หนิวเซี่ยงตงขับรถพลางเคาะพวงมาลัยตามจังหวะเพลงอย่างสบายอารมณ์
สวี่ตงจิตใจหดหู่มาตลอดสองปี ภายในใจเต็มไปด้วยเงามืดมาโดยตลอดนับั้แ่ออกจากบ้านของป้า ม่านหมอกในใจก็หายไป ไม่รู้ว่าเพราะได้พบกับคนที่ดีต่อเขาอย่างหนิวเซี่ยงตงหรือเป็เพราะเขามีพลังมองเห็น ‘ออร่าสมบัติ’ พูดง่ายๆ ว่าตอนนี้เขา ‘กลายเป็ว่า’ มี ‘ความมั่นใจ’ มากขึ้นแล้ว
มีคำกล่าวหนึ่งที่ดีมาก คือ ความมั่นใจซึ่งแข็งแกร่งที่สุดล้วนมาจากพื้นฐานความสามารถซึ่งแข็งแกร่งที่สุดมีความสามารถถึงจะมีความมั่นใจ มีความสามารถถึงจะได้ความเคารพยำเกรงจากผู้อื่น
แม้จะยังเป็แค่เด็กที่อายุยังไม่เต็มสิบแปด แต่สวี่ตงก็ไม่มีความคิดเหมือนเด็กวัยรุ่นบ้านแตกหนีออกจากบ้านสับสนกับเส้นทางในอนาคตอะไรอย่างนั้น ถึงจะมีเงินติดตัวเพียงสามร้อยกว่าหยวน แต่เขาก็เหมือนได้เกิดใหม่รู้สึกเหมือนว่าจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ !
หนิวเซี่ยงตงย่อมไม่มีทางรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของสวี่ตง เขาเห็นว่าสวี่ตงเป็ลูกกำพร้าของผู้มีพระคุณที่ถูกทอดทิ้งซึ่งเขาจำเป็ต้องช่วยเหลือเท่านั้น!
ตอนแรกหนิวเซี่ยงตงกำลังดื่มด่ำอยู่กับเนื้อร้องและทำนองเพลงของเติ้งลี่จวินแต่จู่ๆ ก็หันขวับมาถามสวี่ตง “สวี่ตงเธอเกลียดครอบครัวลุงเขย โจวเทียนฉีไหม”
สวี่ตงใ ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ หนิวเซี่ยงตงถึงถามคำถามนี้แต่เขาก็ไม่อยากโกหก หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบไปว่า “เถ้าแก่หนิว ผมไม่ตอบคำถามนี้ได้ไหมครับ”
หนิวเซี่ยงตงยิ้มและพยักหน้า “อืม สวี่ตงต่อไปเธอไม่ต้องเรียกฉันว่าเถ้าแก่หนิวแล้ว มันห่างเหินไป เรียกฉันว่าอาหนิว!”
“ได้ครับ อาหนิว!” สวี่ตงไม่เื่มาก
หนิวเซี่ยงตงขับรถต่อ สวี่ตงก็มองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างเงียบๆ
วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าที่เขามองออกไปเป็สีฟ้าใสสีท้องฟ้าก็คงดีขึ้นเหมือนอารมณ์ของเขา บนถนนเต็มไปด้วยรถรา คนเดินถนนเร่งรีบขวักไขว่แต่ในสายตาสวี่ตงเห็นเพียงทุกอย่างราบรื่นสบายตายิ่งนัก!
สถานที่ที่หนิวเซี่ยงตงขับรถไปเป็อย่างที่สวี่ตงคิดไว้เป็พื้นที่วิลล่าระดับไฮเอนด์ แม้ว่าจะตั้งอยู่บนที่ดินผืนเล็ก แต่ดูจากสนามหญ้าสวนดอกไม้ ูเา และแม่น้ำที่ออกแบบไว้ นับว่าอยู่ในระดับที่ไม่ธรรมดา
รถจอดลงตรงหน้าประตูวิลล่าหลังหนึ่งหนิวเซี่ยงตงลงจากรถแล้วกดกริ่งที่ประตูเหล็กดัง ‘ออดๆ’
ชายวัยสามสิบกว่าๆ ออกมาเปิดประตู ก่อนจะกล่าวกับหนิวเซี่ยงตงอย่างยิ้มแย้ม“เถ้าแก่หนิว พวกผู้เฒ่าหลงรออยู่พักหนึ่งแล้ว!”
