เธอเป็นเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

ไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนร่วมชั้นของฉัน

จะยกยอปอปั้นหน้าอกแบบโลลิของเธอ

ฉันรู้สึกขอบคุณในความโชคดีของฉันที่สามารถ

ทำหน้าอกแบบโลลิได้ตามใจชอบ ฉันจึงปลดตะขอเสื้อชั้นในออก

ทันใดนั้น

 หน้าอกทรงระฆังของเธอที่แทบจะเสียรูปทรงแม้ในยาม

ที่เธอนอนหงาย ก็เด้งดึ๋งและโดดเข้ามาในสายตาของฉัน

"ว้าว!"

ฉันอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความชื่นชม ราวกับถูกครอบงำ 

ฉันคว้าหน้าอกของประธานนักเรียนไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

ความรู้สึกที่ได้สัมผัสหน้าอกของเธอผ่านเสื้อเมื่อก่อนนั้นช่างน่าอัศจรรย์

 แต่ความรู้สึกของหน้าอกเปลือยเปล่าของเธอที่ตอนนี้ไร้สิ่งกีดขวางใดๆ

 กลับงดงามอย่างอธิบายไม่ถูก ทั้งความนุ่มนวล สัมผัส และความอบอุ่น

ฉันอาศัยโอกาสที่ประธานนักเรียนไม่ขัดขืน

 สอดนิ้วเข้าไปในทรวงอกสีซีดของเธออย่างแนบแน่น

 ราวกับกำลังรีดนมวัว

เห็นได้ชัดว่าไม่คุ้นเคยกับการถูกผู้ชายลูบคลำ

 หน้าอกของเธอจึงแน่นกว่าของฮานะหรือเร็นเล็กน้อย

 และฉันรู้สึกได้ถึงแกนแข็งๆ ลึกๆ ข้างใน

ฉันแอบตั้งปณิธานไว้ว่าสักวันหนึ่งจะเปลี่ยนทรวงอกที่แข็งทื่อและอุ่นๆ

 เหล่านี้ให้กลายเป็นทรวงอกนุ่มนิ่มดุจมาร์ชเมลโลว์ นุ่มราวกับโมจิ

 ยิ่งนวดมากเท่าไหร่ นิ้วของฉันก็ยิ่งซึมลึกลงไปเท่านั้น

"อืม... เอ่อ..."

ทุกครั้งที่ฉันสอดนิ้วเข้าไปในทรวงอกของเธอ

 ประธานนักเรียนก็ทำหน้าบูดบึ้งเล็กน้อยและร้องออกมา

ด้วยความเจ็บปวด ถ้าฉันบีบแรงเกินไปก็คงยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี

เมื่อฉันคลายการบีบทรวงอกของเธอ

 ประธานนักเรียนก็ถอนหายใจเบาๆ ด้วยความโล่งอก

ฉันประสานมือเข้าด้วยกันและสัมผัสหัวนมสีเชอร์รี่

ที่ยื่นออกมาจากปลายหน้าอกของเธอ ขณะที่ฉันถูมันเข้าด้วยกัน

 เสียงถอนหายใจแบบอื่นก็เริ่มเล็ดลอดออกมาจากปากของประธานห้อง

อ่า ฉันตัดสินใจแล้วว่ามันอยู่ตรงนี้

 ฉันจึงโน้มตัวไปข้างหน้าและอมหัวนมทั้งสองข้างเข้าไปในปาก

แล้ว...

"อืมมม!? อ่า ไม่นะ นั่น... อ่า! อ่า อ่าห์♡ 

ไม่ ไม่ อย่าเลีย... ฮึ่ม♡ ไม่ ไม่ อย่าดูด...♡"

ขณะที่ฉันดูดหัวนมของเธอ

 ประธานห้องที่เงียบงันมาจนถึงตอนนั้นก็เริ่มพูดราวกับอยู่ในภวังค์

 ปากของเธอส่งเสียงหวานออกมาเป็นระยะ

ฉันกำลังคิดที่จะเลียหัวนมของเธอต่อไป

พร้อมกับสอดอวัยวะเพศเข้าออกพร้อมกัน

 แต่การจู่โจมหน้าอกและช่องคลอดของประธานห้องตัวเล็ก

ในเวลาเดียวกันคงทำให้ฉันอยู่ในท่าที่อึดอัดไม่น้อย

ฉันน่าจะลูบหัวนมเธอด้วยมือแทนที่จะดูดด้วยปาก

 แต่ปฏิกิริยาของประธานห้องนั้นชัดเจนว่าชอบปากฉันมากกว่ามือ

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ลุกขึ้นนั่ง

 จับเอวประธานห้องไว้แน่น แล้วจัดท่าให้เลียจิ๋มเธอได้

จากนั้นฉันก็เรียกฮารุกะ ที่กำลังนอนเบื่ออยู่บนเตียง

"ฮารุกะ ฮารุกะ ดูดหัวนมประธานห้อง

—ของโยชิโนะ ซาโตโกะ

 ทำเสียงเอี๊ยดอ๊าดพร้อมกันทั้งสองข้าง

 เหมือนที่ฉันทำเมื่อกี้นี้

 อย่าลืมนวดหน้าอกเธอให้รู้สึกดีด้วยล่ะ"

