ซ่อนกลิ่น
Ep16
เ้าขุนขับรถมาส่งผมที่คลินิกตามที่บอกสายตาดุมองคลินิกของผมไปทั่ว ขาเรียววาดขาลงจากรถมายืนจ้องหน้าผมนิ่ง
“ไม่คิดจะชวนผมเข้าไปดูในคลินิกของพี่หน่อยหรอ”เสียงเข้มเอ่ยถาม ผมขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นอย่างไม่เข้าใจ
“นายไม่มีเรียนหรือไง”
“มี่บ่าย” เอ่ยจบพลันเดินนำหน้าผมเข้าไปในคลินิก ผมได้แต่เดินตามหลังเ้าขุนเข้ามาบรรดาเด็กฝึกงานทั้งสามคนหันมามองเ้าขุนเป็ตาเดียวด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามอะไรเพราะดูจะกลัวท่าทางของคนมาใหม่
“เบต้าสอง อัลฟ่าหนึ่ง”ผมหันมองเ้าของเสียงเข้มอย่างไม่เข้าใจ สายตาดุกวาดมองไปรอบๆคลินิกเหมือนกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง
“ถ้าไม่มีอะไร ก็กลับไปเถอะ”ผมเอ่ยไล่พลางเดินผ่านตัวเ้าขุนเข้าห้องทำงานของตัวเองกายแกร่งยืนมองผมพักหนึ่งพลางเดินตามเข้ามาในห้อง
กึก ผมหันมองตามเสียงที่ได้ยิน เ้าขุนเดินตรงเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆซึ่งผมก็เดินถอยไปจนไปติดโต๊ะทำงาน
“ตอนเย็น ผมจะมารับ”ใบหน้าหล่อคมก้มลงมาเอ่ย ผมหันหน้าหนีไม่อยากสบตากับเด็กตรงหน้า
“ไม่ต้อง พี่กลับเองได้”
“ไม่ได้ ผมไม่ไว้ใจ”คำพูดของอัลฟ่าตรงหน้าทำให้ผมต้องหันไปมอง สายตาดุจ้องมองผมนิ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปากเหมือนผู้ชนะ
“ผมเป็คนขี้หึง ขี้หวงไม่ชอบให้ เมีย มีกลิ่นของคนอื่นติดตัว” ผมอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออกกับคำพูดของเด็กตรงหน้าเ้าขุนพูดเื่แบบนี้ออกมาได้ยังไง
“พี่ไม่ใช่เมีย!” ผมกัดริมฝีปากแน่น สายตาเรียวฉายแววไม่พอใจกับคำพูดของอีกคนแต่เ้าขุนไม่สนใจท่าทางของผมที่แสดงออก แต่กลับยกยิ้มพอใจกับท่าทางของผม
“เอากันแล้วก็ต้องเป็เมียสิ”ใบหน้าหล่อคมเอียงคอมองพร้อมรอยยิ้ม ผมกำมือเรียวแน่นจนสั่นไหวหงุดหงิดกับท่าทางอารมณ์ดีนั้นจนอยากตวาดเสียงใสดังๆ แต่มันทำไม่ได้ผมไม่ได้อยู่คนเดียว ที่นี่คือคลินิกไม่ใช่ที่บ้าน
“ถ้างั้นคนที่นายนอนด้วยทุกคนก็คงเป็เมียนายหมด” ผมกัดฟันเอ่ยออกไปเ้าขุนชะงักไปนิดก่อนจะหุบยิ้ม แล้วดึงเอวผมเข้าไปกอดไว้แแ่
“คนที่ผมเอาก็แค่คู่นอนแต่คนที่ผมให้เป็เมีย มีแค่พี่” เสียงเข้มเอ่ยจริงจังไม่ล้อเล่นสายตาดุฉายแววหนักแน่นลึกซึ้ง ภายในใจมันรู้สึกแปลกๆกับคำพูดของเ้าขุน
่เย็นของวัน เ้าขุนมารับผมตามที่เ้าตัวพูดไว้เ้าขุนมานั่งรอผมในห้องทำงานส่วนตัว มาก่อนที่จะถึงเวลาเลิกงานของผมมือหนาเล่นเกมไปเรื่อยโดยไม่บ่นอะไรสักคำ ผมเองก็ยุ่งๆกับการดูอาการของนกแก้มที่เ้าของเอามาเลยไม่ได้สนใจอีกคนในห้อง
“อาการของน้องเป็ยังไงบ้างคะ”โอเมก้าสาวรุ่นเดียวกับเ้าขุนเอ่ยถามสีหน้าของเธอดูกังวลมากกับอาการของนกแก้ว ผมดูเอกสารจากการตรวจอีกนิดหน่อยก่อนจะเงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้า พลันยกยิ้มให้บางๆ
“ไม่ต้องห่วงนะ เขาอาการดีแล้ว พักที่นี่อีกสักสองสามวันก็กลับบ้านได้”ผมเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มบางๆจึงทำให้โอเมก้าสาวตรงหน้าหน้าแดงเพราะเขินอาย
ปึก! เสียงเหมือนของหนักๆหล่นลงพื้นทำให้ทั้งผมและเด็กสาวหันไปมองเ้าขุนจ้องหน้าโอเมก้าเพียงคนเดียวในห้องด้วยสายตาไม่เป็มิตรซึ่งพอเธอเห็นก็รีบก้มหน้าหนีไม่มองตอบ
“ถ้าเบื่อก็ออกไปรอข้างนอก”ผมเอ่ยบอกอีกคนในห้องด้วยท่าทางไม่พอใจแล้วหันมาคุยกับเด็กสาวตรงหน้า
หลังจากตรวจเสร็จก็เก็บของเตรียมกลับบ้านบ้านที่เคยมีผมและน้ำหวานอยู่ด้วยกัน
“เหม่ออะไรไม่อยากกลับบ้านหรอ” เสียงเข้มของเ้าขุนดึงสติผมกลับมามือเรียวรีบเก็บของเข้ากระเป๋า พลันเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวโดยไม่รออีกคน
“กลับแล้วหรอครับ หมอซ่อน”เสียงของกันต์เอ่ยทักตามปกติ ผมหยุดยืนยกยิ้มให้กันต์บางๆเช่นเคยโดยมีสายตาดุจ้องมองด้วยความกรี้ยวกราด
“...กลับบ้าน!” เสียงเข้มของเ้าขุนเอ่ยดังลั่นคลินิก พลางดึงต้นแขนผมให้เดินตามกายแกร่งออกจากร้านส่วนผมก็พยายามขัดขืนไม่ยอมไปตามที่อีกคน้า
“ปล่อย!” ผมสะบัดตัวเองออกจากเ้าขุนได้สำเร็จพลันยืนจ้องหน้าเ้าขุนอย่างเอาเื่
“เลิกยุ่งวุ่นวายกับพี่สักทีที่พี่ยังคุยกับนาย ก็เพราะเห็นแก่Dadและพ่อ” สายตาเรียวจ้องหน้าเ้าขุนนิ่งแววตาของผมบอกทุกอย่างว่าตอนนี้ผมนั้นรู้สึกยังไงกับเด็กตรงหน้า
ผมเกลียด
“...” เ้าขุนยืนมองผมนิ่งไม่พูดอะไรออกมาผมจึงหมุนตัวเดินออกมาจากตรงนั้น โบกมือเรียกรถแท็กซี่โดยทิ้งคนอายุน้อยกว่าไว้ตรงนั้น รถแท็กซี่ขับออกห่างไปเรื่อยๆผมไม่แม้แต่จะหันไปมองเ้าของใบหน้าหล่อคมที่เอาแต่ยืนมองจนลับสายตา
714
![เกิดใหม่เป็นพี่ชาย (ที่ต้องตาย) ของตัวร้าย : ผมจะปั้นน้องชายคนนี้ให้เป็นพระเอกเอง! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773624416_23657686.webp)
