กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

คนในตระกูลอัคคีที่เดินทางมาที่โรงแรมมีไม่มาก พวกมันเลือกมาเฉพาะแกนหลักในตระกูลทั้งหมดเดินตรงเข้าไปในโรงแรมโดยไม่สนใจคนที่มามุงดูทันที
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าไก่กินให้มันดีๆหน่อยสิ มันหกเลอะโต๊ะหมดแล้ว''
''ใช่ หากเจ้ายังไม่ยอมหยุดข้าจะถลกหนังของเจ้า''
''เฮ้ ตาแก่เมื่อไหร่เจ้าจะพาข้าไปที่ตลาดมือซักที วันๆข้าอยู่แต่ในห้องมันน่าเบื่อมาก''กลุ่มของกริมกลับไม่สนกลุ่มคนของตระกูลอัคคีทั้งหมดและยังคงกินและกินต่อไป
''นายท่านข้าเอาเงิน...''หัวหน้าตระกูลอัคคีรุ่นก่อนอ้าปากพูดแต่ไม่ทันจบกริมก็ยกมือขึ้นมาห้ามเอาไว้กริมต้องการกินให้เสร็จก่อนจึงจะจัดการเรื่องนี้ต่อส่วนคนในตระกูลอัคคี? พวกมันทำได้แค่กำหมัดแน่นด้วยความอับอาย พวกมันเป็นใคร?พวกมันเป็นถึงตระกูลที่มีอิทธิพลในเมืองนี้ แต่ตอนนี้มันทำได้แค่ยืนรอเฉยๆรอจนกว่าอีกฝ่ายจะกินเสร็จ
''เอาหละ พูดมา''หลังกินเสร็จกริมก็หันมาหาคนของตระกูลอัคคี
''ข้าได้นำเงิน400เหรียญเพชรมาให้ท่านแล้ว''หัวหน้าตระกูลอัคคีรุ่นก่อนยื่นถุงผ้าออกมาให้กริมในนั้นมีเงิน400เหรียญเพชรพอดีและที่ต้องใส่ถุงผ้าก็เพราะแม้มันจะขายทุกอย่างออกไปเงินก็ยังไม่พอมันจึงไปหายืมเพื่อนในส่วนที่เหลือมา
''ครบถ้วนไม่ขาดไม่เกิน งั้นก็เรื่องสุดท้ายเจ้า2คนมาคุกเข่าต่อหน้าคนรักของข้า''กริมปลดปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างฉับพลันทำให้อากาศบริเวณนั้นเย็นยะเยือกขึ้นทันทีพรวด! โดยคุณชายตัวต้นเรื่องกับปู่ของมันที่โดนจิตสังหารเข้าไปแบบจังๆถึงกับกระอั่กเลือดออกมาแต่พวกมันก็พยายามต่อต้านและจ้องมองไปที่กริมด้วยสายตาแข็งกร้าวจะพูดขึ้นด้วยความยากลำบาก
''นะ...นายท่าน ข้าคิดว่าแค่นี้ก็คงจะพอได้แล้ว หะ...หากท่านยังบีบบังคับพวกข้ามากจนเกินไปขะ...ข้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกเจ้าเมือง''บูม! แรงกดดันไหลออกมาจากตัวกริม ตูม! กร๊อบ!ทั้ง2คนถูกกดทับโดยแรงกดดันของกริมจนมันต้องลงไปคุกเข่าบนพื้น ช่วยไม่ได้ที่กระดูกหัวเข่าจะต้องแตกแต่มันไม่ได้รุนแรงมากจนรักษาไม่ได้
''ขอโทษคนรักของข้าเดี๋ยวนี้''ซวบ! พร้อมๆกันกริมนำดาบระดับSออกมาปักลงบนพื้นต่อหน้าคนทั้ง2กริมไม่อนุญาตให้ใครก็ตามมาคิดไม่ดีกับครอบครัวของมัน
''นะ...นี่ จะ...เจ้า...''เพี๊ยะ! ก่อนที่คุณชายตัวต้นเรื่องจะได้พูดจบ มันก็ถูกกริมตบจนฟันหน้าหลุดออกมาเนื่องจากกริมไม่ได้ออกแรงมากไม่งั้นหัวของมันคงระเบิดหรือไม่ก็กระเด็นออกไปไกล
''ข้าจะไม่พูดซ้ำอีก จะขอโทษคนรักของข้าหรือตาย''กริมถอนดาบออกมาจากนั้นดาบก็เริ่มเปล่งแสงสีทองหากอีกฝ่ายไม่ทำตามที่กริมบอกกริมก็พร้อมที่จะปลิดชีวิตของพวกมันทิ้ง
''ดะ...ได้ ข้าจะทำ ข้าขอโทษที่ล่วงเกินคุณหนู ต่อจากนี้ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว''หัวหน้าตระกูลอัคคีรุ่นก่อนต้องยอมเพราะเมื่อมันจ้องเข้าไปในตากริมมันรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวและรู้ได้เลยว่ากริมจะฆ่ามันจริงๆแน่หากไม่ทำตาม
''ขะ...ข้า ข้าขอโทษคุณหนู เป็นเพราะข้ามันปากหมาเอง ได้โปรดให้อภัยกับการกระทำของข้าด้วย''กริมหันไปมองโรซาเรียซึ่งโรซาเรียเองก็พยักหน้า กริมจึงเก็บดาบกลับเข้าไปในแหวนก่อนจะตะโกนออกมา
''ไสหัวไป!''เพียงแค่ตะโกนผู้อาวุโสในตระกูลอัคคีก็พากันวิ่งเข้ามาแล้วหิ้วทั้ง2คนที่กระดูกหัวเข่าแตกออกไปทั้งหมดหายไปในชั่วพริบตา พวกมันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้เพราะวันนี้มันได้รับความอับอายมากที่สุดในชีวิต