"โอเค... ขอโทษนะ ซาจิ"

 ฮารุกะพยักหน้ารับคำสั่งของฉัน ขอโทษซาโตโกะ

 แล้วเอาหัวนมที่เปียกของฉันเข้าไปในปากเธอ

แล้วอย่างที่เขาบอก ฉันก็เริ่มดูดหัวนมเธอ ส่งเสียงดังลั่น

"อืมมม♡ จูบ♡ จูบ♡ เลีย♡ เลีย♡ จูบ♡ จูบ♡ จูบสสสส♡"

"อ่า อ่า ฮารุกะซัง หยุดก่อน... อืมมม♡ อ่า ไม่นะ 

ไม่นะ! เสียงจูบนั่น... อ่า♡ น่าอายจัง♡ น่าอายจัง♡"

เสียงของเพื่อนร่วมชั้นสองคนประสานกันอย่างหวานซึ้ง

 ก่อให้เกิดเสียงคู่ที่น่าหลงใหล

ช่องคลอดของโยชิโนะ ซาโตโกะ ที่แน่นและบีบแน่นมาจนถึงตอนนี้

 เริ่มหลั่งของเหลวอุ่นๆ ออกมา

ฉันยืนยันอีกครั้ง สอดอวัยวะเพศเข้าออก

 ความเจ็บปวดและความสุขปะปนกันหลุดออกมาจากปากของโยชิโนะ ซาโตโกะ

"อ๊า! เจ็บ เจ็บ เจ็บ อ๊า... อ๊าา♡ ไม่นะ♡ 

โอ้ เจ็บ เจ็บ ทำไม♡ อ๊า♡ ไม่รู้สิ♡ อืม มันรุนแรงมาก! 

อ๊า♡ อ๊า♡ ร่างกาย♡ ของฉันพังพินาศไปหมด... อ๊าา♡♡"

"ถึงจะเป็นครั้งแรก แต่เธอก็รู้สึกได้ข้างในตัวฉัน

 โยชิโนะ ซาโตโกะ มีพรสวรรค์ด้านเซ็กส์"

"ไม่รู้สิ♡ ไม่จริงหรอก♡ อ่า♡ ฮารุกะซัง♡ ส่งเสียงดังขนาดนั้นไม่ได้หรอก

♡" อย่ายืนขึ้นสิ!♡ น่าอายชะมัด!♡ น่าอายชะมัด!♡

"ดูด♡ เลีย♡ เลีย♡ ซาจิ♡ รู้สึกดีใช่มั้ยล่ะ♡ รู้แล้ว♡ 

ยิ่งรู้สึกดีกว่าอีก!♡ รีบๆ จูบสิ♡ จูบ♡ จูบ♡ จูบสัสสส♡"

"อ๊าฮ่าฮ่าฮ่า♡♡"

ฮารุกะไม่สนใจคำขอร้องของเพื่อนที่บอกให้หยุด

 แล้วค่อยๆ ลูบหัวนมของเธออย่างแรง 

โยชิโนะ ซาโตโกะ

 ก็อดกรี๊ดด้วยความสะใจไม่ได้กับการกระตุ้นที่ฮารุกะมอบให้

ฉันมองเพื่อนร่วมชั้นสองคนด้วยรอยยิ้มซุกซน ขณะที่ฉันล้วงจิมิแข็งๆ

 ของซาโตโกะเข้าไปในช่องคลอดของโยชิโนะ ซาโตโกะ

โยชิโนะ ซาโตโกะ ร้องเสียงแหลมออกมา

 แต่เสียงร้องก่อนหน้านี้กลับไม่มีความเจ็บปวดใดๆ ปะปนอยู่เลย

 การหดตัวของช่องคลอดที่ราวกับกำลังกัดสิ่งแปลกปลอมเข้าไป

 กำลังค่อยๆ เปลี่ยนเป็นการเคลื่อนไหวโอบกอด

คลื่นแห่งความสุขค่อยๆ พุ่งขึ้นจากสะโพกของฉัน และค่อยๆ

 เปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่จะหลั่งออกมา ไหลขึ้นไปที่หลังของฉัน

โดยธรรมชาติแล้ว สะโพกของฉันก็เริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น

"เอาล่ะ ไปกันเลย โยชิโนะ ซาโตโกะ! รัดจิมิให้แน่น! รีบๆ หน่อย!"

"อ๊าาา♡ ไม่นะ♡ ไม่นะ♡ ฉันไม่รู้♡ ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง♡"

"ปิดรูทวาร! นั่นจะทำให้ช่องคลอดของเธอกระชับขึ้น!"

