพร้อมกระบี่ฟ้าสังหาร เขาวาดกระบี่ออกในทันใด

“ เปรี้ยงง “ แสงสังหารพุ่งทะยานเข้าต้านในทันใด

“ ตูมม “ สองแสงสังหารระเบิดออกส่งร่างของเด็กหนุ่มเหยียดถอยไปหลายก้าว

“ ไอ้หนู หากมิอยากตายเร่งส่งสิ่งที่เจ้าได้มาให้ข้า “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ผสานวิญญาณขั้นที่ห้า “ เด็กหนุ่มพึมพำ

“ หากอยากได้มีเพียงใช้แรงช่วงชิงเอา “ ชิงหยางร้องออก

“ ได้ “ ชายหนุ่มร้องออก

“ เช่นนั้นแล้วเจ้าก็อย่าได้คร่ำครวญว่าผู้ใหญ่รังแกเด็ก “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ยังมิสู้จะรู้ได้เช่นใดว่าผู้ใดจะถูกรังแก “ ชิงหยางเอ่ย

“ ตายยย “ ชายหนุ่มเลือดขึ้นหน้าร้องคำรามลั่น

เขาระเบิดพลังวิญญาณออกพร้อมกับผสานปราณพลังวาดกระบี่ออกสุดแรง “ เปรี้ยงงง “ ปราณกระบี่ที่อัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณพุ่งทะยานออก