ขณะพูดชายวัยกลางคนก็หันมามองสวี่ตง นั่นทำให้สวี่ตงรู้สึกเครียดเล็กน้อยดูท่าว่าผู้เฒ่าหลงกำลังรอการมาของเขาเป็พิเศษ ไม่รู้เลยว่าการ ‘ไหว้อาจารย์’ ครั้งนี้จะราบรื่นหรือไม่
ถึงหนิวเซี่ยงตงจะบอกให้ปล่อยไปตามธรรมชาติ แต่สวี่ตงก็ยังอยากจะได้รับการสอนสั่งจากผู้เฒ่าหลงอยู่ดี
หนิวเซี่ยงตงพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะหันมากวักมือเรียกสวี่ตงเพื่อแนะนำให้รู้จัก “สวี่ตงเข้ามาสิ ท่านนี้คือพี่สวี่หรือสวี่เซิ่งคนขับรถประจำตัวผู้เฒ่าหลงแซ่เดียวกับเธอเลย ครอบครัวเดียวกัน!”
สวี่ตงทักทายอย่างนอบน้อม “สวัสดีครับลุงสวี่!”
“เกรงใจไปแล้วๆ” สวี่เซิ่งรีบโบกมือก่อนจะกวักมือเรียกหนิวเซี่ยงตงกับสวี่ตงเข้าไป เดินไปพูดไปว่า “ผมก็แค่คนขับรถ อย่าเรียกลุงเลย เรียกผมว่าเหล่าสวี่ก็พอ!”
สวี่ตงไม่มีทางเรียกเขาว่า ‘เหล่าสวี่’ อยู่แล้ว
เดินผ่านประตูวิลล่าเข้าไป ประตูทางเข้าก็คือโถงรับแขกขนาดใหญ่ ของตกแต่งในโถงกว้างเป็ของโบราณทั้งสิ้นส่วนใหญ่เป็ของทำจากไม้ ตรงกลางมีบันไดไม้เวียนทอดยาวขึ้นไปยังชั้นสอง
หลงชิวเซิงกำลังหันหลังให้ประตูมองกำแพงพลางเอามือไพล่หลังสวี่ตงกวาดตาสำรวจ บนกำแพงทั้งสองของห้องโถงแขวนภาพตัวอักษรหกถึงเจ็ดตัวทันทีที่เข้ามา สวี่ตงถึงกับตกตะลึง!
เนื่องจากสิ่งของอย่างน้อยยี่สิบชิ้นในห้องโถงนี้ล้วนมี ‘ออร่าสมบัติ’ นับั้แ่สวี่ตงมีพลังมองเห็นออร่าสมบัติของสิ่งมีค่านี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้เห็นสมบัติมากมายมารวมอยู่ในที่เดียวกันเช่นนี้!
ในร้านของหนิวเซี่ยงตงมีเพียงเครื่องลายครามสามชิ้นที่มีออร่าสมบัติจางๆอย่างอื่นที่เห็นชัดหน่อยก็คือสร้อยประคำที่ตนได้มาเส้นนั้น สร้อยประคำทำจากไม้จันทน์แดงที่ขายให้ผู้เฒ่าหลงถึงสามแสนแปดหมื่นหยวน
แต่ในเวลานี้ออร่าสมบัติแทบทุกชิ้นที่สวี่ตงมองเห็นอยู่มีสีเข้มกว่าออร่าสมบัติของสร้อยประคำเส้นนั้น!
ประเมินจากจุดนี้เกรงว่าสมบัติในห้องโถงของผู้เฒ่าหลงทุกชิ้นคงมีมูลค่ามากกว่าสร้อยประคำราคาสามแสนแปดหมื่นหยวนหากมูลค่าของสมบัติขึ้นอยู่กับความเข้มของออร่าสมบัติจริงๆ น่ะนะ ซึ่งนี่ก็เป็เพียงข้อสันนิษฐานของสวี่ตงเองทั้งนั้นยังไม่รู้เลยว่าเป็เช่นนั้นจริงหรือเปล่า
สิ่งที่ทำให้สวี่ตงทั้งประหลาดใจทั้งตื่นเต้นอีกอย่างคือในบรรดา ‘ออร่าสมบัติ’ ที่แผ่ออกมาจากของพวกนี้นอกจากสีเขียวกับสีเหลือง ยังมีสีม่วงกับสีแดงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยไม่รู้ว่าจะเป็ของล้ำค่าแบบไหนอีก!
ภาพอักษรบนกำแพงทั้งหมดแผ่ ‘ออร่าสีแดง’ ที่สวี่ตงไม่เคยเห็น ดูเหมือนของประเภทหนังสือตัวอักษรและภาพวาดจะมีออร่าสมบัติ ‘สีแดง’
สองข้างของบันไดมีแจกันกระเบื้องสูงกว่าตัวคนวางอยู่ออร่าสมบัติของแจกันทั้งสองเป็ ‘สีเหลือง’ เหมือนที่เขาเคยเห็น แต่สีเข้มกว่าออร่าสมบัติของเครื่องลายครามสามชิ้นนั้นมาก
สิ่งที่ทำให้สวี่ตงประหลาดใจนิดหน่อยคือเฟอร์นิเจอร์ไม้บางส่วนที่วางอยู่ในห้องโถงของผู้เฒ่าหลงก็มี‘ออร่าสมบัติ’ เช่นกันมันเป็สีเขียว แถมยังเขียวเข้มกว่าสร้อยประคำที่เขาขายให้ผู้เฒ่าหลงมาก
ในนั้นยังมีของอย่างหนึ่งที่แผ่ออร่า ‘สีม่วง’และเพราะว่ามีเพียงชิ้นเดียว สวี่ตงถึงสนใจมากเป็พิเศษ นั่นคือ ‘บาตร’ สีดำสนิทขนาดพอๆ กับชามทั่วไปวางอยู่บนโต๊ะบูชาภายในบาตรเต็มไปด้วยขี้ธูปและมีธูปที่ยังไม่ได้จุดปักอยู่จำนวนหนึ่ง
สวี่ตงรู้จักโต๊ะบูชาสำหรับ ‘ไหว้เทพเ้า’ ในบ้านประเภทนี้ดี ปกติทุกบ้านต้องมี บางที ‘เทพเ้า’ที่บูชาก็จะต่างกันไป บางที่เป็เทพเ้ากวนอู บางที่เป็ฉินฉยง[1]บางที่เป็ไท่ซ่างเหล่าจวิน[2]
สวี่เซิ่งทักทายหนิวเซี่ยงตงกับสวี่ตงอีกรอบ “ผมไปเตรียมชาก่อน พวกคุณนั่งรอสักครู่!”