"เธอนี่เห็นแก่ตัวจริงๆ♡ เธอชอบพูดแบบนี้ตลอดเลย♡ ก้น♡ 

แบบนี้เหรอ♡ แบบนี้เหรอ♡"

ขณะที่เธอพูด ช่องคลอดของโยชิโนะ ซาโตโกะ

ก็เริ่มรัดแน่นขึ้นอย่างน่าพอใจ

 ฉันอดไม่ได้ที่จะครางและชมซาโตโกะ

"โอ้โห!? ดีจังเลย! ดีมากเลย โยชิโนะ ซาโตโกะ!"

"ไม่รู้สิ♡ ไม่รู้สิ♡ เธอมันโรคจิต♡ เธอมันศัตรูของผู้หญิง♡

 เธอมันต่ำต้อยที่สุด♡ เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง♡ ฮารุกะซัง♡"

"พวกเธอสองคนรู้สึกดีใช่มั้ย?

 ช่องคลอดของเธอสั่นระริกด้วยความสุขมาสักพักแล้ว!

 เธอไม่รู้สึกเจ็บแล้วใช่มั้ย ประธานนักเรียนโรคจิต?"

"โอ้ ไม่นะ♡ แย่จัง♡ แย่จัง♡ ไม่นะ" "ไม่นะ♡ ทำไม♡ พวกเขาบังคับให้ฉันทำแบบนี้♡ ไม่นะ♡ อ่า♡ ฉันทนไม่ไหวแล้ว♡♡"

โยชิโนะ ซาโตโกะจับผ้าปูที่นอนด้วยมือทั้งสองข้าง

และแอ่นหลังราวกับต่อต้านอะไรบางอย่าง

"อ๊ากกกก!♡♡♡ อ่าาาา!!♡♡♡♡"

ขณะที่ฉันเลียจิ๋มของเธอและฮารุกะก็ดูดหัวนม

 เสียงร้องด้วยความสุขของเธอก็ดังก้องไปทั่วห้อง 

แทบจะถึงขั้นเต้นตุบๆ เลยทีเดียว

โรงเรียนมัธยมปลายของฉันเป็นโรงเรียนเอกชน เราเลยมีเรียนวันเสาร์

อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว การเรียนจะมีเฉพาะช่วงเช้า และช่วงบ่าย

 ทุกคนก็สนุกกับวันหยุดสุดสัปดาห์ในแบบของตัวเอง

 ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมชมรม งานพาร์ทไทม์ หรือแค่สนุกสนาน

วันนี้ฉันวางแผนจะอ่านหนังสือสอบที่บ้านซากุระอีกครั้ง

 แต่พอเห็นโยชิโนะ ซาโตโกะ เดินมาตามทางเดิน

พร้อมกับถือกล่องกระดาษที่ดูหนักอึ้ง

 ฉันก็ ตัดสินใจหยุดเดินกลับบ้านแล้วไปช่วยพวกเธอ​

พอฉันเรียกเธอ

 ซาโตโกะก็มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าสุดจะพรรณนาอยู่ครู่หนึ่ง

 แต่ก็ไม่ปฏิเสธข้อเสนอของฉัน

พอฉันหยิบกล่องกระดาษจากซาโตโกะ มันหนักมาก

 ฉันขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณ

"มันหนักมากเลยนะ ข้างในมีอะไรเหรอ?"

"นี่คือหนังสือห้องสมุดที่ไม่ได้คืน" สัปดาห์ที่แล้ว

 คณะกรรมการห้องสมุดตัดสินใจว่าเราต้องการรวบรวม

หนังสือให้ได้มากที่สุดก่อนปิดเทอมฤดูร้อน

"...นั่นเป็นหน้าที่ของตัวแทนนักเรียนเหรอ?"

"สมาชิกคณะกรรมการห้องสมุดในชั้นเรียนของฉัน 

ทั้งชายและหญิง ต่างไม่ทำงานของตัวเอง"

ซาโตโกะถอนหายใจเบาๆ ราวกับจะบอกว่า 

"นี่มันปัญหาจริงๆ"

 แต่สีหน้าของเธอกลับดูไม่ได้กังวลอะไรมากนัก

ซาโตโกะอธิบายเหตุผลด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ฉันเป็นสมาชิกคณะกรรมการห้องสมุด ดังนั้นด้วยเหตุนี้

 ฉันจึงสามารถใช้ห้องอ้างอิงได้อย่างอิสระ

 ซึ่งปกติจะมีเฉพาะสมาชิกคณะกรรมการห้องสมุดเท่านั้น"

"ห้องอ้างอิงเหรอ?"

"มันเป็นห้องเก็บหนังสือเก่าที่ไม่สามารถจัดแสดงในห้องสมุดได้" นักเรียนทั่วไปเข้าไม่ได้ คุณก็อ่านหนังสือและเรียนอย่างเงียบๆ ที่นั่นได้"

พอฉันพยักหน้าด้วยความชื่นชม

 ประธานคณะกรรมการก็ขมวดคิ้วทันทีราวกับจะพูดว่า "แย่จัง"

จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้วและเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาขุ่นเคือง

"...แค่เพราะนักเรียนคนอื่นมองไม่เห็น

 อย่าคิดจะใช้มันทำเรื่องซุกซนที่โรงเรียน"