''ท่านพี่ เราทำแบบนี้แล้วพวกมันจะไม่กลับมาเอาคืนพวกเรา? ท่านน่าจะจัดการไปซะให้มันจบๆ''โรซาเรียพูดขึ้น นี่ทำเอากริมเริ่มคิดว่าก่อนที่นางจะมาเจอกริมนางต้องผ่านโลกอันโหดร้ายขนาดไหนมา
''หากมันกลับมาอีกครั้งข้าจะจัดการมันเอง...''
''เจ้าหนุ่มเจ้ามันเด็ดมาก ฮ่า ฮ่า ฮ่า เล่นซะพวกมันหนีกลับไปแทบไม่ทัน แต่...''คนที่กริมเคยคุยด้วยที่หน้าโรงแรมเดินเข้ามาหากริมทันทีดูเหมือนมันจะพูดอะไรบางอย่างแล้วก็เงียบไป
''แต่อะไร''
''แต่ข้าว่าเราควรระวังตัวเอาไว้หน่อยก็ดีนะ ก็ตระกูลอัคคีน่ะสิมันมีความสัมพันธ์กับเจ้าเมืองอยู่ไม่น้อยข้ากลัวว่ามันจะไปบอกเจ้าเมืองให้มาจัดการกับพวกเจ้า''
''เป็นเรื่องจริง? หากเป็นแบบนั้นจริงๆข้าคงต้องขอบคุณพี่ชายเอาไว้ตั้งแต่ตรงนี้เลย ฮี่ ฮี่''กริมพูดคุยอีกเล็กน้อยก่อนจะจ่ายเงินแล้วพากันกลับเข้าห้อง หากเจ้าเมืองมากริมก็ไม่คิดจะหนีอยู่แล้วด้วยพลังและสิ่งที่กริมมีต่างๆมันไม่ได้อ่อนแออีกต่อไป กลับกันซะอีกหากเจ้าเมืองมากริมจะยินดีอย่างมากเพราะในอนาคตกริมต้องการสร้างอะไรหลายอย่างซึ่งกว่าจะนำไปขายแล้วทำเงินได้กริมต้องเสียเวลาซื้อวัสดุมาทดทองแบบลองผิดลองถูกไปก่อน แล้วไหนจะค่าจ้างของช่างฝีมืออีกเพราะฉะนั้นเงินที่กริมมีมันยังน้อยจนไม่พอต่อความต้องการ
หลังจากเข้าไปในห้องกริมก็นั่งทบทวนความรู้ในหัวแล้วเริ่มคิดว่าจะสร้างอะไรขึ้นมาก่อนโดยกริมคิดจะสร้างต่างหูซึ่งมันสามารถพูดคุยกันได้ในระยะไกลแต่ก็อย่างที่บอกไปมันต้องใช้เวลาในการทดลองและหาคนมาช่วย ซึ่งไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่โดยเรื่องเหล่านี้กริมจะเริ่มจัดการหลังจากได้พื้นที่บนเมืองเป็นของตัวเอง
''อ่า นอนดีกว่า''กริมเลิกคิดเรื่องต่างๆแล้วนอนลงบนเตียงซึ่งโรซาเรียได้หลับไปก่อนแล้วกริมจูบหน้าผากของโรซาเรียเบาๆก่อนจะเข้านอนตามไป
''ท่านพี่ข้าไปก่อนนะ''หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งหมดก็แยกย้ายกันออกไปทำหน้าที่ของตัวเองส่วนกริมมันจำเป็นต้องเข้าไปในเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้กริมต้องการแร่ต่างๆที่ใช้ในการสร้างพลังงานและโลหะหรือคริสตัลที่สามารถเก็บพลังงานเหล่านั้นเอาไว้ได้แน่นอนว่าตัวเก็บพลังงานจะต้องทนทาน
''เอาเป็นร้านนี้ก่อนก็แล้วกัน''กริมเดินเข้าร้านช่างตีเหล็กเพื่อสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับโลหะที่ทนแทน
''เฒ่าแก่ ท่านพอจะมีโลหะที่ทนทานขายบ้างมั้ย''ชายแก่เจ้าของร้านที่หลับตาอยู่ลืมตาขึ้นมาจากนั้นมันก็จ้องกริมซักพักก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา
''เจ้าอยากได้อันไหนก็ไปหยิบเอาเลย ร้านข้าจะปิดตัวลงแล้ว''ชายแก่พูดออกมาโดยไม่แสแยมันไม่ได้สนใจด้วยซ้ำหากร้านของมันจะปิดตัวลง
''งั้นก็ของคุณเฒ่าแก่มาก''กริมยิ้มให้เฒ่าแก่ทันทีก่อนจะเดินไปแบบไม่มีความเกรงใจมันเดินเข้าไปแล้วกวาดโลหะทุกชนิดเข้าแหวนมิติ จากนั้นจึงเดินกลับมายืนอยู่ต่อหน้าชายแก่อีกครั้ง
''เฒ่าแก่ ถึงข้ากับเจ้าจะเพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรก แต่ข้าขอถามหน่อยได้มั้ยทำไมร้านเจ้าถึงจะปิดตัวลง''กริมไม่ค่อยเชื่อชายแก่คนนี้นักเพราะจากการตรวจสอบชายแก่คนนี้กลับมีพลังในขั้นราชันย์นักรบและที่น่าสนใจคือมันกับมีพลังมากกว่ากริมซะอีก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่37:ขอโทษหรือตาย

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่37:ขอโทษหรือตาย

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้