หลงชิวเซิงยังไม่หันมา เขายังมองภาพอักษรอย่างเหม่อลอยหนิวเซี่ยงตงกับสวี่ตงย่อมไม่มีทางตำหนิหลงชิวเซิงว่า ‘เสียมารยาท’ ทั้งสองนั่งรอบนเก้าอี้ไม้เงียบๆ
ครู่หนึ่งสวี่เซิ่งก็ถือน้ำชาเข้ามา สวี่ตงมองไปรอบๆเขาแค่รู้สึกว่าผู้ใหญ่แบบสวี่เซิ่งทั้งขับรถทั้งเสิร์ฟชาออกจะแปลกไปนิดหน่อยดูจากฐานะกับความร่ำรวยของหลงชิวเซิงแล้วก็ไม่น่าจะจ้างคนรับใช้ไม่ได้นี่นา
สวี่เซิ่งดูจะเดาความคิดสวี่ตงออกจึงยิ้มพลางกระซิบบอก “ผู้เฒ่าหลงชอบความสงบ อาศัยอยู่ที่นี่คนเดียว ลูกๆ ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันผมน่ะ ทำหลายงานเลยละ…”
เห็นชุดกาน้ำชาดินจื่อซา[3]ที่สวี่เซิ่งกรองชาให้สวี่ตงพลันประหลาดใจ แม้แต่ถ้วยชาขนาดบางเท่านิ้วหัวแม่มือยังมีออร่าสีเหลืองทุกใบ
หลังจากสวี่เซิ่งชงชาตามขั้นตอนก็กล่าวเชิญชวน “ลองดูสิว่าฝีมือผมเป็อย่างไรบ้าง”
สวี่ตงส่งถ้วยชาใบหนึ่งให้หนิวเซี่ยงตง ชาในถ้วยใสจนเห็น ‘สีฟ้า’ จางๆ ยังไม่ทันส่งเข้าปากก็ได้กลิ่นหอมลอยมาเตะจมูก
พ่อของสวี่ตงก็เป็คนชอบ ‘ดื่มชา’ เขาจึงพอรู้เื่มาบ้าง สำหรับคนประเภทนี้ การดื่มชาไม่ใช่เพียงการ ‘ดื่ม’ เพื่อดับกระหาย การดื่มชาถูกยกระดับขึ้นเป็ ‘ศิลปะ’ และเป็ ‘ความเพลิดเพลิน’อย่างหนึ่ง การดับกระหายคือการซดอึกใหญ่เอามาเทียบกับการลิ้มรสชาไม่ได้
เมื่อชาเข้าปาก สวี่ตงก็เกิดความรู้สึกคุ้นเคยเขาเอียงศีรษะถามสวี่เซิ่ง “ลุงสวี่นี่คือชาหลงจิ่งใช่ไหมครับ”
สวี่เซิ่งยังไม่ทันตอบ หลงชิวเซิงก็หันกลับมาพูดกลั้วหัวเราะ “เด็กน้อย อายุยังน้อยแต่รู้เื่ชาด้วยเหรอ”
สวี่ตงหน้าแดง ก่อนจะส่ายหน้าตอบ “ผมไม่รู้เื่ชาหรอกครับแค่เมื่อก่อนตอนพ่อยังอยู่ชอบดื่มชา ผมเลยเคยดื่มมาบ้างชานี่รสชาติเหมือนชาหลงจิ่งมาก ผมแค่พูดไปเรื่อยเท่านั้น ผู้เฒ่าหลงอย่าถือสาเลยครับ!”
หลงชิวเซิงหัวเราะ ‘ฮ่าๆ’ “คนหนุ่มสาวสมัยนี้ดื่มแต่เครื่องดื่มสมัยใหม่อยู่ตลอดน้อยคนนักที่จะอยากดื่มชา ศิลปะการชิมชาก็เหมือนกับของโบราณมีคนหนุ่มสาวไม่กี่คนที่ยินดีจะเล่น ‘ของเก่า’ ฉันว่าเธอรู้เื่ดีทีเดียว แล้วก็มีทรัพย์สมบัติอยู่บ้าง ไหนเธอบอกมาสิของในบ้านฉันชิ้นไหนมีค่ามากที่สุด”
หนิวเซี่ยงตงมองสวี่ตงแล้วพยักหน้าน้อยๆ สวี่ตงเข้าใจความหมายถึงหลงชิวเซิงจะพูดเรียบๆ แต่ความนัยนั้นคือจุดตัดสินการ ‘ไหว้อาจารย์’ อย่างไม่ต้องสงสัย หากเขาผ่านไปได้จึงจะเข้าประตูของหลงชิวเซิงหากผ่านไปไม่ได้ เื่ไหว้อาจารย์ก็คงไม่ต้องพูดถึงอีก
จะรับเขาเป็ศิษย์หรือไม่ย่อมไม่เกี่ยวกับการที่หลงชิวเซิงชอบหรือไม่ชอบเขาการประเมินต้องใช้ความเฉียบแหลมและความเข้าใจ ไม่เกี่ยวกับการที่คนคนหนึ่งจะ ‘ซื่อสัตย์’ หรือ ‘ไว้ใจได้’ทั้งสิ้น
สวี่ตงวางถ้วยชาแล้วลุกขึ้นมองไปรอบๆในเมื่อหลงชิวเซิงเปิดเงื่อนไขมาให้ เขาก็ไม่มีอะไรต้องอายอยากจะก้าวเข้าสู่วงการนี้ หลงชิวเซิงเป็ ‘ผู้นำ’ ที่ทรงพลังอย่างไม่ต้องสงสัย
พูดถึงสิ่งของที่มีค่าที่สุดในห้องโถงนี้คือชิ้นไหน สวี่ตงยังไม่แน่ใจนักเพราะความเข้มของออร่าสมบัติของแต่ละชิ้นใกล้เคียงกัน แต่สีต่างหากที่ไม่เหมือนกันนั่นเพิ่มความยากเข้าไปอีก ไม่รู้ว่าสีออร่าสมบัติแตกต่างกันอย่างไร
พูดถึงความแตกต่าง ออร่าสีม่วงของ ‘บาตร’ใบนั้นโดดเด่นไม่เหมือนใครแต่สวี่ตงไม่มีวิธียืนยันว่ามันมีค่าที่สุดหรือไม่ แน่นอนว่าบางทีในสายตาของหลงชิวเซิงหรือคนในวงการนี้คุณค่าของสิ่งของพวกนี้อาจไม่ได้วัดได้ด้วยเงิน หลงชิวเซิงบอกว่า ‘มีค่าที่สุด’ ไม่ใช่ ‘มีราคาที่สุด’ทั้งสองความหมายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!
หรือว่าบาตรที่เปล่งแสงสีม่วงใบนั้นจะมีค่ามากที่สุด
สวี่ตงชำเลืองมองหนิวเซี่ยงตงเขากำลังมองภาพที่หลงชิวเซิงเหม่อมองอยู่ก่อนหน้านี้สิ่งที่ดึงดูดให้หลงชิวเซิงมองเหมือนต้องมนตร์สะกดได้ต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่
หนิวเซี่ยงตงรู้จักของโบราณเพียงผิวเผิน โรงรับจำนำของเขาแทบจะเรียกได้ว่าทำการ‘รีไซเคิล’ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เกือบทั้งหมดรายได้มาจากส่วนต่างที่สูงลิบลิ่วเื่การประเมินของโบราณนั้นเขาไม่กล้าเข้าไปยุ่งสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะราคาของโบราณส่วนมากจะอยู่ที่หลายสิบล้านหยวน ความเสี่ยงของมันไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะแบกรับได้
‘หัวข้อ’ที่หลงชิวเซิงพูดขึ้นมา แวบแรกหนิวเซี่ยงตงคิดถึงภาพนั้นแน่นอนว่าเขาเองก็ไม่กล้ายืนยัน เพียงคิดเอาเองเท่านั้นสวี่ตงครุ่นคิดขณะเลื่อนสายตาไปจับจ้องภาพนั้น นี่เป็ภาพวาดทิวทัศน์สไตล์การวาดภาพไม่ได้สื่อความหมายเก่าแก่โบราณแต่อย่างใดกลับให้กลิ่นอายทันสมัยและสดใหม่ ‘ออร่าสมบัติ’ ที่แผ่ออกมาจากภาพนั้นค่อนข้างอ่อน หากใช้ความเข้มของออร่าสมบัติมาพิจารณาภาพนี้ไม่นับว่ามีราคามากนัก
[1] ฉินฉยง คือขุนนางฝ่ายบู๊สมัยราชวงศ์ถัง ชาวบ้านนับถือเป็เทพเ้ารักษาประตู
[2] ไท่ซ่างเหล่าจวินคือ ปรมาจารย์ผู้ให้กำเนิดลัทธิเต๋า
[3] จื่อซา คือดินม่วง แต่กาน้ำดินจื่อชาจะเป็เฉดสีน้ำตาลไหม้
8K
