ตอนที่ 8 หายไปอย่างไร้ร่องรอย (1)
ถังเหอหันเดินกลับไปในครัว คิดว่าตัวเองคงยุ่งจนลืมตักข้าวแน่ๆ จึงหยิบแค่จานเปล่าๆ มาที่โต๊ะอาหาร
แต่หม้อต้มโจ๊กกับกระทะทอดมันฝรั่งเส้นทอดแพที่เปิดออกอีกครั้งกลับว่างเปล่า พวกมันเพิ่งถูกเขาล้างเก็บสะอาดเอี่ยมไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน โจ๊กมันหวานและมันฝรั่งเส้นทอดแพเองก็ไม่มีเหลืออยู่ภายใน
เมื่อเป็เช่นนั้นจึงเกิดคำถามขึ้นมา โจ๊กมันหวานกับมันฝรั่งเส้นทอดแพของเขาหายไปไหนล่ะ
ถังเหอค้นห้องเล็กๆ ของตัวเองจนทั่วอยู่หลายรอบ แต่ก็หามันฝรั่งเส้นทอดแพไม่เจอแม้แต่เสี้ยวเล็กๆ โจ๊กมันหวานกับมันฝรั่งเส้นทอดแพของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ลำบากลำบนอยู่สองชั่วโมง แต่เขากลับไม่ได้กินแม้แต่โจ๊กหรือมันทอดสักชิ้น จะมีอะไรน่าอนาถกว่านี้ไหม
สิ่งที่เกิดในอีกสองสามวันข้างหน้าจะช่วยยืนยันคำตอบให้ถังเหอว่า : มี
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็เื่ในอนาคต
อุตส่าห์ลงแรงทำอาหารแทบตายแต่กลับไม่ได้กินแม้แต่นิดเดียว เขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
ก่อนหน้านี้ไม่มีทางเลือกก็แล้วไปเถอะ แต่ตอนนี้มีเงินแล้ว แถมยังสูดกลิ่นหอมเย้ายวนของมันฝรั่งเส้นทอดแพกับโจ๊กมันหวานไปตั้งขนาดนั้น ให้เขากลับไปกินสารอาหารเหลวนั่นต่อมันทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก
ดังนั้นถังเหอจึงทำได้เพียงสั่งสินค้าที่ห้างวัตถุดิบอีกครั้ง และใช้โอกาสนี้สั่งวัตถุดิบสำหรับการไลฟ์วันพรุ่งนี้ไปด้วย
พันกว่าเหรียญดาวที่เพิ่งมาถึงมือถูกใช้เกลี้ยงไปในพริบตา หัวใจถังเหอร่ำร้องอย่างขมขื่น
หลังจากวัตถุดิบมาถึง ถังเหอก็ง่วนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เปิดไลฟ์ เพียงอยากรีบๆ เติมเต็มท้องให้เร็วๆ ท้องเขาร้องโครกครากประท้วงอยู่นานแล้ว
ขั้นตอนเดิม การเคลื่อนไหวเดิม แต่ครั้งนี้ไม่ต้องคุยกับผู้ชมหรือแสดงให้แฟนคลับดู ความเร็วในการทำอาหารจึงเร็วขึ้นมาก
ในวินาทีที่โจ๊กมันหวานสุกพร้อมนั้นเอง เส้นด้ายสีขาวจางๆ ก็ลอยออกมาจากจากโจ๊ก วนรอบตัวถังเหอสองสามรอบเหมือนเด็กซนๆ ท้ายที่สุดก็พุ่งเข้าไปในตัวเขาอย่างว่าง่าย
ถังเหอจดจ้องทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ในดวงตาเผยประกายประหลาดใจ
พร์และศักยภาพของร่างกายนี้ดีกว่าร่างเดิมของเขามากจริงๆ นี่เพิ่งทำอาหารครั้งที่สอง แต่ด้ายิญญาก็ปรากฏแล้ว
อย่างเขาที่เคยบอกไว้ วิธีการบำเพ็ญของถังเหอแตกต่างจากผู้บำเพ็ญทั่วไป พลังิญญาที่เขา้าไม่ได้มาจากปราณิญญาที่ไหลเวียนอยู่ในผืนฟ้าผืนดิน แต่มาจากอาหาร
ขณะที่พ่อครัวภัตตาทิพย์เตรียมอาหารจะโคจรวรยุทธ์ที่เกี่ยวเนื่องสอดคล้องกันเพื่อขับเคลื่อนพลังิญญาที่ซุกซ่อนในอาหารอย่างเต็มที่ ทำให้พลังิญญาที่คนไม่สามารถดูดซับได้ง่ายๆ ตื่นตัวและดูดซับได้ง่าย
พลังิญญานี้ ส่วนหนึ่งจะแปรสภาพเป็ด้ายิญญาป้อนกลับมาให้พ่อครัวภัตตาทิพย์ ขณะที่ส่วนอื่นๆ สามารถให้คนดูดซับไปได้
ในพิภพิเสิน พ่อครัวภัตตาทิพย์เป็อาชีพอันทรงเกียรติ เพราะอาหารทุกอย่างที่พ่อครัวภัตตาทิพย์ทำต่างมีพลังิญญาที่ร่างกายมนุษย์สามารถดูดซับได้อยู่ภายในทั้งสิ้น
ลองคิดดูสิ การได้กินอาหารอร่อยๆ ทั้งยังสามารถช่วยดูดซับพลังิญญา เพิ่มตบะบำเพ็ญได้ ใครจะไม่อยากได้ล่ะ
ทว่าไม่ใช่ว่าอาหารทุกอย่างที่พ่อครัวภัตตาทิพย์ทำจะสามารถดึงพลังิญญาออกมาได้เต็มที่ที่สุด และไม่ใช่ว่าอาหารทุกอย่างจะป้อนด้ายิญญากลับไปให้พ่อครัวภัตตาทิพย์ มีแต่ต้องพัฒนาให้ถึงระดับหนึ่งก่อนเท่านั้นจึงทำได้
แต่ถึงจะมีอาหารที่ไม่ได้ป้อนด้ายิญญากลับมาให้พ่อครัวภัตตาทิพย์ แต่ในนั้นบรรจุพลังิญญาที่ผู้คนดูดซับได้อยู่แน่นอน แค่ปริมาณของมันมีน้อยเท่านั้นเอง
ชาติก่อนถังเหอได้รับการป้อนกลับจากอาหารเป็ครั้งแรกก็หลังจากฝึกฝนมาเนิ่นนาน ทำอาหารมาแล้วนับสำรับไม่ถ้วน ไม่คิดเลยว่าหลังจากเกิดใหม่ เขาจะได้รับมันั้แ่ครั้งที่สอง
แน่นอนว่านี่เกี่ยวข้องกับความจริงที่ถังเหอเคยบำเพ็ญมาก่อนและคุ้นเคยกับวรยุทธ์มาก แต่ก็เกี่ยวพันใกล้ชิดกับสมรรถภาพอันล้ำเลิศของร่างเดิมด้วย
ถังเหอตักโจ๊กมันหวานลงชาม พอเตรียมจะนำออกไปก็ดันนึกถึงโจ๊กและมันทอดที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยก่อนหน้านี้ขึ้นมา เขาหันกลับมาวางโจ๊กไว้ตรงจุดที่มองเห็นได้ตลอดเวลา แล้วจึงเริ่มทำมันฝรั่งเส้นทอดแพ
แต่ครั้งนี้มันฝรั่งเส้นทอดแพไม่ได้ตอบแทนด้ายิญญาให้เขาอีก แต่นั่นก็ทำให้เขาพอใจมากแล้ว
โจ๊กมันหวานถูกวางไว้ในสายตาของเขาตลอด และไม่ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยอีกตามคาด ถังเหอกินโจ๊กและมันทอดอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งกระเพาะและปากก็อิ่มหนำสำราญในทันที
ในโลกนี้ไม่มีอะไรน่าพึงพอใจเท่าการได้กินอาหารอร่อยๆ แล้วจริงๆ
ไลฟ์จบแล้ว อาหารก็กินหมดแล้ว ถังเหอไม่มีอะไรให้ทำอีกจึงรีบกลับห้องนอนแล้วเตรียมแปรสภาพด้ายิญญาที่โจ๊กมันหวานเพิ่งให้เขามา
ตัวด้ายิญญานั้นสร้างขึ้นจากพลังิญญา ร่างกายมนุษย์สามารถดูดซับได้แม้จะไม่ตั้งใจบำเพ็ญ แต่หากแปรสภาพมันอีกรอบก็จะยิ่งควบคุมได้ดีขึ้น
รากฐานทางกายภาพของถังเหอในขณะนี้อ่อนแอเกินไป จึงต้องบำรุงอย่างระมัดระวัง ดูดซับพลังิญญาเยอะสักหน่อยก็เป็ประโยชน์สำหรับร่างกายด้วยเช่นกัน
การบำเพ็ญนี้กินเวลาทั้งคืน
170
