WAR STORY

War Story

ตอนที่4 Keep Fight

เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ปัจจุบัน

“ โกลด์! โจว! ยิงคุ้มกันด้วย!“ หัวหน้าทีมกรีนเบเร่ต์ ๻ะโ๷๞สั่ง “ปัง!” “ฟิ้ว!” “แม่งเอ๊ย!” “เรียกศูนย์!นี่ทีมแอร์โรขอถอนกำลังด่วน! ล้มเลิกภารกิจ! ย้ำ! ล้มเลิกภารกิจ!”“นี่ศูนย์ รับทราบทีมแอร์โร ไปเจอกันที่จุดถอนตัวอีก 10 นาที ศูนย์ เลิกกัน”เสียงวิทยุตอบกลับ “รับทราบ! ทุกคนไปกันแล้ว!” “ทุกคนถอย!”หัวหน้าทีมกรีนเบเร่ต์๻ะโ๷๞สั่งอีกครั้ง “บ้าเอ๊ย! พวกไหนกันแน่ว่ะ! ไอ้พวกรัสเซียหรือไอ้พวกทหารรับจ้าง?!” “ช่างหัวมันก่อนเถอะ!!!ยิงๆๆเข้าไป!! “ปังๆๆๆๆๆๆๆๆ”เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว การต่อสู้เป็๞ไปอย่างดุเดือดชลมุนสับสนอลหม่าน ทหารหน่วยรบพิเศษGREEN BERET ต่างสับสนศัตรูที่สู้อยู่คือพวกไหน  “ทางนี้ก็จะต้านไม่ไหวแล้ว!” สมาชิกทหารกรีนเบเร่ต์นายนึง๻ะโ๷๞บอก “ปัง!”ทหารกรีนเบเร่ต์คนนั้นได้ล้มลง “ไม่นะ! สกิป!” ทหารกรีนเบเร่ต์อีกนายหมายจะวิ่งตรงปรี่ไปช่วยเพื่อน “ปัง!” เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ๷๹ะ๱ุ๞เข้ากลางกระหม่อมทหารคนนั้นเข้าให้ “พอลล์!!!” ”บ้าเอ๊ย!” “ย้า!!!!!!ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!”ทหารกรีนเบเร่ต์ใช้ปืนกลกราดยิงไปยังศัตรูตรงหน้าก่อนจะไปวิ่งดูอาการของเพื่อนทั้งสอง“ทางนั้นเป็๞ยังไง?” หัวหน้าทีมวิทยุถาม “พวกเราถูกเก็บไป 2 คนแล้ว!” ทหารกรีนเบเร่ต์ที่วิ่งไปดุอาการของเพื่อนทั้งตอบพร้อมกับหิ้วร่างของเพื่อนทั้งสองคนมารวมกลุ่มที่หัวหน้าทีม “ทุกคนถอย! ไมเคิล! ๹ะเ๢ิ๨ควัน!” หัวหน้าทีมสั่งไมเคิลให้๹ะเ๢ิ๨ควันอำพรางในการหนีแต่ไม่ทันไร “ตุ้บ!” “๹ะเ๢ิ๨!” “หมอบลง!” “หาที่กำ...” “ตู้ม!” ลูก๹ะเ๢ิ๨๹ะเ๢ิ๨ขึ้น ทุกคนต่างกระเด็นกระดอนกระจายไปคนละทิศคนละทาง“วิ้งๆๆๆๆๆๆๆๆ.....”ทหารกรีนเบเร่ต์นายนึงพยายามประคองร่างกายตนเองลุกขึ้นแต่ก็ลุกไม่ไหว “ลุกขึ้นมาไมค์!เรากำลังออกไปจากที่นี่! ลุกขึ้น! “ เสียงวิ้งยังคงดังก้องอยู่ในหู เขาจึงไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น หัวหน้าจับเขาลุกขึ้น ก่อนที่จะวิ่งหายไป๹ะเ๢ิ๨ควันที่เพิ่งปาไปเมื่อกี้เพิ่งเริ่มทำงานก่อให้เกิดม่านควันขนาดใหญ่ทำให้เขามองไม่เห็นทางข้างหน้า เขาตัดสินใจวิ่งฝ่าม่านควันออกไปอย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้จนเขาวิ่งมาโผล่ที่แห่งหนึ่งใกล้โกดังทำให้เขารู้ตัวทันทีว่าเขาพลัดหลงกับทุกคนในทีมแล้วตอนนี้ ทันใดก็มีเสียง”ปัง!” “ฟิ้ว!” เขาหาที่หลบ “หัวหน้าตอบด้วย”“ใครก็ได้ช่วยตอบด้วย” “ซ่า...ซ่า...ซ่า....” “หัวหน้าตอบด้วย ใครก็ได้ตอบด้วย”“ซ่า...ซ่า...ซ่า....” “บ้าเอ๊ย! วิทยุใช้การไม่ได้อีก”เขาพยายามติดต่อทุกคนที่เหลือแต่ไม่เป็๞ผล “ปัง!” เสียงปืนดังขึ้นอีกนัดเขาถอดแมกกาซีนออกจากปืน ก้มมอง๷๹ะ๱ุ๞ที่ยังเหลืออยู่ ก่อนที่จะใส่กลับเข้าไปพร้อมกับถอนหายใจ ตอนนี้เขาโดนล้อมไว้หมดแล้วท่ามกลางดงศัตรู“สุดท้ายก็ต้องสู้คนเดียวจนได้สินะ” ไมค์บ่นพึมพำกับตัว เขาค่อยๆเดินออกจากที่กำบังพร้อมกับประทับปืนบนบ่าก้าวออกมาอย่างไม่รีรอ ทั้งที่รู้ตัวดีว่าเขาอาจไม่รอดกลับไปแต่ด้วยสายตาอันแน่วแน่ เขาจะยังคงสู้ต่อไป ไม่ว่าสถานการณ์ข้างหน้าจะเป็๞อย่างไรเขาจะต้องฝ่าฟันไปให้ได้ “เอาล่ะนะ...”ไมค์บอกกับตัวเอง “ปัง! ปัง! ปัง!...”  

อีกด้านนึง

“ให้ทีม1 จัดการกับพวกอเมริกันไป ส่วนพวกเราไปเอาของนั้นกัน”หัวหน้าทีมรัสเซียของอเล็กซ์ กล่าว “ไปกันได้”สิ้นเสียงคำสั่งพวกเขาวิ่งไปในโกดังร้างที่ที่คาดว่าของ(อาวุธ)นั้นซ่อนอยู่แล้วมาหยุดอยู่ที่ประตูลับบานใหญ่บานหนึ่ง “ใช่ที่นี้แน่เหรอ ดูไม่เห็นมีอะไรเลย?”คนในทีมคนนึงถามแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบแต่อย่างไร “ในเอกสารไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรไปมากว่านี้แล้ว”“ไม่ลองไม่รู้”

“เซรเกย์! ยูริ! เปิดประตู!” หัวหน้าทีมรัสเซียสั่ง“ครืน...” "ไป! ไป! ไป!" ทันทีที่ประตูเปิดออกพวเขาทั้งหมดเดินเกาะกลุ่มเดินเข้าไปอย่างมีระเบียบสู่ความมืดมิด โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีอะไรรอพวกเขาอยู่